Foto bij 130. - Lucien

De whisky hier is lekkerder dan die in Portugal, ook al hebben ze hem daar vanuit Frankrijk geïmporteerd. Misschien omdat ik hier thuis ben. De karamelkleurige vloeistof klotst rond en ik kijk er aandachtig naar. Tegenover me, achter zijn bureau, zit mijn vader. Ik heb hem in geuren en kleuren wat er is verteld tijdens en na de bestorming, met twee belangrijke details daargelaten. Dat hoeft verder niemand te weten.
"En daarmee heb je de verloving afgeblazen?" De toon in zijn stem weet ik niet te plaatsen. Ik knik, mijn ogen nog steeds gericht op de whisky in mijn glas. Als mijn ogen zich niet langer focussen, kleurt de vloeistof een bekende kleur rood waarvan ik de metaalachtige smaak bijna kan proeven.
"Ik heb in het midden gelaten of de beslissing definitief is." Ik haal mijn schouders op. "Het is heel waarschijnlijk dat er hulp van binnenuit kwam. Onze veiligheid was elk moment daar in gevaar. Eschive heeft genoeg meegemaakt, een tweede bijna-doodervaring zal haar en haar toekomst geen goed doen. Het huwelijk kan weer besproken worden zodra duidelijk is wie hier achter zat."
Mijn vader knikt bedenkelijk. Mijn hart klopt in mijn keel. Het is een beslissing gemaakt in een opwelling, al sta ik er nog steeds achter. Maar het is een zelfstandige beslissing geweest en mijn vader weegt af of het een slimme was - en daarmee een koningswaardige. Na wat een eeuwigheid lijkt, zucht hij.
"Ik ben blij dat je haar thuis hebt gebracht. Als de aanval zo gericht was tegen Frankrijk is Portugal niet de juiste plek voor onze familie om te zijn. Als ze hier geen prioriteit van maken, zullen we opnieuw moeten nadenken over de banden die we hadden willen aangaan."
Ik kijk hem langs mijn glas aan. "Dus ik heb een goede keuze gemaakt?"
Hij glimlacht naar me. "Zoals ik wist dat je zou doen."
Er valt een last van mijn schouders. Een kleintje, vergeleken met de afgelopen weken, maar dan nog. Mijn vader heeft in ieder geval nog vertrouwen in mijn kwaliteiten als koning. Ik knik, dankbaar. Daarmee is het gesprek ook over. We gaan nooit diep op emoties in. Er is geen vraag over hoe het met mij gaat, hoe ik alles heb ervaren. Het is allemaal recht toe recht aan. Voor emoties moet ik bij mijn moeder zijn. Ik had stiekem gehoopt haar te kunnen ontwijken, maar ik had beter moeten weten. Zodra ze er lucht van krijgt dat ik ben vrijgelaten door Vader, laat ze me halen. Als ik haar vertrekken binnenstap, valt ze me om de hals. Hier is er niemand die toekijkt, hier hoeft ze haar emoties niet te verbergen. Ze huilt onbeschaamd. Met haar handen om mijn gezicht draait ze het alle kanten op om nieuwe littekens of wonden te vinden, maar mijn gezicht is redelijk ongehavend uit de strijd gekomen. Schrammen die ik had, zijn allemaal genezen.
"Mag ik..." Haar handen zijn naar de knopen van mijn blouse gevallen, ze kijkt me onzeker aan. Ik knik, wetende dat ze nooit rustig zal kunnen slapen als ze de schade niet met eigen ogen heeft gezien. Ze slaat haar handen voor haar mond als ze alle nieuwe littekens ziet. De grootste loopt van net onder mijn borst, vanuit het midden, naar mijn linkerzij. Het is nog dieproze en al snel gevoelig als ik er teveel druk op uitoefen. Heel voorzichtig laat ze haar vingers erover heen gaan. Tranen lopen over haar wangen als ze alle nieuwe aanwinsten langsgaat; het zijn er nogal wat. Als laatste strijkt zo over die op mijn sleutelbeen, die zo hoog gaat dat hij zelfs boven hooggesloten kleding te zien is. Net. "Mijn zoon, mijn lieverd... Had ik jullie maar nooit laten gaan..."
"Moeder..." Ik kan me niet eens voorstellen wat voor doodsangsten ze heeft moeten doorstaan toen ze het bericht van de aanval kreeg. Ik trek haar tegen me aan en hou haar stevig vast. Haar handen voelen zo vertrouwd tegen de huid van mijn schouders. "We zijn veilig. We leven nog. We zijn gehavend maar God heeft ons gespaard."
Als ze een stap terug doet, veegt ze de tranen van haar wangen. "Je hebt gelijk... Maar mijn hemel, Remí, ik heb me zo'n zorgen gemaakt."
Ik kus haar voorhoofd. "Niet meer doen. We zijn weer thuis."
"En je gaat trouwen." Ze glimlacht door haar tranen heen. Natuurlijk. Die zat er aan te komen. Ik rol geamuseerd met mijn ogen en pak een glas wijn terwijl ik toe luister hoe ze de halve bruiloft al gepland heeft. Het zal snel bekend worden gemaakt, het hele land zal feest vieren. Emmeline zal de mooiste bruid in eeuwen zijn. Hoe meer ze praat, hoe meer ze lijkt op te lichten. Ik laat haar. Ze heeft haar kinderen maanden moeten missen. "Och, wat doe ik nou toch! Je zal zelf ook wel tijd met Emmeline willen doorbrengen! Jullie hebben weken in die koets gezeten." Ze pakt mijn gezicht weer in haar handen en drukt een stevige kus tegen mijn voorhoofd. "De tuinen staan vol in bloei. We hebben nieuwe orchideën, een huwelijksgift van een kapitein voor je vader en mij... Je zal ze prachtig vinden." Ik bewonder haar zorgeloosheid. Het is niet voor niets dat ik details voor me houd; ze zal zichzelf er alleen maar gek mee maken. Nee, die details zijn beter af als ze niet gedeeld worden. Niemand hoeft over mijn waanideeën te weten. Ik bedank haar, omhels haar nog eens en beloof haar rustig aan te doen.
Op haar verzoek ga ik op zoek naar Emma. Misschien zal een wandeling ons inderdaad goed doen. Gewoon praten. We lijken geleerd te hebben welke onderwerpen we moeten vermijden als we het gesprek luchtig willen houden. En soms is dat nodig, om een ongecompliceerde conversatie te hebben waarbij emoties niet constant in de weg liggen. Ik vind haar in de bibliotheek, haar neus diep in een boek. Ik staar naar haar totdat ze me opmerkt.
"Staren is onbeleefd, prins Lucien." zegt ze koeltjes, maar zelfs aan de andere kant van de ruimte zie ik de twinkeling in haar ogen.
"Het is eveneens onbeleefd om niet naar een kunstwerk te kijken." Ik knipoog naar haar. Even voelt het alsof we weer helemaal de oude zijn. Ik leun tegen de deurpost en geef haar een jongensachtige grijns. "Ik hoopte dat ik je even uit je boeken kon halen voor een wandeling door de tuinen... Het weer is prachtig. Er schijnt regen op komst te zijn."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen