Ik zag hoe ze Mason polsen met touw vastbinden en hem naar beneden sleurde. Snel liep ik met Julia naar beneden.
Daarna begon de drama. Ik had ze nog gesmeekt om hem te laten gaan, want ik was bevriend met Mason. Ook al was hij een duistere tijd reiziger en stampt hij af van duistere tijd reizigers. Ik wilde niet dat hem iets overkwam. Ze moeten eens weten dat hij anders was. Iemand die wel een hart had en om mensen gaf.
Hij had mijn ouders ook recht voor ze raap verteld dat ik bijna vermoord was bij mijn missies. Ik gaf hem ook gelijk. Mijn ouders zouden me eerder moeten leren trainen en vechten. En hoe ik het beste met mijn gave kon omgaan, dan was ik ook niet in gevaar in het verleden. Er kwam plots licht van Mason handen, waardoor de touwen rond zijn polsen los gingen. Hij liep mijn kant op.
'Tot ziens, schoonheid. Fijn om te zien dat er nog iemand me een kans wilt geven,' fluisterde hij in mijn oor. Hij drukte zachtjes zijn zachte lippen op die mijne. Het was een korte intense kus, die me kriebels gaf. Zonder tot ziens te zeggen verliet hij ons huis. Met mijn vingers ging ik naar mijn lippen waar hij me zojuist gekust had.
Het was al de tweede keer dat Mason me kuste. Ik vroeg me af waarom hij dat deed. Had toch gezegd dat we alleen vrienden waren? We hadden niet eens een relatie met elkaar.
Vier paar ogen keken mijn kant op.
'Je kan me mooi uitleggen waarom je hem zojuist ons huis in gelaten hebt,' zei mijn moeder, terwijl ze haar armen over elkaar had.
'Ja, Mason Dark is degene die schuldig is aan criminele handelingen,' zei mijn zus.
'Je kent hem niet eens. En hij heeft daar straks ook verteld dat hij het niet wilt doen,' zei ik.
'jongedame, ik wil niet dat je hem nog in ons huis binnenlaat, is dat begrepen?'
'Was het dan zo erg dat hij binnen was? Hij heeft niet eens schade aan dit huis gezorgd.'
'Nee, maar hij stampt wel af van duistere tijdreizigers,' zei mijn vader.
'En verder wil ik niet meer dat je nog met hem omgaat,' zei mijn moeder.
Ik keek mijn moeder met ongeloof aan.
'Dat kan je niet maken. Mag ik dan niet kiezen met wie ik om ga?'
'Nee, zolang het geen duistere tijdreizigers zijn en jij nog in mijn huis woont, verbied ik het je. En als ik merk dat je nog met hem omga, dan heb je de komende twee weken huisarrest.'
'Best, want ik wil de komende tijd jullie even niet meer zien,' zei ik boos met stem verheffing. En ik gooide de deur keihard dicht met een knal. Ik ging naar mijn kamer en dacht na over veel dingen. Mijn familie kan soms echt kut zijn, vooral mijn ouders. Het was best wel klote. Nu ik pas net bevriend was met iemand wilde ze het voor me verpesten.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


De volgende dag was ik toch naar school gegaan, ookal kon ik mijn gaves niet helemaal onder controle houden.
'Hey, Liz. Waar was je gister?' vroeg Lucas, terwijl hij samen met Marloe bij me stonden in de schoolgang.
'Was je soms ziek?' vroeg Marloe.
'Nee, ik was niet echt in de stemming om te komen, en dat is allemaal een lang verhaal. Mijn moeder had me trouwens wel ziek gemeld.'
Toen ik eergister haar vertelde dat ik niet naar school wilde omdat ik mijn krachten niet onder controle had en bang was dat er iets kon gebeuren, leek ze best veel begrip voor me te hebben. Dat was lief van haar, ook al kon ze soms strot irritant zijn.
'Maar wat is er tussen jou en Mason?' vroeg Marloe.
'Niks bijzonders, we zijn alleen vrienden geworden.' Niet meer dan gewoon vrienden.
Lucas keek me een beetje verbaasd aan. 'Eerst hadden jullie een hekel aan elkaar, nu mogen jullie elkaar en zijn jullie vrienden?'
'...Jep, dat ongeveer.'
Ik wilde net mijn kluisje open doen, maar Dean kwam opeens naar ons toe gelopen.
'Hey,' zei ik.
'Hey, Lizzy. Hopelijk ben je niet boos op me door alles wat ik bij je gedaan heb.'
'Nee, ik heb je allang vergeven. Maar wat is er verder, Dean?'
'Nou, misschien kunnen we gewoon vrienden zijn.'
Ik hield mijn schouders op. 'Is goed.'

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Na paar uren les op school was school eindelijk voorbij. Mason zou me helpen om mijn krachten onder controle te houden. En hij zou ook wat vechttechnieken aan me leren. Het was in de kleder van het huis van Jules Robinson, aangezien het te gevaarlijk was om bij hem thuis te zijn. Ik had mijn haren in een los gedraaide knot gedaan.
'Ben je er klaar voor, Lizzy?'
Ik knikte.
'Mooi, want ik wil je paar makkelijke vechttechnieken leren.'
Na twee uur trainen was ik al erg moe. Ik had nooit gedacht dat het zwaar kon zijn. Mason had me heel vaak laten takelen.
'Gaat het, Lizzy?' vroeg Mason, terwijl ik op de grond lag.
'Wel, maar alleen bak ik er helemaal niks van.'
Mason begon te lachen.
'Het is trouwens niet eens grappig.'
'Sorry, maar dat vind ik wel,' zei hij en bood me een hand om op te kunnen staan.

'We kunnen ook iets anders doen.'
'Zoals wat?' vroeg ik.
Er verscheen een grens op zijn gezicht. 'Raad maar.'
Hij tilde me ineens op bij zijn schouder. Ik liet een klein gilletje. Mijn gezicht kwam bijna tegen zijn rug aan.
'Mason, zet me neer.'
'Liever niet, prinses. En ik begin het trouwens leuk te vinden.' Hij liep door de kelder rond.
'Alsjeblieft, Mason.' Hij liet me los en ik zat lachend op de mat waar we zojuist hadden getraind.
'Je bent best schattig als je lach,' zei Mason zachtjes dichtbij mijn lippen.
Ik begon opeens te blozen. 'Bedankt.'
Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, maar Julia kwam de kamer in.
'Hey, jongens. Jules had gevraagd wat jullie willen van de Mac Donald. Alleen vraag ik me af wat een Mac Donald inhoud.'
Ik keek haar giechelend aan.
'Dat leg ik je boven wel uit,' zei Mason en liep naar boven.

Het was best leuk met Mason en Julia en mevrouw Robinson. Mason wilde graag dat ik naast hem zat toen we aten.
Ik had mijn ouders geappt dat ik bij een Lucas was. Ik had niet verteld dat ik bij Mason was, want dat zouden ze toch niet toestaan. Ik nam afscheid van ze ennging weer naar huis. Ik liep naar hoek de straat en stak over. Net toen ik bij de overkant was had ik een heel naar gevoel. Iets klopte niet. Ik had het gevoel dat ik door iemand bespioneerd werd. Ik draaide me met een ruk om, maar ik zag niemand. Net toen ik me weer omdraaide stond ik oog met iemand met een biekvakmuts. Ik had geen tijd om iets te doen. Binnen enkele seconden had hij een doek voor mijn mond gelegd. Mijn oogleden zakte in door die chemische spul en ik verloor mijn bewustzijn.

Reacties (1)

  • Girlicious

    Oke ik las dit hoofdstuk met een mega suf hoofd maar:

    Zo gemeen, eindigen met een cliffhanger(cat)
    MAAR DIT HOOFDSTUKJE WAS, los van die ouders die niet helemaal wijs zijn en hun kinderen van liefde en vriendschap verbied, ZO CUTE!
    Kijk ze nou toch samen trainen. Te schattig!
    En yay ze hebben weer gezoend!
    Maak het officieel tussen die twee, want ik ben ook wel benieuwd waar Dean op uit is. Wilt hij vriendschap of hoopt hij op meer?
    Hopelijk ziet Mason dat Lizzy gedrogeerd wordt en komt hij haar helpen!

    Kudo!

    2 maanden geleden
    • filosofie

      Gezoend? Waar in het hoofdstuk dan?

      2 maanden geleden
    • Girlicious

      In het begin van het hoofdstuk ongeveer. Nou ja, niet echt gezoend, eerder gekust. Maar ik noem het vaak hetzelfde haha. En het maakt het niet minder schattig haha

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen