Foto bij Si le diable pouvait se confesser 7*

Barra

Ik stond op het punt om uitbundig te protesteren toen hij me naar de dansvloer trok en voor me boog. Toen begon de dans. Ik voelde zijn grote, warme hand op mijn middel en zijn andere in de mijne terwijl we zwierig rondwalsten. Ik keek hem kwaad aan, maar voor ik mijn mond kon opendoen om hem eens flink de waarheid te vertellen, zei hij minachtend: ‘Maak geen scene, mademoiselle. Dansen is nog niet verboden voor zover ik weet.’
‘Ik ben niet het soort vrouwen dat overal een scene om maakt, maar als u zo minachtend tegen me blijft spreken, dan vergeet ik mijn principes voor een ogenblik wel.’ zei ik afkerig.
Hij snoof. ‘En wat gaat u doen? Tegen uw goede vriend de koning over mij klagen?’ Hij lachte en het was een duister geluid. ‘Jullie Fransen hebben geen enkel idee van wat vrijgevigheid is en geen een van jullie heeft ooit een hand uitgestoken om iets zelf te doen of iemand te helpen.’ Hij zwierde me rond en keek me dan laatdunkend aan.
‘Tot uw informatie, milord, ben ik de dochter van de voormalige laird van Douglas en ik ben erg trots op mijn afkomst.’ Ik wierp hem een smalende blik toe.
‘O werkelijk?’ vroeg hij ongelovig en met minachting in zijn donkere ogen. ‘Wat doet u dan hier? Wie moet er dan voor Douglas zorgen?’
‘Dat doet een goede vriend van mijn vader tot ik meerderjarig of gehuwd ben. Ik woonde tot ik in Versailles kwam met mijn moeder in Loiret, maar ik hoopte dat als ik een echtgenoot zou vinden en zijn vertrouwen zou winnen, ik regelmarig naar Douglas zou kunnen gaan om er een oogje in het zeil te houden.’ Raphael tilde me met gemak op en zwierde me sierlijk rond.
‘Weet u ook wie er voor Douglas zorgt tijdens uw afwezigheid?’ vroeg hij.
‘Nee.’ antwoordde ik betreurend. ‘Als ik dat maar wist...’
‘Hebt u al een geschikte kandidaat gevonden, mademoiselle?’ vroeg hij plotseling.
‘Natuurlijk niet, hoe zou ik dat zo snel kunnen? En u, milord?’
‘Ik geloof het wel, alleen heb ik er werkelijk geen idee van hoe ik een fatsoenlijke aanzoek moet doen. Hebt u een voorstel?’
‘Milord, ik geloof u niet. Ik heb gehoord dat u al vijf keer getrouwd bent geweest, hoe is het mogelijk dat u niet weet hoe u een fatsoenlijke aanzoek moet doen?’ Vol onbegrip keek ik hem aan.
Ik zag hoe het bloed uit zijn gezicht wegtrok en zijn greep om mijn middel ontspande. Het leek of hij geen adem meer kreeg en hij deed zijn best om niet te struikelen tijdens het dansen.
‘Milord! O nee, milord, gaat het wel? Laten we naar buiten gaan, voor een beetje frisse lucht.’ stelde ik geschrokken voor.
Onopgemerkt verlieten we de zaal en liepen de grote mooie tuin in. De koele, frisse avondlucht deed me deugd. We liepen in een van de afgelegen gangen van het ‘labyrint’ en ik gebod de laird te gaan zitten op een bankje dat daar stond. Hij ademde nog steeds zwaar en om hem te helpen knoopte ik zijn hemd los en ontblootte zijn gespierde borst. Toen hielp ik hem uit zijn jas, tot hij enkel zijn hemd nog aan had.
Ik begreep nog steeds niet wat er aan de hand was terwijl ik kalmerend over zijn donkere haar streek. Ik voelde hoe hij rustiger begon te ademen.
‘Het spijt me, milady, te veel van dat champagne gedronken, ik heb dringend een whisky nodig.’ zei hij verontschuldigend, maar ik wist dat hij loog. Wie een whisky kan drinken, kan champagne zonder moeilijkheden aan.
‘Ik vergeef het u, milord. Hm, misschien weet u wie nu verantwoordelijk is voor Douglas?’ Ik moest het weten.
‘Ja, natuurlijk weet ik dat. Dat ben ik. Toen mijn vader stierf heeft Conal Kincaid me onder zijn hoede genomen. Toen ik zestien werd keerde ik terug naar Barra en toen werd u geboren. Enkele jaren later kreeg ik een onverwachte bezoek van laird Kincaid die me om een gunst vroeg. Natuurlijk kon ik hem niets weigeren na alles wat hij voor me gedaan heeft. Hij vroeg me om mezelf verantwoordelijk te stellen voor Douglas zodat u het niet zou kwijt raken. Hij zei toen dat hij voor zijn leven vreesde. Een maand later hoorde ik dat hij gestorven was. Dat zit mij nog steeds dwars. Hij was net een vader voor me. Hij zou me nooit zo vroeg terug hebben gestuurd als hij die Franse heks niet had leren kennen.’
Ik zweeg. Hij zat te ijlen.
‘Ik heb mijn vrouwen niet vermoord.’ zei hij plotseling met een schorre stem. ‘Ik hield van ze. Elke keer toen ik trouwde beloofde ik mezelf ze nooit kwijt te raken en ik koesterde ze met heel mijn hart.
Mijn eerste vrouw was een buurmeisje van laird Kincaid, Jane MacKenzie. Ik kende haar mijn hele jeugd lang en toen ik terugkeerde naar mijn landgoed vroeg ik haar ten huwelijk. We hadden het goed. We zagen in alles een wedstrijd, maar we waren goede verliezers, en we hadden een fantastisch, vrolijk huwelijk. Toen werd Jane zwanger en enkele maanden later kreeg ze een miskraam waarna ze overleed. Ik heb geen idee hoelang ik in rouw ben geweest, het leken wel eeuwen. Alles werd plotseling zo stil, heel mijn kasteel echode constant, van elk geluid, hoe klein ook, alsof het voelde dat ze weg was.’ Hij haalde diep adem. ‘Maar ik kon niet eeuwig in rouw blijven, Barra had een erfgenaam nodig. Dus ik trouwde opnieuw, met de bastaarddochter van George II waar hij erg veel van hield en hij wilde haar uitgerekend aan mij uithuwelijken, omdat hij mij het meest vertrouwde. Eerst moest ik er niets van weten, maar al snel realiseerde ik me dat hij een zeldzaam juweel aan me had uitgehuwelijkt. We beledigden elkaar zo vaak, dat het eindigde met een boze prinses die me achterna zat met een broodmes en ’s avonds lachten we om dat kinderachtig gedrag. Maar tenminste was het weer gezellig in het kasteel en had ik weer iemand op wie ik kon rekenen. Maar Emily, zo heette de prinses, stierf ook. We waren toen net twee jaar getrouwd en ze was al acht maanden zwanger. Ze was net gaan uitrijden, zoals ze elke dag deed omdat ze beweerde dat het goed was voor haar en de baby, en toen ze tegen de middag nog niet terug was begon ik me zorgen te maken en zocht samen met mijn bedienden en mijn neven naar haar.
Ik vond haar het eerst. Nauwelijks in leven, huilend en met een volmaakt geproportionneerd, levenloos kindje naast zich. Die nacht bleef ik de hele tijd op voor haar en probeerde haar in leven te houden, maar toch stierf ze, direct na de zonsopgang.’ Hij sloot even zijn ogen en balde zijn vuisten. Geschokt en overvallen door intens verdriet nam ik zijn hand in de mijne en kuste teder zijn vingers.
‘Maar nog steeds had ik geen erfgenaam en toen ik weer op zoek was naar een vrouw, heb ik mezelf voorgenomen om een sterke vrouw te zoeken. Maar het was Eleanor Everidge die mijn aandacht trok. Ze kwam uit de Nieuwe Wereld, sprak met een vreselijk accent en kon niet fatsoenlijk praten, maar ze was slim, beleefd en wist hoe ze een huis moest onderhouden. Dus trouwde ik. Net zoals mijn vorige twee vrouwen, was ze fijn gezelschap en hield ik evenveel van haar als van Jane en Emily, maar ook zij werd me ontnomen. Ze stierf meteen na de bevalling en het kindje hield het nog geen twee dagen vol.’ Hij zuchtte en keek me bektritiserend aan. ‘Zal ik verder gaan?’
‘Alleen als u d-dat zelf wilt, milord.’ Zei ik met een trillende stem.
‘Dat wil ik niet. Mijn andere twee vrouwen waren allemaal op dezelfde manier gestorven. Wat voor God neemt een man vijf keer zijn vrouw en kind af? Wat heb ik hem misdaan, verdomme?!’ Hij gromde moedeloos. Toen hij gekalmeerd was keek hij me emotieloos aan. ‘Nooit gedacht dat ik dat aan jou zou vertellen. Maar ik wilde niet dat je dacht dat ik een moordenaar ben, echt niet.’
Ik streek warm glimlachend zijn verwarde haar recht. ‘Dat denk ik echt niet, milord.’
‘Raphael.’
‘Hm?’
‘Ik heet Raphael.’
‘Dat is een speciale naam voor een Schotse landheer, Raphael.’ zei ik.
‘Ja. Mijn moeder heeft erg lang in Italie gewoond, ze was erg onder de indruk van hem. Ze heeft me naar hem vernoemd, waarschijnlijk wilde ze dat ik zelf iemand buitengewoon zou worden, maar ik ben slechts een landheer die voor z’n leven gedoemd is door zijn eigen God.’
‘Je bent hard. Wat doe je hier? Ben je niet bang dat je nog een vrouw zult kwijt raken?’ vroeg ik hem.
‘Ja, daar ben ik bang voor.’ gaf hij openlijk toe. ‘Maar ik blijf erop hopen dat er uiteindelijk een eind komt aan die nachtmerrie.’
‘Je zei dat je al iemand op het oog had. Wie is ze?’
Hij zette zich recht en keek me diep in de ogen. Ik moest bekennen dat ik me door zijn ogen gehypnotiseerd voelde, alsof ik in ze verdwaalde als in een donkere, vredige doolhof. Een doolhof, realiseerde ik me geschrokken, waarin ik eeuwig zou willen ronddwalen.
‘Wie?’ hoorde ik hem vragen.
‘Ja. Wie.’ Ik keek geboeid naar zijn gezicht, naar de harde trekken, de mooie rechte neus, zijn mond. Onwillekeurig stak ik mijn hand uit en raakte zachtjes zijn lippen aan. Waarom ik het deed, wist ik niet, het was die ongecontroleerde nieuwsgierigheid van mij die me zover kreeg.
‘U, milady.’ zei hij toen. Ik durfde mijn blik niet van zijn mond af te wenden. Ik was geparalyseerd door zijn verklaring.
‘Mij?’ vroeg ik verloren en voelde me meteen dom.
‘Ja.’ zei hij toen hij me naar zich trok en teder en voorzichtig mijn lippen kuste. ‘Toen ik u voor het eerst zag, voelde ik een vertrouwd, fijn gevoel diep in me die ik niet kon thuisplaatsen. Nu begrijp ik dat u me aan mijn jeugd doet denken die ik bij uw vader door heb gebracht. En ik begrijp ook dat u het bent die ik wil, niemand anders. Trouw met me, Scarlett, en ik zal je alles geven wat je maar wenst. Dan wordt Douglas weer van jou en zie je Schotland weer terug.’
‘Maar je kent me niet eens!’ hapte ik naar adem.
‘Oefening baart kunst, milady. Maar ziet u niet dat we voor elkaar gemaakt zijn? Het kan geen toeval zijn dat we zo aan elkaar verwant zijn en elkaar toch voor het eerst ontmoeten!’
Ongelooflijk! Deze man was te arrogant voor woorden. Schotten. Altijd hetzelfde. Ik kon me toch niet zo laten intimideren door die hooghartige laird? Maar ergens diep in mijn hart koesterde ik een beetje liefde voor hem vanaf het moment dat ik hem voor het eerst zag. En wat kon het kwaad als ik met hem trouwde? Ik amuseerde me met hem en telkens als ik in zijn ogen keek kreeg ik het drang om hem te beschermen, om bij hem te zijn. Hoe was het mogelijk om zulke gevoelens te hebben voor een man die je nog helemaal niet kent? Misschien had hij gelijk, misschien waren we voor elkaar gemaakt.
‘Waarom wil je met mij trouwen?’ wilde ik weten.
‘Omdat ik me thuis bij je voel, waar ik ook mag zijn. En omdat je stem me onwillekeurig doet glimlachen. Omdat je oogverblindend mooi bent, omdat je zo intelligent en zorgzaam en lief bent. Omdat ik denk dat ik van je wil houden.’ Hij keek me bedachtzaam aan. ‘Omdat ik mezelf verantwoordelijk voor je voel en ik wil je de hele tijd bij me hebben, zodat ik over je kan waken. Ik wil niet dat je iets overkomt, want dan vergeef ik het mezelf nooit en je vader evenmin. Voor mij ben jij het enige wat nog van hem over is en voor jou ben ik dat. Waarom bewijzen we hem geen dienst en trouwen we niet met elkaar, zodat we voor elkaar kunnen zorgen? Wat zeg je erop? Wil je met me trouwen?’
Lange tijd zat ik zwijgend in het niets te kijken en zijn gekke voorstel te overwegen. Maar toen realiseerde ik me dat ik niets te verliezen had en een huwelijk met deze man zou niet enkel goed uitkomen omdat ik Douglas dan terug zou krijgen, maar ook omdat het een vrolijk, liefdevol en gezellig huwelijk zou worden. Daar moest ik niet om twijfelen. Per slot van rekening werd Raphael opgevoed door mijn bloedeigen vader!
‘Ja.’ zei ik uiteindelijk. ‘Ik wil.’

Reacties (5)

  • Eurythmics

    Coooool ;o

    1 decennium geleden
  • Lilium

    whaaaaaaaaaaa <3
    spannend! & je schrijft zo mega ongelofelijk mooi <3

    1 decennium geleden
  • Oresa

    jij schrijft echt super moooi . en je moet snel verder. ik hou van deze story .:9~maar ze moet niet met hem trouwen xd hij is een kwal. ;x Snel verder . <3

    1 decennium geleden
  • Royalty

    Wow dat gaat wel heel erg snel, zelfs een schot wacht minimaal een week of twee toch:OMaar je schrijft zo goed.. that it just makes up for it!
    xx

    1 decennium geleden
  • Minion

    Neee. Ze moet niet met hem trouwen, ze moet naar Alexander ;o Je schrijft echt prachtig. En je moet ook maar weer even snel verdergaan vind ik:9~

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen