Beschermende armen voelde ik rond mij krullen, "Doortje" was Emma haar tinkelende heldere stem. Ze trok me los uit mijn hersenspinsels, los van mijn versteende houding tegen haar lichaam aan. Het volgende moment was de harde ondergrond onder mijn voeten verdwenen. "Doe het niet" fluisterde ze strelend met haar hand door mijn golvende lange haren "ze is het niet waard" vervolgende ze verder. Nieuwe stappen maakte ze en de zeelijn, waar koning Triton stond te wachten kwam dichter en dichter bij. Geïntrigeerd keek ik de koning van de onderwaterstad Atlantis, Atlantica aan.
Zijn licht rode lippen krulde zich vriendelijk omhoog, waarop de man mij een bemoedigende glimlach schonk. Emma plaatste me voor het klotsende water dat het strand raakte op mijn voeten. Stapte een paar passen naar achter waarna het water dat eerst nog zachtjes het zand kuste nu al de randen van mijn tenen raakte. Op het volgende moment voelde ik het heerlijke zouten koele zeewater rond mijn enkels kruipen naar mijn heupen tot mijn middel en was ik op gelijke hoogte met de koning.
Een giechel gesmoord met een grinnik verliet mijn mond.
Waarna het bulderende gelach van de koning volgde.
"Geen angst voor water" sprak de man, vrolijk verrast.
"Het is een waterrat" hoorde ik de warme tropische vriendelijke stem van Embry. Een van mijn beste vrienden, waarmee ik graag optrok. Nog meer gegiechel verliet mijn mond, waarop ik voorzichtig mijn hand naar het gezicht van de koning bracht. Met mijn vingertoppen door de zachte kriebelige baardharen begon te wroeten. Bracht de koning voorzichtig zijn hand naar die van mij om het van zijn baard af te trekken.
"Zacht" giebelde ik, verrast "niet prikkend" knikte ik goedkeurend. "Hij is dus goedgekeurd" de koning fronste zijn wenkbrauwen "ja uw baard is goedgekeurd, lekker zacht" knikte ik knipogend. Het water waarin ik zat leek dichter naar de koning toe te trekken. "Ik weet niet" hoorde ik de bezorgde stem van mijn tante Sue "het kan geen kwaad, mevrouw" was de vriendelijke stem van David, ook wel prins Charming. "Maar haar vader had uitdrukkelijk vermeld dat ze uit zee moest blijven" stamelde mijn tante overbezorgd. "Geen zorgen," was de dringende stem van koning Triton, "zal haar geen kwaad berokkenen" vervolgde de man.
Het volgende moment dat ik dichter naar de koning leek toe te drijven door het water, voelde ik twee flinter zachte brede lippen mijn voorhoofd raken. Een vreemd soort schild ineens van mijn lichaam getrokken worden. De volgende momenten werden waziger dan ze al waren, verschillende beelden, oude herinneringen, gemengde gevoelens, gesprekken leken als een bom in mijn hersenpan te klappen. Mijn ogen voelde ik draaien en een vreemd misselijk gevoel nestelde zich in mijn onderbuik.
"U heeft de vloek verbroken" was het eerste dat weer echt helder mijn trommelvliezen binnendrong, de tinkelende stem van Emma, zo verrassend alsof het eerder nog niet zo helder geklonken had. Een vermoeide, verwarde kreun verliet mijn mond, terwijl ik mijn hand naar mijn voorhoofd bracht. Het frisse koude zeewater voelde ik dit keer van top tot teen alsof ik op een bed van water dobberde. "Als ik me niet vergis moet ze nu al haar hersenspinsels, herinneringen terug hebben die haar ontnomen waren" hoorde ik de kalme vriendelijke best bekende stem van koning Triton.
"Opa" was mijn trillerige, zachte verbaasde stem.
Gelijk was daar het gezicht van koning Triton, mijn ogen werden even groot waarna mijn lippen zich gelijk begonnen op te krullen naar een brede glimlach. "Hé prinses" grijnsde de man "ben geen prinses" begon ik gelijk te zuchten. Opa rolde kort met zijn ogen en begon zijn hoofd te schudden "nee, alleen maar" grijnsde en mij nog een kus op de wang drukte.
Het gegiechel van Ariël vulde mijn trommelvliezen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen