Foto bij Diary 1: Frankrijk - België

Lieve lezers,
Af en toe moet ik eens even mijn hart luchten. Vandaag is zo'n dag. Ik werk in een opvang voor kinderen en vandaag moest ik vroeg aan de slag. misschien versterkte dit mijn gevoel van wanhoop en verlies wel nog meer.

Zoals sommigen van jullie misschien zullen weten was het vandaag een grote dag voor België: de kans om EINDELIJK door te gaan naar een finale van een wereldbeker. Maar helaas... het lot was ons niet goed gezind. Frankrijk won met één doelpunt, en zond ons naar de derde of misschien zelfs vierde plaats. Voor sommigen onder jullie is het misschien ondenkbaar. Jullie denken dat ik trots zou moeten zijn op wat we gepresteerd hebben. De meeste Belgen zijn ook trots op de prestatie van onze ploeg.

Ik niet. Misschien komt het door de adrenaline of de alcohol, maar ik ben teleurgesteld. Teleurgesteld in onze ploeg, onze sterspelers en in mezelf, omdat ik Belg ben. Ik weet dat we beter kunnen, beter moeten...

Normaal ben ik een trots Belg. Ik ben één van de weinigen die ons volkslied volledig kunnen zingen, zowel in het Frans als in het Vlaams en zeker op evenementen als deze, draag ik onze Belgische driekleur met veel vreugde.
Ook vanavond had ik het volste vertrouwen in onze ploeg. De hele wereld geloofde in ons kunnen: we hadden namelijk Brazilië naar huis gespeeld, en ook al waren ze op dit tornooi niet zo sterk, toch werd het als een hele prestatie ontvangen. Ik had het gevoel dat we onoverwinnelijk waren, nadat we Neymar terug op het vliegtuig zette. Ik zei nog tegen mijn vrienden: 'Als we Brazilië verslaan, kunnen we alles aan.'

Ik wist dat Frankrijk tot nu toe met de rem had opgespeeld. Ik wéét dat ze spelers hadden die hetzelfde en misschien zelf hogere capaciteiten hadden dan die van ons. Toch had ik het volste vertrouwen in onze Rode Duivels, onze helden.

Tot vanavond. Dit was ONZE kans. Met steun van over de hele wereld, zouden WIJ eindelijk eens een finale in de wereldbeker spelen. En misschien zelfs winnen. Zelfs mijn Nederlandse vrienden zijn op dit moment teneergeslagen en vol onbegrip. Zoals ik al zei: dit was ONZE kans, de kans voor de Rode Duivels om eindelijk te bewijzen wat ze waard zijn. Zelfs 'Les Bleus' vonden dat België de enige verdiende winnaar was van het WK.

Het mocht niet zijn. Zoals elke keer was er een tegenstander te sterk voor ons kleine landje en moesten we boeten voor onze zonden: het denken dat wij wereldkampioen konden worden.

Als het aan mij lag, was het een finale geworden tussen België en Engeland, en we zouden hen in de pan hebben gehakt, omdat ze ons uitlachten, omdat wij kozen voor de 'moeilijkste' kant van de tabel en zij tevreden waren met de tweede plaats. Misschien waren we inderdaad dom om ons niet gewoon te laten verliezen, en de tweede plaats te kiezen. Al vind ik dat je het niet waardig ben om kampioen te worden als je een tweede plaats verkiest: de Engelsen zullen evengoed boeten voor hun zonden als wij. Dat hoop ik althans.

Het mocht niet baten. We waren weer niet sterk genoeg om de Fransen te verslaan en ik voel me machteloos, verbitterd en beschaamd, want met een ploeg als die van ons, zou niemand ons in de weg mogen staan. Als je Brazilië verslaat, kan je de wereld aan. Of dat dacht ik tenminste.

Het was onze laatste kans. Binnen vier jaar zullen we weer van de partij zijn, maar we zullen enkele van onze sterspelers verloren zijn: Company, Vermaelen, Vertonghen… Wie zal zeggen of ze er nog bij zullen zijn? En als ze niet meer van de partij zullen zijn, wie zal hen dan vervangen? Het is nu of nooit ... Dat zei Eden Hazard zelf.

Zoals ik al zei, zijn de meeste Belgen trots op wat we bereikt hebben. Het is nog maar één keer voorgekomen dat we in de halve finale stonden. Mijn vrienden begrijpen me niet als ik zeg dat onze spelers veel meer hadden kunnen doen, kunnen tonen. Ze vinden het allemaal 'jammer'. Jammer bevat het voor mij niet helemaal. Ze vinden me belachelijk omdat ik niet trots ben. Op dit moment kan ik niet trots zijn. Op een prestatie als die van vanavond kan ik niet trots zijn. Misschien kunnen we binnen twintig jaar eens wereldkampioen worden... Het zou mij verbazen. Een ploeg als deze moét gewoon beter kunnen. Ze kunnen ook gewoon beter. Dat weet iedereen.

Vanaf morgen zal ik voor de Fransen supporteren en hopen dat zij de Engelsen ten minste van de wereldtitel kunnen houden, want zij verdienen het nog minder dan wij. Vanavond ga ik met tranen in mijn ogen slapen. Mijn vaderlandsliefde is voor de zoveelste keer vermorzeld, verdwenen onder de donkere wolk van het verlies.

Met al het vertrouwen dat ik in de Rode Duivels heb, zeg ik het volgende: binnen twee jaar zullen we er staan, op het EK. Wat we zullen bewijzen, dat weet ik nog niet. Dat zal van de spelers afhangen. Maar op dit moment ben ik even mijn vertrouwen kwijt. Morgen is een nieuwe dag, binnen twee jaar volgt een nieuw EK en binnen vier jaar een nieuw WK. Wie weet... Misschien is het dan wel onze beurt om die Frans een lesje te leren. Mijn hoop is daar alleszins op gevestigd.

Tegen de spelers zeg ik het volgende: bedankt voor jullie inzet. Je zorgde voor vele minuten vol spanning en nagelbijten. Het anti-voetbal van de Fransen heeft jullie er niet van kunnen weerhouden om toch te blijven proberen. Op elke individuele speler kan ik wél trots zijn. Jullie deden wat jullie konden. Enkel als ploeg kon het beter. En ik weet dat jullie hier even erg van afzien als ik.

Nu ga ik slapen. Misschien kan ik er morgen met een helderdere blik op terugkijken. Op dit moment ben ik nog te verdrietig, verbaast en beschaamd om objectief naar de feiten te kijken.

Bedankt, lieve lezers, voor jullie steun. Voel je vrij om jouw mening te geven, ook al verschilt die van mij.

Slaap lekker!
xxx

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen