Opeens wordt mijn celdeur geopend en een oudere man kijkt me nu aan.
'Jij bent dat ene knul die sommige tijdreizigers in het verleden waarschuwen. Je moet weten dat ik jou dankbaar ben,' zegt de oude man.
'Geen dank.'
'Ondankt jouw bloedlijn, lijk je me een goeie jongen. Ik heb met de rechter hier wat dingen geregeld.' De oude man schraapt zijn keel en gaat verder. 'Alleen wilt de rechter alleen nog met jou praten of je op vrije voeten kan.'

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


‘We hebben besloten je onder toezicht vrij te laten tot nader orde. Je mag bij je peetmoeder en haar adoptiekind wonen. Die heeft hier ook een huis, maar bleef in de normale wereld voor jou,'
vertelt de rechter. De oude man van daarnet en nog een vrouw neemt me later mee naar buiten uit het gebouw. Ik heb gehoord dat ze Mabelle heet. Voor me neus staan ineens een grote groep journalisten en de pers met hun microfoon.
'Is het waar dat je van kwaadaardige tijd keepers afstamd?' vraagt de lichtgetinte vrouw met haar microfoon voor mijn neus.
'Kan je ons uitleggen hoe het jou gelukt is om in het tijdloze koninkrijk te komen? En wat je tactieken waren?'
'Geen vragen meer,' zegt de vrouw. Mabelle duwt de journalisten aan de kant en sleurt ons hier vandaan.

Plots zie ik Lizzy van ene afstand met een vriendin en ren naar haar toe. Ik pak haar op en draai haar in het rond.
‘Lizzy, ze hebben me vrijgelaten en ik mag hier bij jou blijven. Is dat niet geweldig?’ vraag ik blij en ze straalt waarna ze me kort een kus geeft. Haar vriendin kijkt me verbaast aan, maar houd haar mond.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


De dagen die volgen wordt ik continu in de gaten gehouden door agenten en andere tijdkeepers. Ik vind het echter niet erg. Mijn vader hield me ook altijd in de gaten en ik kan nu gewoon mezelf zijn. Bovendien hoef ik nu geen dingen te doen waar ik niet achter sta.

Opeens wordt ik van achter tegen de grond geduwd en lig ik met Lizzy’s broer boven me op de grond. ‘Hoe durf je mijn zusje zwanger te maken? Als je maar niet denkt dat je haar nu in de steek kan laten. Je gaat helpen om voor de baby te zorgen al moet ik je er toe dwingen.’ zegt hij kwaad.

Mijn reactie zag hij alleen niet aan komen. ‘Is ze zwanger? Hoe weten jullie dat nu al? Weet je wat het wordt? Ik kan niet wachten om onze kleine vast te houden.' zeg ik blij.
‘Wacht je bent blij? Ben je gek of zo?’
‘Nou het is natuurlijk niet ideaal. We zijn nog jong, maar vroeger waren ze dat ook, ik heb genoeg geheim geld van mijn moeder geërfd en daarover heel wat rente gekregen. Ik heb altijd al een kind gewild, maar dacht dat het nooit zou gaan. Met mijn vader was dat veel te gevaarlijk. Maar hier is het veilig. Ik zal Lizzy op haar wenken bedienen. Er zal haar aan niks ontbreken en ik zal eindelijk weer een familie hebben.’ zeg ik eerlijk en de jongen gaat van me af.
‘Jij bent echt anders, zelfs beter als de gemiddelde tienerjongen. Al had ik natuurlijk liever gezien dat je haar niet zwanger had gemaakt of iets met haar had gedaan. Hoe dan ook ze houden onze toekomst en gezondheid nauwkeurig in de gaten. Je krijgt een zoontje. Ze hebben het Lizzy nog niet eens vertelt. Kom maar mee.’

Ik volg hem naar een groot huis en hij brengt me naar een slaapkamer. ‘Lizzy we krijgen een zoontje!’ vertel ik. Lizzy kijkt verbaast van mij naar haar broer en hij knikt.
‘Het is waar Lizz, ze houden ons goed in de gaten met jou in het bijzonder. De zieners zagen een zoontje in je toekomst en de doctoren zagen dat je zwanger bent. Twee weken ongeveer.’ vertelt de jongen en loopt dan weg. Lizzy kijkt hem verbaast aan ik haal mijn hand door mijn haar.
‘Vind je het geen leuk nieuws? Een kleintje. Moet ik iets voor je halen? Of wil je spullen uitzoeken?
Ik keek Lizzy recht in het gezicht aan, die opeens erg bleek uitzag. Het leek wel alsof ze ziek was.
'Lizzy, gaat het wel?' vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd.
'Begin je ziek te worden?'
'Ik weet niet. Ik voel me ineens erg licht in mijn hoofd en begin erg duizelig te worden.'
Zonder dat ik het wist viel ze flauw.
'Lizzy!' kon ik haar naam nog zeggen, maar ze verloor al haar bewustzijn.
Lizzy labrador stond dichtbij haar bewusteloze lichaam en sneuvelde bij haar gezicht. De hond wist dat er iets met haar baasje aan de hand was. Ik ging op mijn knieën zitten.
Wat kon ik doen?
Ik wist niet wat ik moest doen, ik had nooit een EHBO cursus gevolgd of iets gedaan.
Ik moest hulp gaan halen, net toen ik de huiskamer wilde verlaten hoorde ik een kreun uit haar lippen. Ik zag haar weer bij komen.
Ik hurkte bij haar.
'Lizzy, Gaat het.'
'Niet echt. Ik herinneren me alles van de ontvoering,' zei ze. 'Ik werd tijdens de ontvoering gedrogeerd en iemand probeerde mij te onderzoeken,' ging ze verder. Er rolde een traan langs haar wang en haar onderlip begon te trillen.
'Hey, Lizzy. Het is goed.'
Ze schudde haar hoofd. Ze vertelde me vervolgens alles tijdens haar ontvoering. Van het moment dat ze vastgebonden was in een donkere kamer tot met de dagen dat ik met haar in de glazen cel belande. en de plannen van mijn vader. Verklaarde dat waarom.ze niks wist wat de plannen van mijn vader was? Kneep mijn handen als een vuist. Haat gevoelens borde bij me op. Dat mijn vader zoiets bij mijn vriendin deed. Eerst haar krachten probeerde af te pakken en haar willen bevruchten, ook nog eens haar drogeren.
Opeens begon de grond te beven. Geschrokken pak ik Lizzy vast en maak een schild van licht om me heen. Een deel van het plafon komt naar beneden. Ik lijd haar met het schild boven ons naar buiten. De chaos is daar nog veel groter.

Mijn vaders mannen rennen op het terrein en laten een spoor van bloed en verderf achter. Ik flits ons weg naar de tijdloze zone en geef haar een zwaard en schild. ‘Blijf hier, jij en de baby moeten veilig blijven. Hier zullen ze je niet zoeken. Het is mijn vader, dus dit is mijn strijd. Ik moet hem stoppen voor hij nog meer bloed vergiet. Hij mag niet nog meer mensen doden dan hij al heeft gedaan.’
‘Maar door mijn genen is hij daar. Ik was zijn sleutel om er te komen. Het is mijn schuld, ik kan je helpen.’ Ik slik.‘Lieverd je kan me helpen door veilig te blijven. Ik zou mezelf nooit vergeven als jou of de kleine wat gebeurt en je mag niet weer in zijn handen vallen. Je weet hoe je mee kan kijken. Als ik nog leef kom ik je halen en zo niet kom dan pas terug als het rustig is.’ zeg ik en flits terug.

Ik pak een ander zwaard van een van de lijken en ren er mee op mijn vader af. Zijn soldaten haal ik onderweg neer en dan slaat mijn zwaard tegen het zijne. ‘Jongen wat doe je?'
'Dit is omdat je mijn vriendin tijdens de ontvoering gedrogeerd hebt! En nu wil je het rijk in handen krijgen?'
'Je bent mijn zoon. Je hoort aan mijn kant te staan.’
‘Ik heb nooit aan jouw kant gestaan,' zei ik kwaad 'Ik laat je niet zomaar onschuldige mensen in gevaar brengen. Ik wil niet nog meer bloed aan mijn handen. Ik ga je stoppen.’
‘Onschuldig? Jongen ze hebben ons verbannen. Weet je eigenlijk wel waarom? En waarom denk je dat je moeder dood is? Je denkt vast dat ik haar heb vermoord, maar dat is niet waar. Dat proberen ze je wijs te maken. Je moeder is dood dankzij hen.’
‘Wat bedoel je?’ vroeg ik sceptisch.
‘De reden dat we verbannen zijn is wat jij al je hele leven doet. Kleine veranderingen in het verleden die iemands leven beteren. Ze veranderen de tijdlijn niet, maar zijn wel illegaal. Je voorvader wilde zijn krachten gebruiken om mensen te helpen en werd daardoor verbannen. Ze pakte zijn krachten af, zijn kinderen, alles wat hij had als straf. Zo verdoemde ze hem tot een eenzaam en ellendig leven. De goede man verbitterde en viel andere tijdkeepers aan om zijn kinderen terug te krijgen. Deze wisten te ontsnappen maar zagen hun vader voor hun ogen sterven. Ze zoende op wraak en zo is onze familie slecht geworden. Ik wilde dit voorkomen maar kreeg er steeds ruzie over met je moeder. Dit gebeurde keer op keer. Tot ik haar uiteindelijk over haalde om te helpen voor jouw toekomst en hebben ze haar vermoord. Je ogen zijn verblindt voor de magische wereld om ons heen door de familie vloek.’
‘Lieg niet! Je hebt haar vermoord!’ zeg ik vol woede met stem verheffing.
Hij glimlacht en schud zijn hoofd. ‘Niet waar jongen, ik hield van haar. Zoek maar in de archieven. Jouw krachten pakken ze straks ook af. Als ze weten van iedereen die je hebt geholpen draaien ze het niet alleen terug, maar pakken ook je krachten af. Ze wissen je geheugen en laten je je vriendin nooit meer zien. Je zal eenzaam en alleen sterven. Kijk zelf maar als je me niet gelooft. Je krijgt een week om een kant te kiezen jongen. Ik kom terug en ga dit winnen met of zonder jou. Weet wel dat als je mijn kant kiest en we het bestuur om ver gooien je een normaal leven kan hebben. Geen missies meer en je kan gewoon vrienden hebben. Ik zal je vriendin en vrienden niks aan doen. Ik wil alleen onze krachten terug en gerechtigheid voor je moeder en onze familie.’ zegt hij en verdwijnt weer. Ik zak in elkaar. Is het waar? Is mijn hele leven een leugen? Ik moet de waarheid weten.

Reacties (1)

  • Girlicious

    'Je krijgt een zoontje. Ze hebben het Lizzy nog niet eens vertelt'
    Ergens wel lullig dat Mason het eerder weet dan Lizzy.
    Maar zijn reactie naar Lizzy maakte dat wel weer goed

    'De doctoren zagen dat je zwanger bent. Twee weken ongeveer.’
    Twee weken is wel heel pril nog. Het is dat ze in de toekomst kunnen kijken en daardoor nu het geslacht al weten
    Hopelijk krijgt het kindje een normaal leven

    ‘Niet waar jongen, ik hield van haar.'
    Hij die van iemand houdt? Wat een grap
    Die man houd van niemand anders dan zichzelf

    'Je zal eenzaam en alleen sterven.'
    Ik denk dat jij juist degene bent die eenzaam en alleen zal sterven met zo'n houding...
    Ik ben wel benieuwd naar de waarheid
    Maar hopelijk laat Mason zijn vader nooit meer toe in zijn leven, wat de waarheid ook is
    En vertel hem vooral niks over die zwangerschap
    Hij heeft het recht niet om het te weten

    Zo ik ben uit gemopperd
    Nu door naar Lizzy hahaha

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen