'Liz, gaat alles wel goed?' vroeg Marloe. 'Je volgt Mason gister de hele tijd al, terwijl je een hekel aan hem had.'
'Ja, en dat is niks voor jou. Vind je hem soms leuk?' vroeg Emily
'Nee,’ antwoordde ik. En hoe kwamen ze daar ineens bij? Mason is niet bepaald een aardige persoon op school. En hij was ook niet echt mijn type jongen. Ik kende hem nauwelijks, behalve zijn naam en misschien over de geruchte over zijn vader. Dat Mason vader misschien meer wist over de moord van zijn vrouw.
‘Waarom ging je dan bij hem in de kantine zitten?’
‘Ja, zoals Emily vraag. ‘Dat is echt niks voor jou.’
Mijn vrienden keken me aan, alsof er iets mis was met mij.
‘Als jullie het willen weten, ik ben nieuwsgierig over Mason.’
Emily keek me schuim aan. ‘Dus je geef toch toe dat je hem leuk vindt?’
Ik keek haar lichtjes geïrriteerd aan. ‘Als jij echt serieus denkt dat ik hem leuk vind.’
‘Wow, meid, relax. We vroegen ons alleen af waarom je hem telkens volgt.’
‘Oké, goed. Ik ben nieuwsgierig over hem, maar niet als “Dat ik hem bijzonder leuk vind.” Hij gedroeg zich nogal mysterieus.’
‘Maar hoeveel jongens zijn er die mysterieus zijn?’ vroeg Lucas.
‘Nee, ik bedoel dat hij zich mysterieus gedraagt. Hij gedroeg zich vaak oppervlakkig. Hoeveel weten we over hem?’
Mijn vrienden waren stil. Emily keek de rest van de groep aan en richtte haar blik weer op mij.
‘Niet veel, denk ik.’
‘Daarom juist.’

──────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂
─────────────────────────────


Ik was na schooltijd meteen naar huis gegaan. Mijn vrienden leken het volgens mij niet te snappen over Mason oppervlakkigheid. De blik op Emily gezicht vertelde me genoeg. Ze dacht serieus nog steeds dat ik Mason leuk vond.
Ik maakte de voordeur open.
Een verassing was in de huiskamer. Ik wist niet dat opa op bezoek kwam. Mijn moeder en opa waren de enige in de huiskamer. Mijn vader was waarschijnlijk nog op het werk.
‘Fijn dat je er bent, lieverd,’ zei mijn moeder. ‘Jouw opa is de komende tijd hier’
Ik wilde vragen waarom hij hier kwam, maar hield mijn vraag voor me. Ik wist misschien al wat hij hier de komende tijd kwam doen.

Hij richtte zijn blik weer op mij. ‘Mabelle en nog paar andere zullen daar op ons wachten?’
Wie waren de andere?
Mijn opa stond langzaam op. Ik liep richting het portaal, maar keek kort naar mijn moeder.
‘Ik blij thuis. Ik moet zo koken en jouw vader komt elk moment thuis. Je weet hou jouw vader is.’
Ik moest een grinnik binnen houden. Ik wist precies hoe mijn vader kon zijn als hij uitgehongerd thuiskwam. Hij zou als een hongerige wolf op zoek gaan naar voorraad eten. Of het nu snack was of kliekjes van gister.
Mijn opa pakte me bij mijn hand en we gingen door het portaal in.
Erica leek niet verrast te zijn om mij te zien, in plaats daarvan keek ze me erg streng en ongeïnteresseerd aan. Ze leerde me de simpele trucjes met de tijd gave, maar dat kon ik al niet goed beheersen.
'Een kind van vijf kunnen die trucjes beter,' zei ze streng en spottend tegelijkertijd. Ik mocht Erica echt niet.

──────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂
─────────────────────────────


Die woensdag op school was Mason nergens te bekennen? Zelf niet in de kantine. En de dagen die kwamen ging ik naar Erica voor de Etiquette lessen. Op school zag ik Mason weer niet, maar ik zag een glim van hem die richting het geschiedenis lokaal ging van geschiedenis lerares Jules. Jules die vaak gevorderden lesgaf aan leerlingen die een klas hoger zaten dan ik. Wat verborg Mason steeds dat de rest niet te weten mocht komen? De bel was luid in de schoolgangen te horen.
Ik liep naar het muzieklokaal waar ik moest zijn.
Meneer Craickers was al in het lokaal te wachten. Hij was wat aan de mollige kant, maar hij was een hele vriendelijke en bescheiden man. Zijn kruin was kaal, waar eerst goudblond haar verhuld was. ‘Fijn dat jullie allemaal gekomen zijn, mijn beste muzikanten. We oefenen vandaag in het muzieklokaal, aangezien de theaterzaal van de school bezet is door de drama klas.’ Meneer Craickers groene ogen waren op Richella en mij gericht. ‘Goed dames, ik denk dat jullie twee mogen beginnen met Piano stuk, aangezien jullie twee de beste leerlingen van het orkest zijn.
Ik oefende de Melodie die bij me opkwam. De muziekles viel laat af en ik was zo met mijn muziekstuk bezig dat ik de tijd helemaal vergeten was.
Shit, ik was helemaal vergeten dat ik vandaag na schooltijd meteen les van Erica had.

‘Ehm, Ehm, jongedame je bent laat.’ Ik draaide me naar Erica om. Achter me stond Erica in de hal. Ze leek neutraal, maar haar heldere blauwe ogen vertelde me al genoeg. ‘Ik wil graag weten waarom je laat bent, want zoals je misschien weet houden we ons precies aan het tijdstip. Ik tolereer geen laatkomers.’
‘Ik kan het nog uit leggen.’
‘Vertel, wat was de reden waarom je te laat kwam?’
‘Door het schoolorkest. Ik was zo bezig met het beoefenen op de piano dat ik de tijd vergeten was.’
Haar blik keek me veel strenger aan. ‘Ik heb liever dat je op tijd komt.’ Ze keek naar haar horloge om haar pols. ‘En zo te zien ben je wel een kwartier te laat. Als dit nog eens gebeurd dan zit er niks anders op dan je naar mijn strafkamer te sturen. Dan bespreken we deze probleem met een warme kopje thee.’
Een preek krijgen in een kamer met een thee en koekjes leek geen probleem te zijn, maar na het woord “strafkamer” en haar hele strenge en harde blik op Erica gezicht kreeg ik een koude rilling.
‘Goed, dan beginnen we maar met de etiquette lessen zoals afgesproken.’

──────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂
─────────────────────────────


Ik had net te horen gekregen dat een tijdelijke leraar die de Sophomore biologie, fysica en natuurkunde gaf niet kon opdagen. En wel de leraar waar ik alleen biologie van hem had, en aangezien er tijdelijk geen vervangers hadden, had de enige biologie leraar die aan de bovenbouw lesgaf besloten om ons Sophomore toe te voegen aan de junior klas.
Dat betekende dat we samen met een klas hoger gemengd waren tijdens biologie. Mason leek het moeilijk te hebben toen we samen moesten werken.
De komende dagen moesten we een nep baby verzorgen. Niet dat ik dat erg vond, maar de hele tijd al gedroeg hij zich best geheimzinnigs. Ik had zelf nooit gedacht dat zijn vader een maffiabaas was. Ik wilde hem iets vragen, maar ik hoorde de bel van de school. Mason richtte zijn blik naar mij toe.
'Neem jij hem maar, bij mij is hij niet veilig,' zei hij. Hij wilde uit de lokaal vertrekken, maar ik pakte hem snel bij zijn arm en zette de tijd stil. Echt letterlijk stil dat iedereen in de lokaal stil stond. Zelf de klok tegen de muur stopte met tikken. Hij keek me geschrokken aan, maar dat boeide me niet veel.
'Ik wil met je praten, Mason.'
'Over wat?' vroeg hij.
'Ik wil het weten, Mason. Ik heb zelf het gevoel dat je iets voor de wereld verbergt.'
'Als ik je het vertel wie ik werkelijk ben en kan, dan zal je me haten en me misschien zelfs doden.'
'Doden?' zei ik lachend.
'Waarom zou ik een reden hebben om jou te vermoorden? Ook al had ik een hekel aan je en vind ik je een klootzak, maar ik zal echt geen reden kunnen bedenken om jou te vermoorden.' Mason blik ging van geschrokken naar verrast.
'En bovendien mag ik niemand ik vermoorden.' Dat had mijn grootvader en Mabelle me nog uitgelegd dat beschermers van de tijd niet mogen doden.
'Nou, ik dacht...' Hij maakte zijn zin niet helemaal af.
'Wat dacht je,' vroeg ik terwijl ik hem recht in zijn ogen aankeek.
'Niks, laat maar. Zijn we uitgepraat?'
'Niet helemaal. Wat verbergt je steeds?'
'Ik denk dat het je niet veel aangaat.'
'Maar je weet dat ik tijdgave heb.'
'Dat klopt.'
'Maar die vrijdag avond toen je me leven redde. Hoe kon je zo snel zijn?' vroeg ik.
'Ik heb zo mijn manieren,' antwoordde hij. 'Ik denk dat we uitgepraat zijn, maar je bent niet de enige met tijdgave.' Hij liet de tijd weer draaien. De klok begon weer te tikken. En bijna iedereen verliet het lokaal. Mason ging ook het lokaal uit. Toch had ik nog steeds vraagtekens. Nu ik wist dat Mason ook tijdgave had, toch leek het alsof hij nog iets voor me verborg. Maar wat?

'Fijn dat je kan komen,' zei Mabelle in dezelfde kamer als in het weekend, toen ik met grootvader voor het eerst naar het tijdloze koninkrijk ging. Mijn grootvader was er trouwens ook.
'Je zal veel moeten leren over jouw gave en hoe je jouw gave het beste kan gebruiken, maar eerst ga je terug in de tijd,' zei mijn grootvader.
'Serieus terug in de tijd?' Dat leek me echt heel gaaf.
'Naar welke tijd gaan we?' vroeg ik.
'De negentiende eeuw, want je hebt een opdracht gekregen.'
'We hebben trouwens nog een kostuum,' zei Mabelle die een jurk uit een grote bruine kist pakte.
'Trek dit maar aan. Dan kunnen we zo vertrek je.'
Ik had de jurk al aangetrokken. Het voelde best strak aan door de corset die ik onder de jurk aan had. Ik had verder nog lange witte handschoenen aan. De lange handschoenen kwamen over mijn ellebogen. Het leek echt alsof ik een jurk droeg die ze meestal bij het bal droeg. Mijn grootvader had een zwarte pak aan en een hoge zwarte hoed op die uit die tijd afstamde
'Ben je er klaar voor?' vroeg grootvader aan me. Ik knikte.
'Mooi, dan kunnen we naar het jaar 1851 gaan.'

──────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂
─────────────────────────────


‘Dat komt niks van in,’ zei Erika toen we weer in het tijdloze koninkrijk zijn.
‘Hoezo niet?’ vroeg ik.
‘Mevrouw Erica, mag ik vragen waarom Lizzy niet naar het verleden kan?’
Erica keek mijn opa en Mabelle aan.
‘Ze is er nog niet klaar voor.’
Mabelle wilde verder nog iets zeggen, maar Erica was haar voor. ‘Je kan gewoon aan haar zien dat ze nog meer moet leren van haar etiquette lessen en bovendien heeft ze nooit training gehad hoe ze met haar tijdgave om moet gaan.’
‘Ze hoeft ook niet alleen in het verleden te gaan.’
‘Het zal vast wel meevallen,’ zei Mabelle.
‘Misschien wel als ze niet van de belangrijke bloedlijn afkwam.’
Wat bedoelde Erica daarmee?
‘We letten wel op haar, en bovendien is ze familie van mij.’
‘Goed, maar jullie hebben in het verleden haar verantwoordelijkheid niet ik.’ Erica keek me ongeïnteresseerd aan. ‘Ik geef haar alleen de belangrijke lessen zodat ze in het verleden niet opvalt.’

We zijn in het jaar 1851, maar niet in Amerika maar in Londen. Ik kon het zien aan het bigbang Het was ook de tijd dat Victoria koningin van Engeland was. Het was al avond. De lucht was donker en ik kon de volle maan zien die wat licht gaf. We stappen in een koest en reden zo een eindje. We stonden stil bij grote gebouw, die veel leek op een paleis. Mijn opa gaf de man op de koest nog wat fooi en we liepen naar binnen. 'Goeie dag, heer en mevrouw,' zei een butler die bij de deuropening stond.
'U uitnodiging graag?'
Mijn grootvader pakte de brief aan de man.
'Jullie kunnen naar binnen gaan.' Verder in de hal hoorde ik de klassiek muziek die er gespeeld werd. Volgens mij waren we bij een soort van een bal, aangezien er mensen waren die stonden te dansen. We liepen verder de hal in en stopte bij een man van middelbaar leeftijd met pak en al. Hij keek ons verast aan. Hij had donkerbruin haar en een snor die een beetje omhoog krulde.
'Ferdinand, het is mij een genoegen om jou weer te zien,' zei de man.
'Fijn om u weer te zien, George.' De man keek me van top tot teen aan.
'En u heeft uw kleindochter meegenomen zie ik?'
'Dat klopt. Het is haar eerste keer dat ze terug in de tijd is.'
'Dat is best laat, maar ze zou vast u genen hebben geërfd,' zei hij lachend.
'George, hebben we dan niet u genen geërfd?' Ik keek hun vragend aan. Genen geërfd? Opa keek me aan.
'Lizzy, ik was vergeten erbij te zeggen dat George mijn oudvader is.'
'Aangenaam om kennis met u te maken,' zei George.
'En hoe is het met Elisabeth?' vroeg mijn grootvader.
'Heel goed. Mijn dochter is zelf ook op het bal met haar toekomstige echtgenoot te dansen. De tijd gaat spijtig genoeg als onze kinderen volwassen worden. Het leek wel gister toen mijn kleine Elisabeth voor het eerst paar stappen leerde lopen.'
'Dat is waar, dat herken ik uit ervaringen.’ Opa keek mij weer aan. ‘Lizzy, heeft verder nog een opdracht dat ze die avond moet doen.'
'Hou die man in de gaten,' zei George die naar de man die zijn goudblonde haren in een staart had aanwees. 'Hij is een van de duistere tijd reizerigs.'
'Ik ga wel naar hem toe.'
'Maar pas wel op, Lizzy. De man heeft ook hypnotische gave,' zei George.
Ik liep naar hem toe.
'Wat komt een mooie dame zoals jij hier doen?' vroeg hij.
'Ik wil wel een dans met u aangaan.'
'Daar kan ik geen nee op zeggen.'
Uren waren gestreken. Ik had lang met die man gedanst en hem in de gaten kunnen houden. Wat hij ook van plan was, volgens mij kon hij zijn plan niet uitvoeren.

Reacties (1)

  • Girlicious

    Leuk dat ze eindelijk lessen krijgt om beter met haar gave om te gaan en er meer over te weten te komen
    Al vind ik die Erica maar een vreemdeling
    Ze zal het goed bedoelen hoor maar ze komt best streng over haha
    En ik hoop dat Lizzy en Mason eindelijk eens beter met elkaar in contact komen en dat Mason zich aan haar open gaat stellen
    Ik denk als hun gaan samen werken dat ze best ver zullen komen

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen