Met tranen in mijn ogen zat ik in mijn kamer op het bed. Ik voelde mijn tranen over mijn wangen rollen. Ik kon het zelf niet geloven dat Dean vreemd ging. Het voelde alsof een vlijmscherp dolk recht in mijn hart kwam, en in duizend stukken brak. Hoe kon hij me dit aan doen? Ik pakte mijn mobiel van het nachtkastje, en zag dat ik al 13 berichten had.







Ik was al op de helft wat mijn vrienden me appte. Ik had op dit moment niet echt de behoefte om ze iets terug te appen. Ik had niet eens de tijd om de rest van de berichten te lezen, want ik hoorde mijn moeder bij de trap.
'Lizzy, lieverd. Wil je even naar beneden komen.'
'Ik kom eraan!' Ik legde mijn mobiel weer op het nachtkastje en ik liep naar beneden.
Ik stond bij de tweede laatste treed van de treed stil op het moment toen ik een bekende figuur zag.
Onze blikken kruiste elkaar.
'Kijk, als het niet mijn lieve Lizzy niet is,' zei hij enthousiast.
'Opa? Maar ik had je in het weekend verwacht.'
'Nou, volgens jouw ouders wilde ze dat ik eerder zou komen.' Hij keek naar mijn gezicht. 'Heb je soms gehuild?'
Shit, hij had gezien dat ik rode ogen had door het huilen. 'Een soort van, alleen liefdesverdriet maar daar kom ik snel overheen,' antwoordde ik.
'Ik begrijp het. Dat had ik ook toen ik jouw leeftijd had,' zei mijn opa.
'Ach, meisje toch. Misschien wil je een warme kopje thee,' zei mijn moeder vol begrip.
'Misschien kunnen we in de huiskamer gaan zitten. Dat gaat misschien makkelijker. Mijn benen zijn ook niet meer zo jong en soepel als vroeger.'

'Waar willen jullie het met me over hebben?' vroeg ik in de huiskamer. 'Gaat het over onze familie geheim die jullie eergisteren aan me verteld had?'
‘Het is nu wel de hoogste tijd,’ zei opa. Zonder een antwoord op mijn vragen.
‘Voor wat?’
‘De taken die je de komende tijd op jou staat te wachten.’
‘Eerst moet je meer leren wat jouw taken als beschermster van de tijd is, daarbij komen nog paar andere lessen bij kijken. We hebben nog twee jaar om jou voor te bereiden wie je werkelijk bent.’
Over wie ik werkelijkheid was? Wat wilde hij daarmee zeggen? Bedoelde hij soms om mij twee jaar voor te bereiden als beschermster van de tijd?
‘Hoezo hebben we nog twee jaar?’ vroeg ik ineens. ‘Wat gaat er na die twee jaar gebeuren?’
Ik wachtte op een antwoord van ze, maar er viel een korte stilte.
Mijn moeder legde een hand op mijn bovenbeen. ‘Lieverd, dat komt allemaal nog wel.’
Nee, ik wilde nu weten wat er na die twee jaar was en met wat ze bedoelen wie ik werkelijk was. Waarom vertellen ze me niet alles?
‘Misschien is het hoogste tijd om naar het tijdloze koninkrijk te gaan.’
Ik zag nu pas dat opa zijn zakhorloge in zijn hand had. De wijzers van het zakhorloge begonnen te draaien. Er verscheen langzaam bij de witte muur van onze huiskamer een portaal naar het tijdloze koninkrijk.

Wat ik toen zag leek betoverend. Het leek een beetje op een paradijs. De lucht was een beetje roze. Echt de kleur alsof de zon opkwam. gebouwen waren een deel van goud. Het leek een wereld van steampunk te zijn. Ik zag paar Zeppelins in de lucht en vreemde machines in de lucht waar mensen op zaten. Er was verder in de lucht nog een brug langs de hoge gebouwen.
'Deze plek is echt...' Ik maakte me zin niet helemaal af.
'Schitterend? Daar dacht ik ook toen ik in mijn jeugdjaren voor het eerst naar deze tijdloze koninkrijk kwam. Kom mee, ik wil je paar mensen aan je voorstellen.'
Ik liep met grootvader meer naar de gebouwen. Of wel de stad centrum. De meeste die door het centrum liepen hadden steampunk achtige kleding aan. Ik zag zelf paar kleine wezens met een een klok op hun buik. In de hoek leek ik een kleine dwerg met een klok chagrijnig in het hoekje van de straat staan.
'Zeg, heb ik iets van je aan,' zei hij boos
'Nee.'
'Het is onbeleefd om lang te staren.'
'Sorry, meneer,' zei ik beleefd.
Grootvader hield halt bij de houten deur bij de hoek van de straat.
'Wat is het wachtwoord?' zei iemand bij het luik.
'Het gouden tikkende vliegenklokje.'
'kom verder,' zei hij bij het luik en deed de deur open. Het wachtwoord was serieus echt heel raar en vaag. Welk persoon heeft zo wachtwoord bedacht? Binnen zag het eruit als een kleine café. Er was ergens achter in de kamer een bar. En er stonden houten stoelen en tafels. Het zag er binnen wel redelijk vol uit. Er leek bijna geen plek meer te zijn. Ergens in de hoek stond er drie mensen die cello en viool speelde.
'Fredinant, dat was lang geleden dat ik je zag,' zei een vrouwelijke stem. Mijn grootvader heette Fredinant. De vrouw die bij ons stond had lichtbruin haar die in een hoge knot zat. Haar groene ogen leken te fonkelen, en ze had steampunk achtige kleding aan, maar het leek een beetje ouderwets. Echt alsof het ze een negentiende eeuwse jurk aan had.
'Mabelle, je bent geen steek veranderd,' zei mijn grootvader.
'We kunnen boven ergens zitten. Het is hier nogal druk en een beetje luidruchtig.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


'Je wilde met me praten neem ik aan,' zei Mabelle boven in een kamer. De muren van de kamer waren donker beige. Er lag een boeken kast en een gouden sofa stoel bij de hoek van de kamer.
'Klopt, en u bent de enige die meer weet wat er in de geschiedenis gaande is,' zei mijn grootvader.
Mabelle keek me aan, maar richtte haar blik weer naar grootvader.
'Had je het haar al verteld over de duistere tijdreizigers?'
'Wel een beetje. Misschien kan je haar meer vertellen over de duistere tijdreizigers en wat hun plannen zijn.'
'De duistere tijdreizigers zijn net als de kwaadaardige magiërs en duistere feeën gevaarlijk en de grootste criminele. Wat ze willen is door het verleden te veranderen willen ze de belangrijkste bloedlijn uitwissen. En de macht over de tijd uitoefenen. Ze willen de absolute macht macht hebben.'
'Waarom willen ze dat doen?' vroeg ik.
'Zodat, er geen familie lijn is die hen tegen nog kan tegenhouden,' zei ze. Ze leunde wat dichterbij. 'Ik had van iemand gehoord dat ze plan zijn de belangrijkste persoon proberen te...' ze maakte haar zin niet helemaal af.
'Waar zijn ze van plan?' vroeg ik aan haar.
'Iets gruwelijks zijn ze van plan, maar ik denk zelf niet of je het echt wilt weten, aangezien jij van een belangrijke bloedlijn van het tijdloze koninkrijk afstamt.'
'Het is al een opluchting dat de duistere tijdreizigers en magiërs niet in het tijdloze koninkrijk mogen komen,' zei grootvader opgelucht.
'Kunnen ze daar niet heen komen?' vroeg ik.
'Nee, want eeuwen geleden waren de duistere tijdreizigers en magiërs door de koninklijke familie verbannen. En eeuwenlang kunnen de duistere tijdreizigers en magiërs niet meer in het tijdloze koninkrijk komen.'
'Dus met andere woorden kunnen de nakomelingen ook niet meer in de tijdloze koninkrijk komen.'
'Ja, dat klopt.'

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Ik had de volgende dag niet echt zin om naar school te gaan. Ik wilde Dean niet onder ogen zien komen. Niet nadat hij me gister me pijn had gedaan en vreemd ging. Ik liep voor het schoolgebouw. Ik wilde naar binnengaan, maar iemand hield me tegen en ik stond tegenover een persoon die ik vandaag niet wilde zien.
'Wat moet je, Dean?
'Lizzy, over gister. Ik wilde zeggen dat het me spijt. Ik gedroeg me gister ook erg als een klootzak.'
'Dat klopt, maar ik denk niet dat je het volledig goed kan maken.' Niet keer nu je mijn hart gebroken had. Ik wilde langs hem lopen om naar binnen te komen, maar hij pakte me bij mijn arm vast.
'Lizzy, alsjeblieft. Ik geef nog om je.'
Ik keek hem boos aan. 'Als je nog om me geeft dan had je gister niet met tiffany gezoend.'
'Ook niet als ik dit bij jou doe?' vroeg hij.
Ik had niks terug kunnen zeggen, want hij drukte zijn lippen op die van mij. Zijn tong vroeg om toestemming en dat had ik hem gegeven. Ik ging er helemaal op in met de zoen, totdat hij me los liet.
'En wil je nog een relatie met me?'
Ik schudde mijn hoofd. 'Ik weet niet, Dean. Ik ben bang dat ik weer gekwetst wordt. Ik moet er eerst over nadenken,' zei ik en ik liep de schoolgebouw in.
Daar tref ik Mason aan. Die ene jongen die gister voor me opkwam, ook al hadden we een soort van hekel aan elkaar. Ik wist zelf niet waarom hij voor me opkwam. Misschien was ik hem wel een soort van dankbaar.
'Wat moet je?' klonk hij bot.
'Over gister. Waarom kwam je eigenlijk voor me op?'
Hij hield zijn schouders op. 'Ik dacht dat je het misschien wel nodig had, aangezien Dean meestal een eikel is.'
'Maar toch bedankt,' zei ik.
'En nog iets. Denk verder niet dat ik vaak voor je opkomt. Ik heb verder ook nog andere dingen te doen.'
'Met onder andere?'
'Dat gaat je niks aan, dus shut the fuck up, en laat me met rust,' zei hij bot en hij liep tegen mijn schouder aan langs mij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen