Na mijn ongemakkelijke ontmoeting met Espen had ik afgesproken met Eliane bij 't Hofke, een cafeetje waar we elke woensdag naartoe gingen. Het was half twee en ik had nog niet gegeten, dus ik bestelde een pannenkoek. Eliane dronk enkel thee, zoals ze dat altijd deed.
"Ga je zaterdag mee uit?" vroeg ze. "We gaan eerst voordrinken bij Jens."
"Ik weet niet of mijn hart zoveel Jens aan kan in één weekend", lachte ik. "Maar ja, ik zal er zijn." Het volgende weekend was ik al bij papa, waar mama niets over me zou kunnen zeggen. Waarschijnlijk zou hij zelfs sterke drank voor me kopen. Daar lag het verschil tussen mijn ouders: de ene liet niets toe, de andere alles.
"Oh, da's waar ook. Je hebt een date." Ze zei het laatste woord met nadruk omdat dat zo zeldzaam was voor ons. We zoenden wel vaker met mensen maar gingen nooit iets serieus aan, en al helemaal niet iets als een date. "Weet je al naar welke film je gaat?"
"Denk je dat ik iets van die film ga zien met Jens naast me?"
Eliane lachte. "Meisje toch. Je moet je niet zoveel zorgen maken, die jongen is net zo verliefd als jij."
"Denk je?" Ik wist niet waarom ik Eliane zou geloven, maar deed het toch. Gewoon omdat dat precies was wat ik wou horen.
"Hij heeft nog nooit iemand uitgevraagd, voor zover ik weet. De rest van de jongens dachten al dat hij gay was", grinnikte Eliane.
Ik trok een wenkbrauw op. "Gewoon omdat hij niemand mee uitvraagt? Wat een klootzakken kunnen het soms zijn."
Eliane haalde haar schouders op. "Ze bedoelen het ook niet slecht, hè."
"Nee, weet ik wel." Mijn gedachten dwaalden af naar Thijs, die vroeger bij onze vriendengroep hoorde. Nadat hij uit de kast was gekomen wou Stefan niets meer met hem te maken hebben en had Thijs andere vrienden moeten zoeken. Maar dat was nu al twee jaar geleden, en bovendien gold dat niet voor de rest van de jongens. Ik had Stefan toch nooit gemogen. Altijd zijn neus steken in de zaken van iemand anders, zoals deze middag met Espen. Hij kon gewoon zijn mond niet houden.
"Volgens mij ben ik zonet twee kilo aangekomen", zei ik toen ik mijn pannenkoek ophad.
"Niet zo dramatisch doen." Eliane draaide met haar ogen. Haar woorden deden me denken aan wat ik eerder tegen Espen had gezegd. Het beviel me niets.
"Ik? Nooit", grapte ik. Daar moest ze om lachen. 
Toen ze haar thee op had namen we afscheid. Ik had nog een paar uur voor mezelf, maar besloot toch naar huis te gaan om na te denken over de opdracht. Er was een nieuwe motivatie bijgekomen om het goed te doen: bewijzen dat Espen het verkeerd zag. Ik zou de beste creatie van heel de klas maken en hij zou spijt hebben dat hij ooit aan me getwijfeld had.
Maar ja, dan moest ik eerst nog wel een idee krijgen.

"Goed gewerkt?" vroeg mama toen ik thuis kwam. Ze was soep aan het eten - een teken dat ze zo meteen naar een patiënt zou moeten gaan. Als verpleegster had ze nogal willekeurige uren, en op woensdag begon haar werkdag pas om zes uur 's avonds.
"Ja hoor", zei ik. "De taak komt helemaal goed."
"Waar heb je gegeten?"
Wat was dit, een ondervraging? "Ik heb bij Espen een boterham gekregen."
Ze leek me te geloven maar bleef me sceptisch aankijken. Echt waar, soms kon ik haar wel iets aandoen. Was het dan zo moeilijk te geloven dat ik die middag bij Espen had gegeten? Ik bedoel, het was niet waar... maar dat wist zij natuurlijk niet.
"Ik ben zo meteen weg. Bestel maar iets lekkers", zei ze en ze stond recht om zich klaar te maken. Dat wist ik, want mama deed altijd hetzelfde. Altijd dezelfde routine. Dat vond ik zo fijn aan haar: er waren geen verrassingen. Jammer genoeg voelde ik dan ook altijd aankomen wanneer ze weer met me wou "praten". Of wanneer ze iets ging doen als mijn recht om uit te gaan af te nemen.
Ik was in ieder geval niet van plan om nog iets ongezonds te eten, dus begon ik een slaatje te maken. Er was toch genoeg in huis, want mama kreeg vaak een maaltijd bij haar patiënten. Een voordeel aan op bezoek gaan bij oude mensen, nam ik aan, hoewel ze soms op koffie en koekjes moest overleven.
Een paar minuten later kwam ze de trap af met haar handtas al over haar schouders. "Doe je de afwas nog als je klaar bent?" vroeg ze. Ze wachtte niet op een antwoord. Ik hoorde de deur dichtslaan en het huis was weer stil.
Fuck, ik kon niet wachten tot ik weer naar papa kon gaan. Die had tenminste een afwasmachine. En een gevoel voor humor.
De avond was lang en rustig en saai. Mijn leven de laatste tijd was uitzonderlijk saai, besefte ik me. Zelfs tijdens het uitgaan hadden mijn vrienden en ik niets avontuurlijks meer gedaan, en iedereen was zo druk met school dat we nooit meer iets uithaalden. Hoe langer ik erover nadacht, hoe deprimerender het werd. Er moest terug iets gebeuren, en snel. Hopelijk zou Jens daar verandering in brengen. Iedereen wist hoe hij van niets bang was. Misschien kon ik hem betrekken in mijn plan om ons schoolleven terug spannend te maken, of toch tot hoeverre dat mogelijk was.
Ik maakte mijn huiswerk tot ik mijn haar wou uittrekken en gaf het toen op om te gaan slapen. Die test van wiskunde de volgende dag moest het maar bekijken. De hele school moest het maar bekijken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen