Foto bij 123 - Emmeline

Zijn grijns zal nooit meer uit mijn hoofd verdwijnen.
De stem die me toesprak zal ik vergeten, de geur die hij meedroeg zal langzaam geen herinneringen meer oproepen, en aanraking zal na een tijd niet meer voor paniek zorgen. Maar de grijns die hij me schonk voordat hij stierf zal altijd op mijn netvlies gebrand blijven staan.
Je was zo mooi, blijft door mijn hoofd galmen. Ik droomde ervan haar te neuken totdat ze huilde.
Mijn lichaam voelt zwaar, en niet meer als het mijne.
Na het spektakel ben ik naar binnen gevlucht, weg van alle starende blikken van medelijden en ongeloof. Naar mijn verzoek is de aanranding niet genoemd in de opsomming van misdaden, als dat naar buiten komt is mijn reputatie nog meer verpest dan hij al was.
De enigen die er nu van weten zijn Lucien, ik en de beul. Alle anderen zijn dood.
Ik dwaal door het kasteel, doelloos. Mijn voeten brengen me naar Eschive's vertrekken. Haar bewaking is verdriedubbeld, maar ze laten me naar binnen.
De jonge vrouw zit op een stoel, voor het onaangestoken haardvuur. Haar blik is leeg, alsof ze heel hard probeert nergens aan te denken terwijl er duizenden gedachten door haar hoofd gaan.
Ze kijkt op en een onduidelijke gezichtsuitdrukking flitst over haar gelaat. Heel even maar. Daarna is hij weer terug naar hoe het was.
"Emma..," ze zucht. Er staat thee naast haar, maar die lijkt onaangeraakt. Het zou me niet verbazen als het koud is, ondertussen.
Ik ga naast haar zitten. Eerst in stilte, een aantal minuten. We zijn samen leeg. En dan begin ik te praten, de woorden rollen over mijn lippen voor ik er erg in heb en ik kan ze niet stoppen.
"Eschive.. ik wil je dit niet vragen, en ik zal het maar een keer doen. Ik betwijfel dat je met iemand gepraat hebt over wat er gebeurd is, en ik weet hoe belangrijk het is om het uit te spreken. Ook pijnlijk, ongelooflijk pijnlijk." Ik zucht. "Eschive, hebben ze je aangeraakt?"
Ik wil het grote, zware woord niet uitspreken. Krijg het niet over mijn lippen.
Ik volg elke beweging die ze maakt. Even verstijft haar lichaam, dan ademt ze zwaar uit. Ik voel de spanning hangen, kan hem bijna snijden. Ik weet niet of ik klaar ben voor wat er komen gaat.
Dan schudt ze haar hoofd. "Nee.. niet.. niet zo."
Een golf van opluchting gaat over mijn gehele lichaam. Ze heeft nog steeds intense pijn, lichamelijk en mentaal, maar ze hoeft zich in ieder geval geen zorgen te maken over haar puurheid. Over haar eer.
"Ik ben blij dat ze dood zijn," zegt ze dan, een stem waar geen enkele emotie uit af te lezen valt. Ik knik. "Heb je het gezien?"
Eschive wilde, begrijpelijk genoeg, niet aanwezig zijn vandaag. Ze heeft al genoeg vreselijke dingen gezien. Het ophangen van de mannen die haar ontvoerden hoeft daar niet bij te komen.
"Ja." Ik hoor bijna het geluid van hun brekende nekken weer. "Ik heb het gezien. Ze zijn echt dood."
"Goed." Opnieuw geen emotie. Dan kijkt ze me aan, recht in mijn ogen. "Ik wil het graag proberen te vergeten. Weg uit Portugal, terug naar Frankrijk. We kunnen niet doen alsof het niet gebeurd is, maar we kunnen wel proberen om verder te gaan met ons leven."
Dat is een van de meest wijze dingen die ze had kunnen zeggen. Natuurlijk wordt het zwaar, maar we kunnen niet de rest van ons leven blijven nadenken over wat er gebeurd is.

Ik lig wakker, voor wat uren lijkt te duren. Gilberto staart naar de schaduwen die de kaarsen creëren op de muur, verveeld. De muren moeten ondertussen op hem afkomen, dat kan niet anders.
Geen idee hoe laat het is, of hoe lang ik hier al stil lig.
Dan sta ik op, laat mijn voeten de grond raken en sla een mantel om.
"Eu vou sair.." mompel ik. "Eu preciso de um pouco de ar. Tire o resto da noite."
Opnieuw de twijfel, die af te lezen valt van zijn gezicht. Dit staat niet in zijn baanomschrijving.
"Eu ficarei bem. Eu estarei com o príncipe."
      Zijn wachten zijn wantrouwend, willen me eerst niet binnen laten. En dat terwijl ze me kennen, weten wie ik ben.
Natuurlijk hebben we goede beveiliging nodig, maar als ik nu Lucien niet kan zien word ik gek.
"Vraag het hem!" verzucht ik, gefrustreerd. "Hij zal jullie hetzelfde vertellen als ik."
"Prinses, we hebben duidelijke orders.. geen bezoeken na middernacht, voor wie dan ook."
Er knapt iets. "Luister eens even," ik moet mijn best doen om niet iedereen binnen een straal van vijfhonderd meter wakker te schreeuwen. "Orders of geen orders, ik ben onbewapend en ongevaarlijk! Het enige dat ik wil is prins Lucien zien!"
"Het spijt ons, maar.."
Wanhopige tranen stromen over mijn wangen, ik wil het liefst deze wacht aanvliegen en hem in zijn edele delen stompen. Woede is het enige dat ik voel, gecombineerd met de eeuwige wanhoop.
De mannen kijken elkaar aan, geen idee wat ze met me aanmoeten.
"Goed. Maar als we reprimandes krijgen van de koning.." Door mijn tranen heen vul ik zijn zin aan. "Zal ik jullie verdedigen, en alle schuld op me nemen."
      Lucien ligt al in zijn bed als ik binnenkom. Hij kijkt verbaasd op.
"Emma..?" hij gaat rechtop zitten, alle littekens op zijn borstkas zichtbaar. Pijn gaat door mijn hele lichaam. Mijn Lucien. Zo kwetsbaar, zo vol pijn. Hij wuift de wachten, die nog steeds argwanend achter me staan, weg. "Ik weet niet of het een goed idee is dat.."
"Ik slaap al nachten niet, Lucien. Je bent de enige bij wie ik me veilig voel. En dat is misschien niet genoeg, voor nu, maar alsjeblieft.." Opnieuw tranen in mijn ogen. "Mag ik alsjeblieft bij je liggen? Ik heb je nodig, nu.. En jij mij. We moeten er voor elkaar zijn. We kunnen niet langer doen alsof we geen pijn hebben."
Het is even stil. We kijken elkaar alleen maar aan. Dan verschuift hij de dekens, zodat er een lege plek ontstaat naast hem.
Als een klein meisje, dat net een nachtmerrie heeft gehad en bij haar ouders komt slapen, kruip ik in het bed. Het ruikt naar Lucien. De gewonde, gepijnigde versie van hem, maar nog steeds naar de man van wie ik houd.
Weer de stilte. We bewegen allebei niet, alsof we van glas gemaakt zijn. Dan, heel voorzichtig, reik ik mijn hand naar hem uit, en houd ik zijn hand vast. Zachtjes, nog steeds met dezelfde voorzichtigheid. Maar ik houd zijn hand vast.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen