Foto bij 131 - Emmeline

"Vooruit dan maar," met een diepe, geforceerde en geacteerde zucht sla ik het boek dicht.
Het doet me goed om terug te zijn. De mensen in het kasteel zijn vriendelijker, ik versta bijna elk gesprek om me heen en ik heb elk gezicht gemist. Zelfs de dames die mijn kleding maken, de wachten voor de deuren en de jonge jongens en meisjes die in de keuken werken.
Ik zet het boek terug in de kast en reik mijn hand uit naar Lucien.
      We lopen door de kasteeltuinen, die vol staan met nieuwe bloemen. Er staat van alles in bloei, en ondanks dat het zonnig is staat er een lichte bries.
Er zit regen in de lucht. In Schotland haatte ik dat, het maakte de dagen grauw en grijs. Maar in Frankrijk komt er al snel zonneschijn na regen, en ruikt het buiten naar.. een nieuw begin. Alles is vers, schoongespoeld.
Een beetje zoals ik me zou willen voelen. We hoopten allemaal dat onze terugkeer dat zou brengen, maar dat was verloren hoop. We voelen ons hier misschien gelukkiger, maar het ongeluk diep in ons blijft opduiken. Ik zie het ook in Lucien's ogen, maar we hebben zonder woorden afgesproken het er niet meer over te hebben.
"Je moeder sprak met me over onze verloving," we houden nog steeds handen vast, maar doen het zo onopvallend mogelijk. Er zal binnen no time geroddeld worden in het kasteel, hoe dan ook, maar we willen het er niet te dik bovenop leggen. "Ze is erg enthousiast. Ik weet niet of dat enkel is vanwege de grote feesten is die ze kan organiseren of dat ze ons werkelijk graag ziet trouwen, maar het is een begin."
Hij lacht zachtjes. "Mijn moeder is dol op feesten, maar..," ik voel een klein kneepje in mijn hand. "Ook op jou. Ze is van je gaan houden door de maanden heen."
"Ze probeerde me ook van mijn wens voor een huwelijksaanzoek af te praten, omdat dat niet bij ons hoort. Maar ze weet hoe koppig ik ben."
"Je vertelde haar over die wens?" Ik hoor ongeloof in zijn stem, gemengd met een doorzettende lach.
Ik kijk hem aan, een aangezette frons op mijn voorhoofd. "Natuurlijk vertelde ik haar daar over! Ik heb al een huwelijk zonder enige vorm van romantiek achter de rug.. je hebt een boel in te halen, prins Lucien."

Die avond sta ik voor Eailyn's deur. Ze bleef door mijn gedachten spoken, en ik heb haar niet gezien sinds ons vertrek in Frankrijk, maanden geleden.
Ze heeft zich niet opgedrongen, wilde zich niet tussen ons en onze familie en vrienden schuiven, maar ik wil haar spreken. Moet haar spreken, bijna.
Ze doet open en glimlacht meteen als ze me ziet. "Emma! Kom binnen, alsjeblieft!"
Meteen wordt er een glas wijn in mijn handen gedrukt, en duwt ze me bijna op een stoel tegenover de haard, die aangestoken is.
De nachten zijn nog steeds koel, zeker in het kasteel. De warmte van het vuur is niet noodzakelijk, maar wel aangenaam.
"Ik was zo ongerust toen ik het nieuws hoorde, van de aanval. En Lucien en Eschive, die beiden gewond zijn geraakt.. Ik wilde ze bezoeken, vandaag, maar het was misschien nog wat te vroeg.." Ze heft de karaf met wijn, vragend. Ik schud mijn hoofd. Ik dacht dat ik snel dronk, maar haar glas is al leeg terwijl ik misschien net een derde heb gedronken. "Gelukkig ben jij in orde."
"Ja..," ik voel een brok in mijn keel, en het voelt alsof de last die even van mijn schouders gevallen was weer terug is gekomen. "Ja.. Ik ben in orde."
Er is ineens veel meer reden om de vloeistof in mijn kristallen glas toch achter over te slaan, dus dat doe ik en wijs daarna naar de karaf.
"Emma?" Ze schenkt mijn glas vol maar kijkt me bezorgd aan. "Gaat het wel?" Ze legt, na het wegzetten van de karaf, een hand op mijn knie en ik voel mijn lichaam verkrampen.
"Het was een leugen," weet ik over mijn lippen te krijgen, het voelt alsof er geen zuurstof meer in mijn longen zit. "Ik ben niet in orde, ik heb het alleen niet.. verteld. Alleen Lucien weet... Ik walg van mezelf, ik kan niet meer.. We gaan trouwen en ik kan niet eens.. Hij mag me niet eens.."
"Emma, je moet even adem halen." Het meisje klinkt heel wijs en kijkt me bijna streng en moederlijk aan. Ze haalt diep adem door haar neus, uit door haar mond, en weer in door haar neus.
Ik volg haar bewegingen, tot ik het gevoel heb dat mijn hart niet meer door mijn keel naar buiten komt zetten.
"In Portugal waren er mannen die gestuurd waren om op mij te letten terwijl anderen.. nou ja, je weet wat er gebeurd is." Mijn handen trillen, ik moet goed opletten dat ik het glas niet in duizend stukjes op de grond laat vallen. "En ze.. ze scheurden mijn nachtjapon kapot en zaten aan me. Een van hen zat aan me. En hij stond op het punt om..." Ik kan mijn zin niet afmaken. Denk niet dat ik deze zin ooit in mijn leven af zal kunnen maken. "Maar ze werden onderbroken. Als dat niet gebeurd was, dan..."
Ze kijkt me aan met een blik zonder medelijden. Medeleven, misschien. Dan besef ik waarom. Zij heeft dit meegemaakt, vele malen erger. Het kostte haar haar puurheid, en daardoor haar verloving. Haar toekomst.
"Emma," ze reikt haar hand naar me uit maar laat het aan mij om die te pakken. "Je gaat dit overleven. Het gaat lang duren voor de beelden je hoofd verlaten, maar ze zullen langzaam maar zeker minder worden. Er komt een tijd dat je je weer laat kussen, laat aanraken. Het belangrijkste is geduld. Je moet je hoofd omhoog houden, laten zien hoe sterk je bent. Je bent een overlever, geen slachtoffer. Onthoud dat."
      Ik sta opnieuw voor Lucien's deur. Hoewel ik me in Frankrijk al veiliger voel dan in Portugal kan ik nog steeds niet tot rust komen als ik alleen ben. Bang dat de deur weer zal openen en er mensen met kwade bedoelingen mijn kamer binnen komen.
Na mijn gesprek met Eailyn is er een onbekend soort vechtlust over me heen gevallen. Ik wil me niet langer laten beperken door mijn angsten, mijn nachtmerries.
Ik wil zwaardvecht-lessen, wil weten hoe ik mezelf verdedig. Ik wil me weer veilig gaan voelen in mijn eigen lichaam, en ik wil weer volledig voor Lucien kunnen gaan.
Het gaat moeite kosten, en veel ook, maar ik ga het doen - want ik ben een toekomstig koningin, en met Lucien aan mijn zijde kan ik alles overleven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen