We bleven nog een tijdje in de woonkamer zitten. Ik wou er zeker van zijn dat hij diep genoeg sliep voordat ik hem optilde om naar de slaapkamer te gaan. Ik was namelijk niet van plan om nog een keer te gaan tellen. Lottie en Gemma maakte zich beide klaar voor de nacht terwijl ik met Louis tegen me aan stil bleef zitten. Shit, dit was niet hoe ik hoopte dat deze avond ging eindigen. Niet met een lamme Louis, laat staan een jankende Louis.
Toen Gemma en Lottie eenmaal weer naast me stonden in hun pyjama's en de make up van het gezicht verwijderd hadden -dus klaar om te gaan slapen- keek ik even naar Louis. Het moest lukken, gokte ik zo. We zaten hier al zeker een kwartier.
Ik stak voorzichtig een arm onder zijn knieholtes door en sloeg de andere om zijn bovenlichaam. Ik kwam voorzichtig overeind. Louis gaf geen kik, tot mijn verbazing. En dus nam ik afscheid van iedereen en liep ik met Louis naar de slaapkamer. Ik legde hem netjes op het bed neer en trok zijn kleding uit. Ik kreeg zachte kreunen als antwoord, maar geen enkele keer opende hij zijn ogen of leek hij volledig te ontwaken. Hij was volledig slap, wat handig was wanneer ik zijn shirt uit trok.
Ik ging zelf naar de badkamer om mijn tanden te poetsen en naar het toilet te gaan, voordat ik even in de spiegel keek en weer langzaam naar de slaapkamer liep. In de woonkamer was inmiddels het licht uit.
Ik sloot de slaapkamerdeur achter me en liep naar mijn kant van het bed, langzaam uit mijn kleding stappende. Ietwat lui rekte ik me uit en geeuwde ik. Ik was inmiddels wel moe. Ik haalde de lichtschakelaar over en liep terug naar het bed. Langzaam liet ik me zakken en hulde ik me in de dekens. Ik stuurde via mijn telefoon nog een berichtje naar Jamie over het feit dat Louis nu in bed lag en rustig sliep. Vervolgens legde ik mijn telefoon weer weg, mijn ogen sluitende. Nou, dat was het einde van weer een avond.

Ik hoorde gesnik, overduidelijk iemand die huilde. Half in slaap draaide ik me om naar Louis en trok ik hem zo dicht mogelijk tegen me aan. Er kwam geen respons, hij voelde nog steeds slap aan. Ik drukte mijn gezicht dichter in zijn haren. Het rook naar rookmachines en sigaretten. Niet heerlijk, maar goed. Ik wou hem knuffelen. Hij moest niet huilen. Ik voelde zijn ademhaling, zijn regelmatige ademhaling. Nu pas hoorde ik het gesnurk. Ik hield mijn adem even in. Was hij in slaap gevallen? Er klonk nog steeds zacht gesnik. Ik kon me nu ook weer niet voorstellen dat hij dat kon combineren. Maar als het Louis niet was, wie was het dan wel? Hoorde ik mezelf? Nee, dat zou raar zijn.
Ik opende langzaam mijn ogen en kwam ietwat overeind. Ik schrok me daadwerkelijk een ongeluk van de schim die op het bed einde zat.
"H-Harry s-sorry ik ehm.. Ik was.." stamelde Lottie onhandig.
Ik kon me nogal ergeren, maar dat vond ik ietwat gemeen wanneer ze daadwerkelijk aan het huilen was. Er moest een reden voor zijn.
"Wat is er, Lottie? Waarom ben je hier?" vroeg ik met een weggevallen stem terwijl ik met mijn handen door mijn ogen wreef. Ik maakte het nachtlampje aan mijn kant van het bed aan en keek even naar Louis en toen weer naar haar.
"I-ik..." stamelde ze. Ze staarde met betraande ogen naar Louis, haar wangen helemaal nat van de tranen die al gevallen waren.
"Het gaat echt niet goed met hem, of wel soms?" vroeg ze heel zachtjes.
Ik beet op mijn lip en keek naar Louis "w-wat heeft hij je verteld?"
"Je bedoelt eerder: wat heeft hij je laten zien?" zei ze zachtjes.
Ik sloeg mijn hand voor mijn mond "oh god.. I'm so sorry Lottie".
Lottie's janken stopte hierdoor natuurlijk niet. Ik was niet het beste in troosten. Sterker nog, ik moest zelfs moeite doen om zelf niet te gaan janken momenteel.
"Wist je het?" vroeg ze zachtjes.
Ik knikte "ook pas sinds kort. Het is een gecompliceerd verhaal. Ik weet niet hoe veel hij uitgelegd heeft".
"Hij zei dat het over mam ging.. Maar je ziet het gewoon aan hem. Hij ziet er ongezond uit, dat kan iedereen zien. Het verbaast me weinig dat hij zo dronken werd" zei ze nu terwijl ze me weer aan keek met glazige ogen.
Ik knikte bevestigend "mij verbaast het ook niet veel".
"Dus.. Wat moeten we doen?"
Ik zuchtte diep en ging met mijn handen door mijn gezicht "ik weet het niet. Ik vind het lastig. Ik wil hem zo graag helpen, maar het wordt steeds duidelijker dat ik het niet in mijn eentje kan verhelpen. Hij heeft professionele hulp nodig. Voor zowel het verwerken als voor zijn voeding en zijn zelf pijniging".
Ze knikte "we moeten iemand voor hem zoeken".
"Zullen we dat morgen samen doen? Dat voelt tenminste als een vooruitzicht en alsof we iets doen. Nu heeft het weinig zin waarschijnlijk".
Ze was even stil en keek me aan. "Het kan nu ook, als dat je gerust stelt.." opperde ik maar.
Er kwam nog geen discreet antwoord. Ik sloeg de dekens van me af en liep naar de woonkamer voor mijn laptop.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    naawh pour lou... everbody sad now....

    snel verder??

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen