Als ik thuis kom is mijn vader er niet. Ik zucht en maak het eten. Daarna ga ik naar mijn kamer om te mediteren en op tijd slapen. Ik moet leren mijn emoties onder controle houden. Ik adem diep in en uit. Uitgeput ga ik vervolgens in bed liggen en sluit mijn ogen. Vrijwel daarna ben ik weg.

De volgende dag is Lizzy niet op school en als ik drie dagen niks van haar heb gehoord besluit ik naar haar vrienden te gaan. Niet dat het voor mij makkelijk is. Ik ben niet goed met andere mensen en al helemaal niet in om hulp vragen. Mijn bezorgdheid trekt me echter over de streep.
‘Weten jullie waar Lizzy is? Ik heb al een tijdje niks van haar gehoord en ons schoolproject moet morgen worden ingeleverd. Ik maak me zorgen.’ Ze kijken me verbaast aan. Ik bijt op mijn lip. Ik wist het wel, ik krijg hier gezeik mee.
‘Jij bezorgd? Ik dacht dat je geen gevoel had. Maar goed als je het echt wil weten, we hebben geen idee waar ze is. Haar ouders hebben haar als vermist op gegeven. Volgens haar moeder hadden ze laatst enorme ruzie en ze zijn bang dat ze is weggelopen met een jongen.’ Mijn ogen worden groot.

Snel ren ik de school uit naar mijn vaders werkplaats. ‘Waar is Lizzy?! Wat heb je met haar gedaan?!’ roep ik woest als ik mijn vader zie. Ik moet al mijn spieren inspannen om hem geen dreun te geven. Als ik uithaal zal hij me niks vertellen.
‘O het meisje? Haar krachten zijn sterk, we proberen het af te pakken zodat ik het koninkrijk in kan en het kan veroveren. Het onrecht wat ze ons hebben aangedaan zal eindelijk stoppen en ze zullen boeten voor hun daden.’ Ik kijk hem woedend aan. Lizzy heeft hier niks mee te maken. Wat er met mijn familie is gegaan is niet haar fout.
‘Breng me naar haar toe! Ze is mijn vriendin.’ zeg ik kwaad en probeer geen paniek of zwakte te laten zien. Hij grijnst.
‘Vriendin he? Je walgelijke vriendelijkheid kan misschien eindelijk van pas komen. Ze kan ons het koninkrijk in helpen of als je haar zwanger maakt en we je kind hersenspoelen kan hij of zij ons binnen brengen. Dat en we hebben een nakomeling. Misschien is deze wel waardig. De goede tijdreizigers genen zullen sterken moeten zijn en wegen dan de slechten. De nakomeling zullen ze binnen moeten laten. Als jij het niet doet doe ik het als dit niet werkt.’ zegt de man grijnzend en ik haal mijn schouders op. Pa mag niet weten hoeveel ik om haar geef of haar pijn doen. Ik laat hem haar niet verkrachten of mijn kind gebruiken, maar nu moet ik Lizzy beschermen tot ik weet hoe we kunnen ontspannen.
'Zolang is haar maar kan zien.'

Mijn vader neemt me mee naar beneden waar Lizzys lichaam met riemen vastgebonden ligt op een tafel. Snel loop ik naar haar toe en maak haar los. Ik trek alle naalden uit haar lichaam en pak haar van de tafel. ‘Lizzy gaat het?’ vraag ik bezorgd. Ze knikt zwak en ik aai over haar haar. Ik wil ons naar een andere tijd sturen, maar er gebeurt niks.
‘Doe geen moeite jongen. Je krachten werken niet in dit gebouw. Anders had ze kunnen ontsnappen. Aangezien ik je ken mag jij ook het gebouw niet meer verlaten. Anders bedenk je vast weer iets om me dwars te zitten. Je kan haar meenemen naar je kamer.’
Ik kijk hem verbaast aan.
‘Ik heb hier helemaal geen kamer. Dit is ons huis niet eens.’

Hij grijnst. ‘Jawel hoor. Mannen breng mijn zoon en zijn vriendin naar de cel.’ zegt hij boos en we worden vastgepakt. Mijn vaders mannen brengen ons naar een cel met een groot tweepersoonsbed en een glazenwand. Ik leg Lizzy op bed en druk een kus op haar wang.
‘Het spijt me Lizzy. Ik wou dat ik mijn vader kon stoppen, maar voor nu kan ik niet meer doen dan je beschermen en proberen veilig te houden.’ fluister ik en aai door haar haar tot ze slaapt. Daarna ga ik zuchtend op bed zitten en haal mijn handen door mijn eigen haar. Mijn handen trillen mijn hoofd is een chaos. Ik moet iets bedenken. We moeten hier weg, pa mag hier niet mee weg komen, maar hoe kan ik ooit tegen mijn vader en zijn mannen op zonder mijn krachten?

De rest van de week zorg ik voor Lizzy en als ze eindelijk is opgeknapt beantwoord ik haar vragen.
‘Wat wil je vader eigenlijk met me?’
‘Je krachten aftappen en zo het koninkrijk in te kunnen komen om het te veroveren. Als dat niet lukt wil hij een kind bij je verwekken om zo als nog binnen te komen. Jouw goede genen zijn sterker als onze slechte genen. Ik kreeg de keus. Als dit niet lukt moet ik je zwanger maken of hij doet het. Maak je maar geen zorgen, ik bedenk wel iets en met een beetje geluk komt mijn peetmoeder ons redden met Julia.’
Lizzy begint te snikken en ik probeer haar te troosten.
‘Geen zorgen. Ik bedenk wel iets.’
Ik veegde de tranen van haar gezicht weg. Ik wil haar niet laten merken dat ik bang ben dus glimlach ik en hou haar in mijn armen.
‘Heel aandoenlijk hoor niksnut, maar als je niet wil dat ik haar pijn doe zal je iets voor me moeten doen. Ik heb een missie voor je. Je moet de volgende spullen stelen en deze drie mensen uit de weg ruimen.’ Ik slik en knik dan.
Ik volg mijn vader en trek mijn missieoutfit aan. Ze hebben een mes op Lizzy’s keel gelegd en ik schiet terug door de tijd. Ik steel de spullen die ik moet halen en breng de mensen naar een andere tijd waar ze geen kwaad kunnen. Zo hoef ik hen niet te vermoorden. Mijn vader kan mijn stappen toch niet achterhalen.
‘Je doet het weer op je eigen manier zie ik? Mij best, dit werkt ook, maar je zal ooit iemand moeten vermoorden, watje. Hier is je grietje. Breng ze terug naar de cel mannen en neem wat van haar bloed af. Ik heb hem niet meer nodig voor nu.’ Onze armen worden op onze rug gelegd en we worden terug gebracht waarna ze een klein buisje bloed van Lizzy af nemen. Ik voel me zo kwaad en machteloos. Ik sla tegen de muur en daar ontstaat een klein gat in. Niet dat het veel uitmaakt we kunnen er toch niet door ontsnappen.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Lizzy schrikt als ze mijn verwondingen ziet en wil ze meteen verzorgen. Ik pak haar echter op en leg haar op bed.
‘Laat maar Lizzy, ik ben wel wat gewend. Pa doet me vaak erger aan dan dit. Ik maak mijn wonden even schoon en dan kunnen we beter gaan slapen.’
Ik trek mijn shirt uit en verzorg mijn wonden. Het brand maar ik geef geen krimp. Niet alleen wil ik Lizzy niet bezorgd maken, maar mijn vader zou het zien als zwakte.

Daarna ga ik in bed liggen en sla mijn armen om haar heen. Ze is warm en voel me op mijn gemak als ik haar bloemengeur ruik. De vermoeidheid word als snel meester. Als ik bijna slaap draait ze zich ineens om en kust me. Ik voel vlinders in mijn buik en zoen haar terug. Ik heb dit gevoel nooit gekend, maar weet nu zeker dat ik verliefd op haar ben. Er gaat een warm gevoel door mijn buik, ik voel me gelukkig. Er is geen plek meer in mijn hoofd voor angsten en andere gedachten.

Reacties (1)

  • Girlicious

    "Als ik thuis kom is mijn vader er niet"
    Zin 1 en ik verdacht die eikel gelijk al
    En ja hoor, ik had gelijk

    "Als dit niet lukt moet ik je zwanger maken of hij doet het"
    Wat een egoistische viespeuk is het ook!
    Het zal je vader maar zijn, gatver..
    Ik heb ook medelijden met Mason
    Hopelijk komen ze daar snel weg en kunnen ze in alle rust hun eigen leventje beginnen
    Zonder viespeuk vader en het gedoe waar ze allemaal mee te maken hebben.
    Ik gun ze zeker kinderen maar niet als het zo moet..
    Eerst wegwezen daar, daarna verder kijken
    Wel dom dat die vader die twee bij elkaar laat zijn. Zo kunnen ze juist plannen bedenken om weg te komen
    Niet dat ik dat erg vind hoor!

    9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen