L U C A S

Langzaam knipper ik mijn ogen open en laat ze en ze kort wennen aan het straaltje zonlicht die tussen mijn gordijnen door schijnt. Een kreun weet zich tee ontsnappen vanuit mijn lippen als ik de wekker op mijn telefoon uitdruk.
De irritatie dat al bij mij aanwezig was groeit zwaarder, als de zeurende spierpijn in mijn kuiten omhoog kruipt naar mijn dijen. In elke beweging dat ik probeer te maken word deze pijn wat erger.

De tegelstenen voelen als ijs aan mijn voeten als ik de badkamer binnen loop. Waardoor ik zonder dat ik dat door heb wat sneller beweeg, ik moet op mijn kiezen bijten op de spierpijn een beetje verdraagbaar te maken. Als ik de douche cabine binnen stap knetteren de warme stralen tegen mijn huid, zo kunnen mijn spieren een beetje ontspannen en neemt het de pijn ietwat weg.

Als ik mezelf helemaal heb klaar gemaakt kijk ik voor de laatste keer nog in de spiegel; mijn haar is netjes naar voren geborsteld, en ik heb de trainingspak van de school aan, waarop mijn achternaam op de achterkant van de vest is geschreven. Met mijn rugzak op mijn schouder loop ik mijn kamer uit om naar beneden te gaan, maar stop in mijn stappen als ik gegiechel hoor komen vanuit Debbie's kamer. Gevolgd door een manlijke stem die ook wat zegt om daarna ook te lachen, wat hij zei kon ik niet meteen uitmaken. Ik schud de gedachten weg, het is vast weer een van haar one night stands.

Beneden zit Zane al aan zijn ontbijt en zijn z'n ogen gefixeerd op het televisiescherm.
‘Hoi,’ begroet hij me met volle mond.
‘Let je wel op de tijd? Straks mis je de bus weer.’ Zane knikt en kijkt me nog steeds niet aan. Ik begin aan het maken van mijn eigen lunch.
‘Als er bij de klok een acht en een tien staan moet ik naar de bushalte lopen,’ bevestigd hij.
‘Heb je dan eten bij?’ Vraag ik en rond af met mijn eigen taak. Hij knikt terwijl hij het laatste beetje melk uit zijn kom drinkt.
‘Tante Debbie's vriend gaf mij zakcentjes voordat ze naar boven zijn gegaan.Ik mag hem wel,’ Zane's antwoord laat me wanhopig zuchten. En doe mijn gympen aan, net als ik wil beginnen aan mijn ontbijt is er en hoorbare kreun te horen vanaf de bovenkant van de trap.
‘Shit,’ scheld ik zachtjes. ‘Zane, doe je schoenen aan we gaan alvast.’
‘Maar, Adventure Time is nog niet voorbij!’ Zeurt hij.
‘Nu Zane,’ beveel ik wat strenger.
‘Fine,’ hij stampt naar de hal en doet zijn schoenen aan. Met moeite loop ik achter mijn broertje aan, maar zorg er wel voor dat hij zo snel mogelijk uit deze situatie is, om te voorkomen dat hij achter meer dingen komt wat nog niet van toepassing is.

‘Hé Zane, zei die meneer nog wat?’ Vraag ik uit nieuwsgierigheid als we naar de bushalte lopen. '
‘Hmm,’ hij doet even alsof hij heel hard moet denken, en maakt zijn hand los van de mijne om over zijn kin te wrijven. ‘Nou hij vertelde dat ik leek op mama, en dat ik zelfs dezelfde glimlach als haar heb.’ De uitspraak choqueert mij,een onverwachte antwoord op de vraag. Wie is deze man? Hoe kent hij mijn moeder.
‘Dat is wel een beetje vreemd...’
Net als we aankomen bij het paaltje, herken ik de grijze Mercedes van mijn vriend Jimmy als hij vanuit de hoek naar ons toe rijd.
‘Lucas, je gaat toch niet met de bus naar school? Kampioenen arriveren in stijl!’ roept hij me toe en negeert het feit dat mijn broertje naast me staat.
‘Ik wacht samen met mijn broertje op de school bus,’ leg ik uit op dat zelfde moment zie ik dat Demi, Jimmy's vriendin, naast hem op de passagiersstoel zit.
‘Stap maar in, ik breng hem wel.’
‘Okay,’ zonder twee keer na te denken stappen we de auto in, waar het al een stuk koeler is dan buiten.
We beginnen met rijden, en Zane kijkt met grote ogen aan als hij de scheldwoorden in de muziek hoort, die Jimmy luid afspeelt.
‘Gast,’ ik tik hem tegen zijn schouder hopend dat hij daarmee begrijpt wat ik bedoel.
‘Oh ja,shit... Sorry!’ hij zet meteen de radio op een andere zender en rijd de korstte route naar Zane's school, aangezien het zijn oude basisschool is weet hij wel hoe hij daar kan komen.

Na nog geen tien minuten arriveren wij bij de school, meteen stapt Zane uit en rent naar zijn vrienden.
‘Doei Zane, als er iets is kan je me bellen je weet waar je mijn nummer kan vinden!’
‘Ja, doe ik, doei!’ Roept hij nog na, maar hij kijkt niet meer om. Jimmy neemt dit als teken om nu ook verder te rijden naar onze eigen school.
‘Ga je nog naar die BBQ, die Slather had georganiseerd? Het is vanavond al hé?’ Vraagt hij nadat hij zijn gewende muziek aanzet.
‘Ik twijfel, man. Debbie is weer bezig om mannen naar huis te brengen, en ik wil gewoon dat Zane dat soort dingen niet te vroeg meekrijgt, begrijp je?’ Leg ik uit.
‘Mijn moeder let wel op Zane, ze vind het vast niet erg. Ze is dol op kleine kinderen.’ Ik bijt op de binnenkant van mijn wang en peins over de mogelijke oplossing.
‘Gast, jij bent quarterback. Jij bent de reden waarom wij dit hebben gewonnen.’
‘Ja, ja is wel goed zo hoor slijmballen. Ik kom wel.’


Zuchtend staar ik verveeld naar de lap tekst op het bord, de bedoeling was natuurlijk dat ik het zou overnemen in mijn notitieboekje. Opnieuw vind het dopje zich tussen mijn lippen en voel mezelf om de seconde wat slaperiger worden, net als ik wil weg dommelen zwaait de deur van het klaslokaal open. Meteen valt het stil, als de decaan binnen komt lopen, hij kijkt me recht in mijn ogen aan waardoor ik mijn houding aanpas.
‘Meneer Brook, ik heb Lucas even nodig.’ De hele klas keert zich naar mij met een nieuwsgierige blik.
‘Ja, gaat u gang.’
Ik lift mijn wenkbrauwen, peinzend over wat ik mogelijk gedaan kon hebben waarom hij met mij wil spreken.
‘Neem je spullen maar mee,’ zegt hij nog voordat ik wil opstaan.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen