Na het helpen van Lizzy met haar opdracht besluit ik terug te gaan naar een café. Het is al avond als ik er aankom. Ik kom hier vaak als ik even al mijn zorgen wil vergeten. Mijn hoofd leegmaken en nergens aan denken is soms wel fijn. De meeste kennen me hier dan kok.
‘Mason, wil je dansen?’ vraagt een meisje nu en ik grijns.
‘Graag zelfs.’ We dansen de hele nacht en maken er een groot feest van. Ik sla het ene drankje na het andere achterover. Het helpt om mijn hoofd leeg te maken, maar verder heb ik er weinig last van. Het meisje is echter al aardig dronken. Ze wankelt door het café en spreekt met een dubbele tong. Mijn ogen glijden over de ruimte heen tot ik zie wie ik zoek.
'Diego, breng Stella naar huis wil je? Ze is niet meer in staat te lopen.' De man knikt en slaat een arm om haar heen.
'Kom op lieverd, je hebt te veel gedronken.' Ze begint te giegelen en slaat haar haar naar achter.
'Gaat Massie ook mee?' Ik rol met mijn ogen maar Diego is me voor met antwoorden.
'Nee je bent dronken Stella. Kom op, ik breng je naar bed. Je weet heel goed dat je Mason niet dronken kan voeren. Waarom blijf je het proberen?' Hij neemt haar onder lichte dwang mee naar buiten. Ze is te dronken om zich te verzetten dus kan Diego haar zo meetrekken. Eenmaal buiten hoor ik haar kotsen en Diego vloeken. Elke keer hetzelfde liedje. Ik ben benieuwd wat ze nu heeft onder gekostst. Op zich is Stella heel aardig, maar als ze dronken is wordt ze vervelend en dan moet iemand haar altijd naar huis brengen. Gelukkig woont ze om de hoek.

De volgende dag ga ik naar de middeleeuwen en zoek de kinderen op die ik de vorige keer had gered. Ze zijn nu een stuk ouder, maar herkennen me wel meteen. ‘Heer, hoe maakt u het?’ vraagt het meisje beleeft. Ik glimlach. Ze is nog net zo lief en beleefd als de vorige keer.
‘Goed, ik was in de buurt en besloot bij jullie te komen kijken. Jullie zijn groot geworden en hebben een goed thuis gevonden zie ik.’ Ze knikken stralend.
‘En u bent geen spat veranderd.’ De jongen kijkt me achterdochtig aan en hij fronst. Ik begin te lachen. Mijn buik doet er pijn van.
'Tja volwassenen veranderen niet veel meer
Dat zal je zien als je later groot bent.' Ze denken even na. Hun gezichten betrekken en dan knikken. Ze hebben de smoes geloofd.

De rest van de dag breng ik door in hun nieuwe thuis en help ze me een aantal dingen die nog moeten gebeuren.

De volgende dag is Lizzy niet op school en onze biologieleraar vraagt me haar huiswerk af te geven. Ik kom er tenslotte langs. Alle leraren hebben het voor me verzamelt.
Ik en Julia lopen samen naar haar huis.
Ze klets tijdens het lopen de oren van mijn kop. 'Heb je de nieuwe foto's van kylie jenner op Instagram al gezien?' vroeg ze.
'Wist je dat je in je telefoon al je afspraken kan zien?'
De ene vraagt naar de ander blijft komen en na een tijdje word ik het een beetje zat.
'Ja nu weet ik het wel Julia. De moderne tijd is geweldig en nu kappen ja?!' Het komt er uit als een snauw.
Ze kijkt me verdrietig aan en haar ogen worden waterig.
Shit. Dat was de bedoeling niet.
'Jul het spijt me, ik heb veel aan mijn hoofd. Kom hier. Ik bedoelde het niet zo. Ik ben niet boos.' Ik trek haar in een omhelzing en hou haar stevig vast. Mijn lip trilt en nog even en ik ga ook huilen. Ik wil haar niet kwetsen. Ze is de enige echte vriend die ik heb. De enige die ik alles kan vertellen, de enige die alles van me weet en toch om me geeft. Die me niet haat om mijn vader of de dingen die ik gedwongen wordt te doen. Ze aait over mijn rug.
'Het is goed Mas, ik kan soms wat doordraven. Ik weet dat je het zo niet bedoeld. Ik kan gewoon niet tegen schreeuwen. Het brengt me terug naar alle pijn. Naar de tijd voor je me had gered. Laten we doorgaan. Mensen kijken ons aan.' Ik knik en laat haar los. Zwijgend lopen we door naar Lizzy's huis.


Als ik aanbel doet Lizzy open en vraagt ons binnen te komen. Ze brengt ons naar haar kamer.
Julia neust nieuwsgierig tussen de leerboeken.
Ze kan haar nieuwsgierigheid nu eenmaal niet bedwingen.
‘Je vriendin is een beetje nerd is het niet?’
Ik grinnik door haar vraag.
Hoe wel ik haar reden kan begrijpen heeft Lizzy een punt. Julia wil alles weten, ze is niet alleen nieuwsgierig, maar ook een beetje een nerd.
‘Wat kan ik zeggen, ze vind deze tijd en haar nieuwe wereld nogal interessant bovendien hoopt ze geheime magische boeken te vinden zoals bij mijn peetmoeder thuis. Maar goed.' Ik kijk Julia aan. 'Julia het is onbeleefd om in andermans spullen te neuzen.’
‘Ja meester. Het spijt me Lizzy.’
Het meisje kijkt me geschokt aan.
Ik wordt knalrood. Ik wil niet weten wat ze nu denkt.
‘Meester?’
Ik zucht en leg haar uit dat voor ik haar vrijkocht Julia een slaaf is geweest.
'Als ik haar corrigeert valt ze soms terug in haar oude gewoonte om me met meester aan te spreken. Dit is omdat haar meester altijd heel streng was en ze voor elke fout slaag kreeg. Ze heeft een trauma er aan overgehouden. Jul, je bent een vrije vrouw. Je hoeft me geen meester te noemen en in deze tijd is slavernij al een hele poos afgeschaft.’ stel ik haar gerust en geef haar een knuffel.
Ze trilt een beetje. Ze is bang.
Haar trauma geeft haar zelfs nu nog nachtmerries hoewel ze weet dat ze nu veilig is. niemand zal haar nog pijn doen. Daar zal ik persoonlijk voor zorgen. Julia's pijn wekt bij mij woede op. Mijn kaak is verstrakt en mijn handen zijn vuisten geworden. Ik besluit van onderwerp te veranderen voor ik straks nog iets kapot sla.

‘Waarom was je eigenlijk niet op school?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Mijn krachten, ze worden steeds sterker. Ik kan het slecht controleren.’ legt ze uit.
Ik zucht. Het ongeluk op school staat nog in mijn geheugen gegrift. Hoe kunnen haar ouders zo onvoorzichtig zijn? Ze hadden haar al veel eerder moeten helpen. Nu is ze een gevaar voor zichzelf en haar omgeving.
‘Je hebt ze altijd al gehad, maar met pubertijd merk je dat pas echt als je nooit training hebt gehad. Ze hadden je veel eerder moeten helpen en trainen. Mijn vader deed het misschien met een harde hand, maar hij leerde het me wel. Mijn moeder leerde me mediteren toen ze nog leefde. Rust te bewaren is de helft van het werk. Zowel in jezelf als in je krachten. Wil je anders samen oefenen?’ vraag ik uiteindelijk en op dat moment gaat de deur open.

Een jongen van rond de twintig komt binnen. Zijn ogen vernauwen zich en hij balt zijn vuisten. De woede en haat is van zijn gezicht af te lezen. ‘Jij! Wat doe je bij mijn zusje?!’ gromt hij kwaad.
Julia schrikt van zijn dreigende houding en geeft me mijn pen. Als de jongen me aan wil vallen met een mes veranderd het in een schild. Grommend drukt de jongen op een knop waardoor er een alarm afgaat in het huis. Een jonge vrouw en twee mensen van middelbare leeftijd komen nu naar boven gestormd met wapens. Ik pak het mes uit mijn zak dat veranderd in een zwaard en probeer me te verdedigen zonder deze mensen pijn te doen. Of ze me aanvallen of niet ze zijn Lizzy's familie. Ik kan ze niet verwonden. Niet waar zij bij is, maar ik laat ze ook niet bij Julia komen. Ik zal er alles aan doen om haar en mezelf te beschermen, want als ze weten wie ze is sturen ze Julia terug. Terug naar voor ik haar hielp. Ze zou weer een slavin worden en dat laat ik niet gebeuren. Ik sterf nog liever. Je mag het verleden niet veranderen maar soms breekt nood wet.

Elke slag van een zwaard, een mes of een bijl wend ik af met mijn eigen zwaard en schild, maar het is vier tegen een. Ik hou dit niet eeuwig vol. Ik moet en plan bedenken. In mijn hoofd overweeg ik elke mogelijkheid terwijl ik me tegelijkertijd verdedig. Het geluid van metaal op metaal vult de hele kamer en weerkaatst op de wanden. Het zweet is me uitgebroken van de inspanning en mijn shirt plak aan mijn borst.

Opeens voel ik elektriciteit door mijn lichaam trekken en val op de grond. De pijn door mijn lichaam trekt en mijn spieren doet verkrampen. Ze binden mijn polsen vast en nemen me mee naar beneden. Nog steeds kan ik me niet bewegen. Ik lijk wel verdoofd, maar blijf me toch inspannen in een poging te bewegen. Lizzy en Julia rennen achter ons aan.
‘Ik ga Jules halen.’ roept het Julia in paniek en rent naar buiten.
‘Mason Dark, nooit gedacht dat je het ons zo makkelijk zou maken of zo stom te zijn in ons huis te komen.’ zegt de jonge vrouw en ik herken haar als iemand van de tijdpolitie. Dat ook nog. Alsof mijn leven nog niet moeilijk genoeg.
‘Wat gaan we nu met hem doen?’ vraagt de jongeman grijnzend. Hij hoopt duidelijk op de hoogst mogelijk straf.

Nu trekt Lizzy haar mond open.
‘Laat hem gaan, hij is mijn vriend.’
‘Lizzy hij is een slechte tijdreiziger en heeft behoorlijk wat ellende geschopt met zijn vader. Hij gaat rest van zijn leven in de cel.’ zegt de jonge vrouw nu.
‘Als ze hem niet ten dood veroordelen.’ vult de jongeman grijnzend aan.
‘En wie zijn schuld is dat? Ik had niet veel keus of wel? Toen ik vijf was heeft mijn vader mijn moeder vermoord omdat jullie ons weigerde te beschermen. Mijn peetmoeder heeft daarna wel duizend keer gesmeekt me toe te laten tot jullie veilige plek, maar nee. Puur omdat mijn vader slecht is kreeg ik zelfs als kind geen kans en hij geeft me geen keus. Ik doe wat hij zegt of hij doet anderen wat aan. Denk je dat ik het leuk vind dat soort dingen te moeten doen? Mensen te zien sterven? Toen ik Lizzy’s leven redden op haar eerste missie en haar liet gaan heeft hij 50 mensen vermoord omdat ik in zijn ogen had gefaald. Mooie ouders zijn jullie trouwens. Haar niks vertellen of leren voor het bijna ontploft en wie stuurt een groentje op een missie met een van mijn voorvaders? Dat is praktisch een zelfmoordmissie. Mijn vader houd iedereen in onze lijn scherp in de gaten. In plaats van haar in het hol van de leeuw te sturen had je beter die mensen daar weg kunnen halen. Die tweede missie was al niet veel beter. Het stikt in die tijd van de rovers en de moordenaars. Ze kan zich niet verdedigen, waarom heeft niemand haar leren vechten? Maar goed aangezien ik hier wel klaar mee ben ga ik weer.’ zeg ik woest. Mijn lichaam heeft zich hersteld en staat nu strak van woede. Er is er nu geen tijd voor woede en mijn licht omringt me.

De touwen verdwijnen rond mijn polsen en ik loop naar Lizzy toe.
‘Tot ziens schoonheid. Fijn om te zien dat nog iemand me een kans wil geven.’ fluister ik in haar oor en druk dan een korte vederlichte kus op haar lippen voor ik verdwijn. Haar lippen smaakt naar kersen en heb een warm gevoel van binnen.

Even later sta ik bij Julia op de stoep en het meisje is opgelucht me weer te zien. Glimlachend laat ze me weer binnen waarna we samen bordspelletjes gaan spelen alsof er niks is gebeurt. Dat is het beste wat we kunnen doen. Aan zorgen maken hebben we niks. Mijn peetmoeder is ondertussen naar het koninkrijk in een nutteloze poging ze te overtuigen mij een kans te geven. Ik kan Lizzy trainen, ken mijn vaders geheimen en kan ze helpen. Dat hebben we al eerder gezegd, maar opnieuw willen ze niet luisteren en komt Jules gefrustreerd en woedend terug. Ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht. Ze hebben me nooit een kans gegeven en daardoor heb ik slechte dingen gedaan. Niet omdat ik het wilde maar puur om te overleven. Dat zien zij als een bewijs dat ze gelijk hebben. Ik snuif. Hypocrieten.

Reacties (1)

  • Girlicious

    Oke ze hebben alsnog gezoend, soort van, dus ik ben niet meer teleurgesteld
    En go Mason! Vertel ze maar lekker waar het op staat!
    Arme Julia, dat ze nog altijd zo getraumatiseerd is..
    Hopelijk kan ze haar eigen leven snel weer een beetje oppakken

    Kudo voor jullie!

    9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen