Als ik die avond thuis kom ben ik behoorlijk pissig. Mijn handen jeuken. Ik wil het liefst iets kapot slaan. Mijn gezicht is betrokken van woede en mijn ogen branden ervan. Van woede staan mijn tanden zo strak op elkaar dat ze lijken te breken. Het doet pijn, maar ik kan mijn gevoel niet stoppen. ‘Hoe kun je pa?! Alleen omdat ze niet op tijd dood was?! Had ik me soms moeten laten pakken?! Hoe kun je haar vermoorden! Ze was mijn enige vriend!’ grom ik kwaad en krijg een stomp in mijn maag.
‘Wanneer leer je het nou? Je hebt geen vrienden nodig. Alleen een meisje voor nageslacht en daarna is zelfs die overbodig. Je bent veel te stoft. Weet je wat? Je kan de kast in. Misschien leer je dan niet zo’n grote mond te hebben.’ zegt hij en duwt me in een kleine cabine waar ik mijn krachten niet kan gebruiken en mijn grootste angsten werkelijkheid worden. Ik zie mijn moeder voor mijn ogen sterven. Ze wordt met mes neergestoken. Het bloed zit overal. Ik voel de warme druppels over mijn lichaam druppen. Het lijkt mijn huid in te trekken. Elke keer opnieuw en opnieuw maar nu is het niet alleen mijn moeder, maar ook Lizzy en Julia. De laatste keer dat ik hierin moest was voor huilen toen ik nog maar een vijf was. Toen kende ik hen nog niet. Mijn grootste angst is degene waar ik om geef verliezen en niks te kunnen doen. Ik blijf het herleven tot het in mijn geheugen gegrift staat. Ik sta nat van het zweet. Mijn kleren plakken aan mijn lijf, maar ik weet dat het nog lang niet voorbij is. De tranen stromen over mijn wangen, het laat mijn ogen branden en ik huil tot ik geen tranen meer over heb. Mijn hart doet pijn van de stress en het verlies. Ik voel het te keer gaan in mijn borst.

Klappertandend van de angst en het verdriet kom ik de volgende dag weer uit en ben blij als ik een normale schooldag voor de boeg krijg. Of ja normaal? Lizzy zit te praten tegen dingen die er niet zijn en mijn peetmoeder is nergens te bekennen.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Op school staat me echter een aangename verassing te wachten. Julia staat op het schoolplein en in normale kleren om me te wachten.
‘Je peetmoeder gaf me alle kennis die ik heb gemist en er is een spreuk op me uit gesproken die me beschermd. Ik ga voortaan door het leven als Julia Robinson, het nichtje van Jules. Mijn ouders zijn overleden dus ik kom bij mijn tante wonen,' vertelt ze enthousiast.
Ik glimlach en geef haar een knuffel.
‘Als je geen gevaar loopt kijk ik er naar uit eindelijk een vriend te hebben hier.’ Samen lopen we naar binnen en iedereen kijkt naar Julia alsof ze een buitenaardswezen is. Ik weet dat ik geen vrienden heb, maar dit ook overdreven.

In de pauze wijst Julia opeens naar Lizzy. ‘Kijk Mas, je vriendin. Gaan we bij haar zitten?’ roept ze enthousiast en de hele kantine kijkt nu onze kant op. Ik sla mijn handen voor haar mond en trek haar mee naar buiten.
‘Julia dat is te gevaarlijk. Ze is een goede tijdreiziger. Als mijn vader weet dat ik met haar omga en er achter komt wie ze is doet hij haar wat aan. De enige reden dat ik met jou gezien kan worden is dat magie je beschermd. Dat heb ik je al eerder uitgelegd, maar dat geld dubbel voor haar,’ sis ik zacht en ze knikt schuldbewust.
Ik haal een hand door mijn haar en we besluiten onze lunch buiten op te eten.
‘Ik heb gister trouwens instagram en Fortnite ontdekt. Heb je zin om samen het spel te spelen bij me thuis?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Sorry, ik moet elke dag thuis zijn om te koken. Misschien als ik op tijd klaar ben en weg mag, maar hij vind dat ik geen vrienden hoor te hebben,' zeg ik eerlijk. Ze knikt en op dat moment krijg ik een sms’je.
‘Goed nieuws, ik mag niet thuis komen, want pa heeft een vergadering. Ik kan komen spelen, ik moet alleen nog een slaapplek vinden.’
‘Geen zorgen, je mag bij mij logeren. Jules heeft genoeg kamers en anders delen we een bed zoals anders,' zegt ze stralend en ik glimlach.
‘Je bent een goede vriendin.’

Opeens begint de grond de schokken en is de school verdwenen. Ik schrik en concentreer me. Daarna verdwijn ik en verschijn in de school. Hij trilt en ik ren naar de kantine. Lizzy zweeft in de lucht en bij elke schok verdwijnen we honderd jaar verder terug in de tijd. Uiteindelijk weet ik bij haar te komen en pak haar vast. Als haar iets gebeurt zou ik het mezelf nooit vergeven. Mijn gedachten zijn een chaos. Mijn ogen schieten alle kanten op. Ik weet niet wat ik moet doen en mijn hart raakt te keer. Ik raak langzaam in paniek, maar ik probeer rustig te blijven. Mijn angst mag niet uitkomen. Ze mag niet doodgaan. Ik kan niet opnieuw machteloos toe kijken. Dit is echt, ik moet iets doen. Ik moet haar helpen.

‘Lizzy rustig. Je krachten staan in een rechte lijn met je emoties. Als je niet kalmeert kan ik ons niet terug brengen. Bij elke schok gaan we een eeuw terug. Ik kan alleen zorgen dat dat stopt door ons een eeuw in de toekomst te sturen. Dat heft het effect op, maar lost het probleem niet op. Onze krachten werken elkaar tegen. Als je rustig wordt kan ik ons terug brengen en help je dit te beheersen.’ Mijn woorden helpen niet en door onze botsende krachten wordt het schudden alleen maar erger. Nog even en de school stort in. Lizzy reageert niet. Ze lijkt verlamd te door haar eigen kracht, maar ik zie de paniek in haar ogen. Ze weet niet hoe ze dit moet stoppen, het lukt haar niet om rustig te worden. Ze is te onervaren, maar als ik niet snel wat doe vernietigd ze zichzelf en iedereen om ons heen. Ik begin te zweten van angst. Ik wil haar niet kwijt. Mijn handen trillen en mijn hoofd voelt als een blok beton. Ik heb geen ideeën meer. De schokken gaan door. Door mijn krachten voel ik hoe ze ons steeds een eeuw terug stuurt, ik voel de veranderingen in de tijdgolven alsof ze een deel van me zijn en hoe mijn krachten haar proberen te remmen. We zijn even sterk dus ik voel het botsen. Ik voel het van binnen aan me trekken. Ik word er misselijk van en nog even of mijn lunch komt eruit. Nog even en ik kan het niet langer volhouden. Ook mijn kracht heeft een grens. We zullen allebei sterven als ik niks doe. Ons lichaam kan het niet meer aan en ons hart zal het begeven. Ik voel mijn hart en al mijn spieren verstrakken. Ik heb slecht minuten om iets te bedenken.

Ik weet niet meer wat ik anders moet doen dus druk ik mijn lippen op die van haar. Het moment dat de schok haar paniek overneemt breng ik ons razend snel terug. Ik laat de rest denken dat er een aardbeving was en trek het meisje mee naar buiten.
Julia kijkt ons verbaast aan en snel gaan we naar het huis van mijn peetmoeder. Julia opent de deur en ik vertel wat er is gebeurt. Ze grijnst.
‘Dus hij heeft je gekust. Je hebt geluk Lizzy. Hij is echt een leuke jongen. Hoe dan ook je kan de kelder gebruiken om te praten en te oefenen Mas. Veel succes ik wacht boven op je en begin alvast met de fortnite danspasjes,' zegt ze grijnzend en maakt zich uit de voeten.
Ik bloos en kijk Lizzy onzeker aan. 'Zullen we dan maar naar beneden gaan?'

Reacties (1)

  • Girlicious

    "Ik weet niet meer wat ik anders moet doen dus druk ik mijn lippen op die van haar."
    WHOEHOEEE
    Mijn wens is gehoord en gelijk vervuld! Yay!
    Ik ben een nog blijere lezer momenteel. Te schattig dit!
    Oke de situatie was misschien niet helemaal perfect maar dat maakt helemaal niet uit!
    Eindelijk zijn ze tot dit punt gekomen
    Nu nog officieel een setje worden:)
    En wat een rot vader heeft Mason zeg, damn
    Het is dat Mason een leuke lieve jongen is die godzijdank niet op zijn vader lijkt.
    Anders had ik het nog jammer gevonden dat zo'n arrogante kip als die vader zich nog kon voortplanten. De viespeuk
    Maar whoehoee, door die schattige kus ga ik straks met een happy face slapen

    Kudo en snel verder!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen