Foto bij 129 - Emmeline

De tocht terug naar Frankrijk is hels. Niet omdat er vreselijke dingen gebeuren, maar hij is te lang. We rijden uren, grote delen van de dagen vliegen voorbij, en het lang in een kleine ruimte verblijven wordt al snel vermoeiend.
We vragen de mannen om zo min mogelijk tussenstops te maken, en die worden alleen genomen als het hoogst noodzakelijk is. We willen allemaal gewoon naar huis.
De nachtmerries nemen af, een beetje, maar voornamelijk omdat ik amper diep genoeg slaap om überhaupt te dromen.
Eschive en haar broer slapen veel. Ze ligt in zijn schoot, vooral, en zodra zij wegdommelt staat Lucien dat zichzelf ook toe. Meestal lijkt hij rustig, vredig. Zo af en toe staat zijn gezicht op paniek, op verdriet, op boosheid. Die momenten zijn zwaarder voor me, maar zodra de slechte dromen vertrekken wakkert dat een levenslust in me aan.
De pure, onvoorwaardelijke liefde die hij uitstraalt in zijn slaap, hoe beschermend hij zijn lichaam vouwt om zijn zusje te laten slapen. Het doet me goed, het geeft me een reden om te glimlachen.
De lucht wordt koeler des te noordelijker we komen, en dat is maar goed ook. Alle warmte van Portugal maakt ons lomer, nog vermoeider dan we al waren. De Franse lucht is fris, aangenaam. Hij laat ons nog meer verlangen naar thuis.
En dat thuis komt, gelukkig, steeds dichterbij. We tellen de laatste uren af, ongeduldig.
Een boodschapper is voor ons uit gegaan, om het kasteel op de hoogte te stellen. Ze weten, grotendeels, van wat ons in Portugal is overkomen.
Ik kan me niet voorstellen hoe ongerust Madeleine geweest moet zijn. Hoe opgelucht ze moet zijn dat we heelhuids, bijna heelhuids dan, terugkeren.
Eschive slaapt niet meer, ze staart alleen maar uit het raam in de hoop dat het landschap haar snel bekend voor gaat komen. Ik zou kunnen zweren dat ze glimlacht als ze al het Franse in haar opneemt. Ze is weer thuis.
Ze neuriet Franse kinderliedjes, en zowel Lucien als ik kijken toe hoe haar humeur verbetert. Ze is zo veerkrachtig, zo optimistisch. Natuurlijk heeft ze haar demonen, haar nachtmerries, haar angsten. Maar nu, op dit moment, is ze enkel bezig met haar geluk. Dat is inspirerend.
      De poorten worden voor ons geopend. Er klinkt gejuich, alsof we een leger zijn dat de vijand heeft verslagen.
Het lijkt alsof het hele Franse volk uit de omgeving uitgetrokken is om ons te verwelkomen.
Lucien is de eerste die de koets verlaat. Hij helpt vervolgens Eschive, die zeker na de lange reis moeite heeft met bewegen. Het is volledig stil op de binnenplaats, je zou een speld kunnen horen vallen. Alsof iedereen zijn adem inhoudt.
Het nieuws van de aanval in Portugal heeft mensen beangstigd. Het feit dat Eschive er gehavend uitgekomen is herinnert de mensen aan hoe sterfelijk we zijn, wij allemaal. Zelfs de adel.
Zodra Eschive de koets verlaten heeft, en aan haar broer's arm buiten staat, stap ik naar buiten. Langzaam maar zeker neemt het geluid weer toe, maar het is enkel gepraat en een enkele enthousiaste kreet.
De koning en koningin staan ons op te wachten. Achter hen, minder belangrijk maar toch aanwezig, mijn dames. Kenna draagt haar dochter, Amelie, op haar arm. Het meisje begint steeds meer een klein mensje te worden, met een bos haar en ogen open. Het berooft me even de adem.
Madeleine sluit haar dochter onmiddellijk in haar armen. De koning omhelst Lucien. De liefde tussen ouders en kinderen is te zien, hoe liefdeloos het adellijke leven soms ook beschreven mag worden. Deze mensen houden van elkaar.
Ik kijk naar de mensen voor me. Mijn familie. Mijn verloofde, mijn schoonzus, mijn schoonouders. De gedachte vult mijn hart met warmte.

Ik hobbel Amelie heen en weer op mijn knieën terwijl Lola ons een glas wijn inschenkt. Lucien bespreekt de afgelopen maanden met zijn vader, Eschive is veilig ondergebracht bij haar moeder. Mijn dames wilden niets liever dan horen hoe alles gegaan is.
Het meisje kirt van plezier als ik haar in mijn armen een stukje de lucht in hef. Ze lijkt op Kenna, heeft haar schoonheid, maar de ogen van haar vader.
Ze is nog vol onwetendheid, vol puur en oprecht geluk.
"Je ziet er moe uit, Emma." Greer valt met de deur in huis terwijl ze een slok uit haar glas neemt. "Dat is geen aanval, gewoon een observatie."
"Ik ben...," ik neem ook een slok. De Franse wijn is zoveel beter dan de Portugese. "Uitgeput. Na de bestorming..." Ik heb ze niets verteld over mijn aanranding, en dat ga ik ook niet doen. Dat is tussen mij, Lucien en de overleden mannen. Ze weten enkel dat ik gevangen ben genomen. "Heb ik nachtmerries. Heel veel. Ik ben schrikachtig, en slaap slecht."
Een zucht trekt door de kamer. Niemand weet precies wat hij moet zeggen.
"Gelukkig ben je nu hier.. en ben je veilig."
Ik knik, sla het laagje rode wijn in mijn glas achterover terwijl ik Amelie teruggeef aan haar moeder. Kenna ziet er gelukkig uit. Wel moe, zoals elke moeder, maar gelukkig. Ze kijkt vol liefde naar haar kind, en vertelt vol trots over elke kleine stap die ze meegemaakt heeft.
"En..," ik schenk een nieuw glas vol. "Ik heb nieuws."
Ze kijken me alle drie verwachtingsvol aan. Vragend.
"In Portugal kregen we bezoek van het Vaticaan. Ze hebben daar lang moeten beraden, maar ze hebben besloten akkoord te gaan met een huwelijk tussen mij en Lucien."

Die avond zit ik in een van de vele kamers van het kasteel, samen met Madeleine.
Die is, op haar eigen manier, dolgelukkig met de toestemming van het Vaticaan, en wil met mij - en mij alleen - dingen doorspreken. Ze garandeert me dat de koning dat met Lucien doet, maar ik weet bijna zeker dat zij dat zelf zal doen.
"Jullie verloving zal binnenkort aangekondigd moeten worden," oppert ze. "Zo snel mogelijk. Het zal een grote bijeenkomst worden, alle belangrijke mensen uit Frankrijk zullen aanwezig zijn. Alle mensen die geassocieerd worden met Schotland en in Frankrijk verblijven ook. We kunnen op je ouders wachten, maar dat zal erg lang duren, en ik weet niet hoe lang we dit nog geheim kunnen houden."
"Ik zal mijn ouders per brief op de hoogte stellen."
Ze knikt. "Goed. Dus.. ik stel voor dat we het aankomende week doen, het liefst binnen nu en vier dagen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen