Foto bij Hoofdstuk 1 Lizzy

Shreveport

Lizzy


'Weet iemand wat de oorzaak had kunnen zijn van de Amerikaanse burgeroorlog?' Vroeg de geschiedenis leraar. Meneer Manicus keek ons een voor een aan. Zijn snor en baard gaven hem een vriendelijke en wijze uitstraling. Hij was voor een deel kaal bij zijn kruin.
Geschiedenis was ook niet echt mijn vak waar ik van hield, maar Manicus was zo'n vriendelijke en sympathieke oude man. Zijn lessen waren altijd al zo boeiend en levendig.
Meneer Manicus streelde de kreukels van zijn nette zakelijke kleding die hij vaak droeg recht. De meerderheid hief zijn handen op.
Ik probeerde mijn hoofd bij te houden, maar ik werd uit het raam afgeleid. Ik zag een gedaante buiten het schoolgebouw.
Er was iets vreemds aan die man die op de stoep tegen over het schoolgebouw stond. Er klopte iets niet.
Hij had kleding aan die niet van deze tijd waren.
De bovenkant van zijn hoofd was verhuld door een hoge zwarte hoed. Zijn ogen kon ik niet goed zien, maar toch knaagde er een akelig gevoel dat zijn blik strak naar mij staarde. Achter hem verscheen mist die langzaam zich verspreidde en naar voren leek te komen.
Ik schrok plots toen ik mijn naam hoorde.
'Lizzy, weet jij misschien wat de andere oorzaak had kunnen zijn van de Amerikaanse burgeroorlog?'
Waarom kreeg ik de laatste tijd telkens de beurt?
Ik beet op mijn lip en dacht diep na. 'Door de economische en politieke reden tussen de Noorden en het Zuiden?'
'Dat antwoord was al gegeven. De andere oorzaak misschien?' Hij vroeg het heel vriendelijk.
'Ik zou het niet weten, sorry.'
'Wat jammer, weet iemand anders wel het antwoord?' vroeg Meneer Manicus.
Ik keek weer uit het raam. Ik zag de mysterieuze man niet meer. Echt alsof de man nooit op de stoep had gestaan.


─────────────────────────────
꧁꧂ ꧁꧂꧁꧂
─────────────────────────────



Geschiedenis was eindelijk voorbij. De pauze was al begonnen. Ik wilde naar mijn kluisje toe gaan, maar ik botste per ongeluk tegen Mason aan. Hij zag een beetje alternatief uit door de kleding die hij aan had.
'Kijk voortaan uit, kreng.'
Ik wilde iets terugzeggen, maar hij was me voor.
'Ik hoef jouw gezwets trouwens niet te horen. Zout lekker een eindje op.'
Hij wierp me nog een vernietigende blik toe en liep weg.
Wow, wat een klootzak.
Ik had dit keer geen enkel woord naar hem kunnen zeggen.
'Hey, Liz. Gaat het wel? Dat hij het lef heeft om jou zo te behandelen,' zei Marloe, mijn vriendin.
Ik haalde mijn schouders op. Lucas stond er ook bij.
'Wat een klootzak. Je zou er echt iets over moeten zeggen,' zei Marloe verder.
Lucas keek me aan. ‘Dit kan echt niet langer. Weet je nog dat hij je vorig jaar je gewoon op de grond heeft achtergelaten met je cello? Dat ding was helemaal gesloopt. Wat een eikel.'
Marloe knikte. 'Soms denk ik dat je beter voor je jezelf moet opkomen.'
'Marloe heeft wel gelijk,' zei Lucas.
Ik zuchtte.
Ze hadden hierbij wel een punt. Ik zou meer voor mezelf moeten opkomen. Ik liet me heel soms over mij heen lopen, maar vergeleken met vorig jaar was het ietsjes minder. Het was vorig jaar twee keer voorgekomen dat mijn cello stuk ging doordat Mason paar keer bruut tegen me aanbotste.
En dat boeide hem niet eens.
Ik durfde zelf niet meer met mijn cello naar school tijdens de muziekles of het schoolorkest.
Ik was zelf ook niet het type die makkelijk contact met andere kon maken. Veel mensen denken dat hij geen vrienden wilde.
'Maar kijk wie er toevallig naar ons toe loopt,' zei Marloe met een ondeugende grijns en ze gaf me een por bij mijn zij.
Dean liep ons kant op. Hij ging met zijn hand over zijn blonde haren.
Dean Bradley het meest populaire jongen van de school. Hij was de captain van het football team van onze school. Hij was de zoon van de rijke zakenman, Thomas Bradley die zelfs eigenaar was van het winkelcentrum van Shreveport.
'Hey, babe,' zei Dean, terwijl hij een arm over mijn schouder legde en een kus op mijn wang drukte.
Ik voelde me lichtjes blozen als hij me op de wang kuste.
Schuin tegen over ons stond Tiffany met haar twee vriendinnen.
Tiffany en Rosa keken me woest aan. Het was al een tijdje uit tussen Tiffany en Dean.
En met Rosa betreft. Ze was ook een persoon waar ik uit de buurt moest blijven. Nadat ze me vaak genoeg probeerde mij leven zuur te maken door haar pesterijen.
Ik probeerde me niks van ze aan te trekken en keek de rest weer aan.
'Ik heb mijn prinses gemist.'
'Serieus? Je was het weekend nog op mijn verjaardag.'
Zelfs mijn vrienden waren er die zondag.
'Misschien kunnen we deze weekend met elkaar afspreken,’ stelde ik voor.
'En niet deze week?'
'Ja, sorry. Ik heb het deze week het al druk met het schoolorkest. En een bol huiswerk die ik nog moet afmaken. Plus dat mijn vrienden al met me afspreken.'
'Voor mij heb je geen tijd?' klonk Dean een beetje sarcastisch dan gemeend.
'Jeep, sorry, maar haar vrienden gaan voor,' zei Marloe.
'Als ik tijd over heb kunnen we afspreken.’
'Dat is goed, babe.'
Ik draaide me weer op naar Tiffany die met haar twee vriendinnen me vuurspuwend aankeken. Gelukkig liepen ze weg.
Ik keek de rest weer aan.
Hij draaide zich volledig naar me om en pakte mijn kin vast, waardoor ik hem we recht moest aankijken. Zonder een woord terug te zeggen drukte hij zijn lippen op die van mij.
'Ugh, kunnen jullie die kleffe gedoe niet bij het bijzijn van ons doen? Kom op we zitten in de schoolgang,' zei Lucas.
Marloe begon ineens te giechelen.
'Wat jij wilt, gozer.' Dean gaf me nog een knipoog en liep van ons verdaan.
Ik keek Lucas aan. 'Wat is het probleem, Luuc?' Dat zei ik meestal tegen hem als zijn bijnaam. 'Ben je niet blij dat ik een vriendje heb?'
'Tuurlijk wel, maar ik heb heel soms wel mijn twijfels. Hij is heel populair en soms onbereikbaar en jij bent een teruggetrokken en leergierige meid. Ik gun jullie het trouwens wel.'
'Maar maak je geen zorgen, Luuc. Ik heb bijna twee maanden iets met hem,’ zei ik.


─────────────────────────────
꧁꧂ ꧁꧂꧁꧂
─────────────────────────────


Het geluid van de schoolbel weerklonk luid door het gebouw. School was eindelijk voorbij na zo vermoeiende dag als deze. Bijna iedereen in de klas verliet het klaslokaal. Ik deed mijn spullen in mijn tas en ging ook. De repetitie voor het school orkest ging vandaag niet door. Ik had tijd genoeg om met Dean af te spreken. Ik wist niet of Dean vandaag met zijn football team moest trainen voor de grote wedstrijd.
Ik zal hem appen of hij tijd had. Misschien kon ik straks met Dean ergens in de stad afspreken.
Ik borg mijn schoolboeken in het kluisje. Vreemd genoeg kreeg ik een ongemakkelijk gevoel. Het getik van één of andere ouderwetse klok had mijn volledige aandacht. Ik keek goed om me heen waar het geluid verdaan kwam. Ik merkte dat de gangen erg verlaten uitzagen, maar ik had nooit gedacht dat er in de gang een beangstigende sfeer heerste. Was bijna iedereen al zo snel naar buiten gegaan? En waar kwam het geluid verdaan? Als het goed was, had de school hier nergens een ouderwetse klok. Ik liep naar de uitgang van het schoolgebouw.
Iets vertelde me dat ik door iemand bekeken werd, maar door wie?
Met een ruk draaide ik me om.
Niemand stond achter me. Heel vreemd. Of ik vergiste me of mijn fantasie is op hol geslagen.
Schuin bij de hoek leek ik een glim van de mysterieuze man te zien. Diegene die ik tijdens geschiedenis zag. Ik draaide me weer om. Er stond niemand in de gang.
Ik kon maar beter gaan.
Buiten aangekomen trof ik Dean aan. Aan hem te zien leek hij driftig.
'Dean, gaat alles wel goed?' vroeg ik.
'Nee, ik had net te horen gekregen van jouw vrienden dat Mason lullig tegen jou was geweest.'
'Ja, maar wat is daar zo erg aan?'
'Dit is al de zoveelste keer dat hij zo tegen jou doet, en nu zal hij het ook flink krijgen ook.' Ik wist al waar Dean van plan was.
Dean liep al langs me heen en stond oog in oog met Mason. Hij wilde zijn slag al gaan slaan, maar ik pakte zijn arm beet.
'Doe het niet, Dean. Hij is de moeite niet waard.'
Hij richtte zijn blik kort naar mij. 'Ik heb zelf ook lang getwijfeld, maar misschien leert hij zijn lesje wel, na paar stompen.'
'Alsjeblieft, Dean.'
Hij duwde me opzij. En ondertussen stond een groep naar ons te kijken naar de vechtpartij die komen ging. Dean baalde zijn vuisten. Hij wilde zijn slag al gaan slaan. Ik hief mijn hand naar voren.
Op het moment toen ik stop wilde zeggen, stond bijna iedereen stijf stil als een stambeeld. Op Mason en een paar mensen na.
Zelf Mason leek verrast te zijn wat ik zojuist deed. Ik staarde naar mijn handen. Hoe was dit mogelijk? Dit voelde helemaal niet goed.
'Wow, hoe deed je dat?' vroeg een meisje die bij ons kwam staan.
'Ik weet het niet,' antwoordde ik nerveus.
Mason keek me vragend aan. Zonder iets te zeggen rende ik het schoolplein af.


─────────────────────────────
꧁꧂ ꧁꧂꧁꧂
─────────────────────────────


Ik was na schooltijd meteen naar mijn kamer gegaan. Ik wilde de rest in huis niet onder ogen komen. Ik moest bijkomen wat er vandaag zojuist was gebeurd. Mijn oudere broer was hier en was blijkbaar niet naar zijn college dat buiten deze staat was. En mijn grote zus was sinds enkele jaren het huis uit.
Sparkle huppelde en hijgde door mijn kamer.
Sparkle de labrador was nogal een cadeautje van mijn ouders die ik kreeg toen ik twaalf was. Zij was uiteindelijk volwassen geworden en erg druk en vrolijke hond.
Ik wist niet of het aan mij lag, maar de laatste drie dagen gebeurde er vreemde dingen, zoals de man die ik op school zag. Twee dagen geleden had ik een kapotte klok vast. Op een onverklaarbare reden begon het te draaien. En na schooltijd kon ik mensen stil krijgen als standbeelden. Wat was er aan mij aan de hand dat zulke dingen gebeuren? Misschien moest ik mezelf even afleiden van de gebeurtenissen op school.
Ik hoorde mijn vader bij de trap.
'Lizzy, lieverd. Wil je even naar beneden komen? We hebben dringend iets met je te bespreken.'
Wat zou er aan de hand zijn? Ik ging maar naar beneden. Ik voelde me vanbinnen best zenuwachtig. Ik had het vermoeden dat ze een soort van ontdekte wat er na schooltijd gebeurde.
'Hey,' zei ik zachtjes bij de trap.
Mijn moeder had haar armen over elkaar geslagen. Dat was meestal geen goed teken als ze dat deed.
'Wil je even in de huiskamer gaan zitten?'
Ik hield mijn schouders op en deed wat ze zei.
'Ik had net van school gehoord dat er een incident was. Volgens mij iets met geweld,' zei mijn moeder.
'Mam, ik kan het uitleggen.'
'Ik denk niet dat er veel uit te leggen valt,' klonk ze boos. 'Ik was toch vaak duidelijk geweest dat mijn kinderen geen fysiek geweld gebruiken?'
'Mam, ik zweer ik heb niks te maken met de vechtpartij op school. Dean wilde Mason slaan, maar ik hield hem alleen tegen.'
Mijn moeder zuchtte. Mijn ouders keken elkaar even aan, maar richtte hun blikken weer op mij.
Ze leken bedachtzaam te zijn. Geloofde ze me soms niet?
Het was niet het eerste keer dat ik beschuldig werd.
Ik kon het drie jaar geleden nog herinneren. Mijn twee vreselijke neefjes waren jammer genoeg bij ons thuis. Het was te merken dat die twee van kat en kwaad hielden, want ze hadden boven met plezier een duur voorwerp van mijn moeder gesloopt. Maar ook echt letterlijk. Het was van postelein. Ik betrapte die twee jongens. Ik was geïrriteerd en tegelijkertijd verbijsterd.
De rest van de familie was in huiskamer. Mijn moeder ging kijken wat er aan de hand was. Mijn moeder was nog nooit zo kwaad op me geweest. Ze vond dat ik niet verantwoordelijk genoeg was en dat ik juist het goede voorbeeld voor mijn neefjes moest hebben. Haar verwijten hadden me kwaad gemaakt, maar ik slikte het weg. Als straf moesten we die duizenden schreven opruimen.
‘Waarom geloven jullie me niet? Ik heb niemand fysiek pijn gedaan,’ zei ik.
'Goed, ook al heb je geen fysiek geweld gebruikt. Van iemand had ik zojuist te horen gekregen wat er na schooltijd was gebeurd. Aangezien je pas drie dagen zestien bent en je gave, ik bedoel dat je nog in ontwikkeling bent, zit er niks anders op dan je naar grootvader te sturen.'
'Lieverd, is het wel een goed idee?' vroeg mijn vader.
'Ja, aangezien ze al zestien is. Ze nog veel moet leren over haar oorsprong.’
'Oorsprong? Hoe bedoel je?' vroeg ik.
'Geen vragen meer. Je kan weer gaan,' zei mijn moeder. Ik wilde haar zoveel vragen. En wat bedoelde ze precies met gave?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen