Heb je verder nog vragen?' vroeg Mason in het geschiedenis lokaal.
'Ja, hoe wist je vader eigenlijk in welke tijd ik was?'
'Dat weet ik zelf ook niet precies, maar ik zag in mijn magisch boek dat je op het bal was en mijn voorvader zat af te leiden. Misschien had mijn vader door dat er iets in het verleden veranderd was, en dat hij daarom jou probeerde te vermoorden.'
'Wow,' zei ik. 'En dit vertel je me nu pas?'
Mason gezicht werd rood van het blozen. 'Ja, ik weet het. En ik durfde het niet eerder te vertellen, omdat ik anders bang was dat je me zou haten.'
'Je kan er toch ook niks aan doen dat je van een duistere tijdreizigers afstamt?'
Mevrouw Robinsons had haar blik op mij gericht. 'Mason heeft er nooit voor gekozen om een duistere tijdreiziger te worden, en vooral niet om zijn vader op te volgen.'
'Dus, dit probeerde je voor de rest van de wereld te verbergen?' vroeg ik.
Mason knikte.
'Mason, misschien kan je haar met jouw auto naar huis brengen,' stelde mevrouw Robinsons zich voor.
'Dat is veel te gevaarlijk en te riskant. Straks weet mijn vader waar ze woont en wilt hij iets ergs doen met haar familie.'
'Ik kan trouwens wel alleen naar huis,' zei ik.
Ik keek Mason recht in zijn ogen aan. Zijn ogen leken helderblauw en leken te fonkelen.
'Maar bedankt dat jij mijn leven weer gered hebt.'
'Dat doe ik trouwens graag,' zei hij, terwijl hij met zijn hand over zijn hals ging. Misschien verbeeldde het me, maar naar mijn gevoel klonk hij een beetje verlegen.
'En natuurlijk heb ik geen enorme haat voor je, ook al stam je van duistere tijdreizigers af. Ik begin steeds meer te merken dat je ook een zachtaardige kant hebt. Ik vind het lief van je dat je andere mensen in het verleden helpt.'
'Bedankt,' zei Mason.
Ik keek mevrouw Robinsons weer aan. ‘Ik kan wel alleen naar huis.’
‘Hopelijk kom je veilig thuis.’
Ik knikte en ging het lokaal uit.
Ik stond stil voor de deur van het lokaal.
'En trouwens nog iets,’ zei ik en ik keek Mason weer aan. ‘Je zag er in jouw ondergoed er best aantrekkelijk uit. Nooitgedacht dat je goed gespierd was en een sixpack had.' Waarschijnlijk trainde Mason veel. Ik zag Mason blozen.
'Maar ik denk dat ik je morgen weer zie.' En ik verliet nu echt het klaslokaal.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Weer thuis aangekomen omhelsde opa me.
'Ik ben ook blij om jou te zien,' zei hij tijdens de omhelzing.
Plots omhelsde mijn moeder me. De zoete geur van haar parfum drongen mijn neusgaten door. Haar lichaam warmte voelde zelfs aangenaam aan.
Ze liet me los van de omhelzing en pakte mijn gezicht vast.
‘We waren zo ongerust dat er iets ergs met jou was gebeurd.’
Ze gaf me een kus op mijn voorhoofd. ‘Gelukkig ben je ongedeerd.’
‘Dat ben ik ook, mam.’
Opa keek mij weer aan. 'Je was opeens verdwenen. Ik kon je in 1851 niet meer vinden.’
'Je was best wel lang weg,' zei Bert.
'Ik had moeten weten dat meneer Dark voor jou kwam opdagen.'
Bedoelde hij de vader van Mason? Mason heette toch als achternaam Hamports? Of vergiste ik me nou juist?
‘We hadden je beter nooit naar het verleden moeten gaan.’
‘Dat is jullie geraden ook,’ klonk een strenge stem in de hal die me bekend voorkwam.
Ik keek om wie er en in de hal stond en ving een glim van Erica.
‘Ik nog duidelijk gewaarschuwd dat ze er nog niet klaar voor was om terug in de tijd te gaan.’
‘We dachten dat ze klaar voor was. Om haar voorouders te bezoeken.’
Ik hoorde een minachtig gesnuif van Erica.
Ik begon haar steeds minde te mogen.
‘Dan moet ik jullie jammer genoeg uit jullie droom halen. Jullie kunnen haar erg overschatten, maar ik ben degene die meer verstand heb van de tijdgave ontwikkeling van de jeugd. Ik heb er immers voor gestudeerd. Je kan aan haar zien dat ze niet haar tijdgave onder controle heeft. Het enige plus puntje dat ze bij mij tenminste nog geleerd heeft is paar etiquette lessen, maar de resultaten zijn tot mijn spijt nog erg zwakjes en onzeker.’
‘Ze is trouwens wel…’ Mijn moeder maakte zijn zin niet af
‘Erg bijzonder, voor haar leeftijd,’ vulde opa verder in.
‘Dat is trouwens te hopen. Als ze faalt met alles zal het tijdloze koninkrijk ook ten onder gaan. Dan zal ik jullie wel tot zekerheid garanderen.’
Wat bedoelde ze daarmee als ik faal?
‘Dat gaat heus niet gebeuren. Lizzy gave kwamen al heel vroeg in ontwikkeling en we merken voordat we haar gave blokkeerde dat ze erg sterke tijd gave had.’
‘Dat is bij mij jammer genoeg niet te zien. Ik heb nog nauwelijks gemerkt dat ze de simpele truckjes onder controle heeft. Dat is wel iets dat elk vijf of zes jarige tijdkeeper onder de knie moet krijgen voordat we naar niveaus hoger gaan. En bovendien zit ze nog op de begin face met de talen die er vroeger in Europa wordt gesproken.’ Mevrouw Erica blik was op mij gericht. ‘Ik zeg wanneer ze er echt klaar voor is. En als ik zegt dat ze er niet klaar voor is dan is het ook zo. En als ik zegt dat ze er op dit moment helemaal niks van kan en haar technieken niet onder de knie heeft dan is het ook zo.’
Ik kromp van haar opmerking. De waarheid voelde keihard aan. Het voelde nogal vernederend dat een zestienjarige nog op het niveau zat van een vijf zes jarige. Volgens haar kon een vijf en zes jarige het beter dan ik.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Ik was de volgende dag bij opa thuis.
Blijkbaar gingen we dit keer niet naar het tijdloze koninkrijk om te oefenen. Erica was zelf bij opa thuis.
Aan haar blik te zien op haar gezicht beviel het huis haar niet. Het zag er allesbehalve luxe uit. En het zag er ook een beetje ouderwets uit, maar de huiskamer zat er heel klein en knus uit, dat ik me niet kan voorstellen hoe het eruit zag als het groter was.
‘Goed, Lizzy. De komende tijd blijf je in het heden,’ zei Erica.
Opa knikte.
‘Je gaat Erica meer oefenen hoe jij met jouw gave om kan gaan,' zei grootvader.
Uren waren gestreken. Ik was lang bezig om met mijn gave om te gaan, maar het oefenen ging slechter dan ik verwacht had. Ik had mijn gave niet echt onder controle. De tijd stil proberen te laten staan lukte wel een beetje, maar volgens Erica kon ik dat beter door te gaan met oefenen.
Ik was na paar uur al uitgeput. Ik kon pas van Erica stoppen als ik het tijd stilzetten onder de knie had. Op een gegeven moment vond opa dat het wel genoeg was van vandaag.
Ik was na de training naar boven gegaan. Mijn grootvader had boven een grote boekenkast vol met boeken.
'Nadat je veel geoefend hebt met jouw tijdgave ben je nu van plan iets te lezen.' zei Bert.
'Ik ben nogal nieuwsgierig en wil meer weten hoe die duistere tijdreizigers zijn ontstaan en waarom er tijd keepers en een tijdloos koninkrijk bestaan.'
'De duistere tijdreizigers zijn verbannen tijd keepers, doordat ze rebels waren. En mag je eigenlijk wel in jouw opa’s boekenkast rondsnuffelen?'
'Niet dat ik weet,' antwoordde ik.
Met mijn vingers streelde ik langst de boeken. Ik had zelf het vermoedde dat de boeken door tijd keepers geschreven zijn en misschien ook nog andere bovennatuurlijke personen met magische krachten.
'Nou, weetje. Je bent best een leergierige persoon als het om tijd gaat.'
'Vind je?' zei ik.
Mijn vinger stond stil bij een dikke leren boek. Ik keek om me heen of iemand kwam en pakte het boek van de plank. Het boek voelde best zwaar aan. En het leren kaf was donkerbruin. Ik legde het boek op tafel en begon erin te bladeren. 'Wat lees je daar?' vroeg Bert.
'Volgens mij iets waar ik naar op zoek ben.' Net toen ik wilde gaan lezen stond grootvader voor de deur. Snel deed ik het boek dicht.
'Jouw moeder had net gebeld...' Hij maakte zijn zin niet helemaal af, toen hij me zag met het boek.
'Wat lees je daar?'
'Niks, sorry. Ik had het eerst moeten vragen. Ik zet het boek wel terug,' zei ik.
'Nee, hou het boek maar. Het boek kan je misschien voor pas komen. Daar staan trouwens veel dingen die de meeste tijd keeper van tegenwoordig niet weten. Er staan ook paar belangrijke gebeurtenissen die tijd keepers in de geschiedenis beïnvloed hebben.'
'Maar wat zei mijn moeder eigenlijk?' vroeg ik.
'Dat je beter weer naar huis kan gaan. Het begint donker te worden.'

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Ik had de volgende dag het grote leren boek van grootvader meegenomen. De tijd leek snel te gaan door de lessen. En pauze met mijn vrienden. De laatste les is begonnen. Ik had biologie de twee klassen zijn weer gemengd en ik moest weer met Mason samenwerken, niet dat ik dat erg vond. Op de een of ander manier begon ik hem steeds meer aantrekkelijk te vinden.
'Je werkt met de vijand samen?' zei Bert, die op mijn tafel stond.
'Nou, vijanden zijn we niet echt,' zei ik fluisterend.
'Hij heeft vast iets gedaan, zodat hij je mag,' zei hij
'Ssht.'
'Geef het eens toe. Straks gaat...' Ik legde mijn hand op zijn mond om hem aan het zwijgen te leggen.
'Je bent best wel irritant, wist je dat?'
'Tegen wie praat je?' vroeg Mason.
Ik richtte mijn blik op hem.
'Wacht je kan hem niet zien?'
'Euhm, nee. Ik weet zelf niet wie je bedoelt.'
'Niks, laat maar.'
Het was al een opluchting toen school voorbij was. Ik was snel naar huis gegaan. Ik begon met het door bladeren van het boek. Ik was echt verrast wat ik las.

Reacties (1)

  • Girlicious

    Aawh blozende Mason
    Zo schattig!!
    Wel jammer dat Lizzy haar gave nog niet helemaal onder controle heeft
    En ook jammer dat ze haar een beetje pushen
    Die gave komt vanzelf wel, geef het wat tijd.
    Met pushen kom je niet ver
    Maar eerlijk, de momenten tussen Mason en Lizzy waren te schattig
    Meer van dat soort stukjes graag!
    Ik ship die twee nog steeds met elkaar(A)

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen