Ze waren met vijf man. Happy vond dat een prima aantal, dan bleef de boel overzichtelijk. De woning die zij zouden binnenvallen was het meest in het centrum. Het was het huis waarin Dana zo lang had vastgezeten en hij had sterk het vermoeden dat Maddox daar nog steeds verbleef. Alsof haar verdriet daar nog altijd als een geest rondwaarde en hij daar energie van kreeg.
      Los daarvan wilde hij Dana’s kwelling met eigen ogen zien. Hij wilde weten waar haar tranen gevallen waren, waar had geschreeuw had geëchood, zodat hij geen moment vergat wat die klootzak haar had aangedaan.
      Zodra ze de straat insloegen waar het huis stond, wierp hij een vlugge blik op zijn vier metgezellen. Het waren harde kerels, die niet in paniek zouden raken als scherpschutters straks inderdaad hun kogels lieten vliegen. Tig was de enige Son uit Charming, de rest was afkomstig uit Tacoma, waar hij een tijdlang had rondgehangen voordat hij was overgestapt naar Charming. Met Kozik was hij jarenlang opgetrokken en er waren weinig mannen die hij net zo graag aan zijn zijde had. In alle situaties hield hij het hoofd koel, en in tegenstelling tot Happy zelf liet hij zich niet door het geweld meesleuren.
      Kozik was de enige die Dana ontmoet had voordat ze met Maddox aan de haal ging, al had dat Kozik bijna het leven gekost. Happy had hen elf jaar geleden zoenend in haar kamer aangetroffen, Koziks handen al onder haar shirt, en hij had de man zo zwaar toegetakeld dat hij drie dagen in het ziekenhuis had doorgebracht. Het had een lang revalidatieperiode tot gevolg gehad, aangezien Happy zijn beide handen en armen had gebroken, en een litteken boven zijn rechteroog getuigde nog steeds van de afranseling.
      Kozik had de mishandeling nooit aangegeven en nadat hij had gezworen Dana nooit meer te zullen aanraken, hadden ze elkaar de hand geschud. Happy had het zijn vriend nooit helemaal vergeven dat hij zijn minderjarige zusje in bed had proberen te krijgen, maar ze hadden sindsdien samen zo veel doorgemaakt dat hij er niet echt boos om kon blijven. Ergens begon zelfs spijt te knagen. Als hij niet had ingegrepen toen de vijftien jaar oudere biker haar betastte, had ze dan haar zinnen op hem gezet in plaats van op Maddox? Kozik had vroeg of laat haar hart gebroken, maar hij zou haar nooit hebben behandeld zoals Maddox had gedaan.
      Happy focuste zich weer op de omgeving. Dit was niet een moment waarop zijn gedachten moesten afdwalen. Het geronk van hun motors vulde de straat. Hij hield zijn blik op de dakramen gericht, zoekend naar de schutters waar zijn martelaar over had gesproken. Ze droegen allemaal een kogelwerende vest en helm, maar daar kon hij niet blind op vertrouwen. Ze hadden geen flauw benul met wat voor geschut hun tegenstanders uitgerust waren.
      Voor een groot vrijstaand huis hielden ze stil. De voortuin was netjes bijgehouden en er was geen smeedijzeren hek omheen zoals bij veel van de andere huizen. Niets wees erop dat hier een crimineel woonde. Dit was echter het enige adres dat Dana had kunnen bevestigen. Het moest hier zijn.
      Hij stapte af en nam het machinegeweer dat hij vanochtend voor het eerst getest had in de hand. Hij nam geen risico en liet het niet op een enkele kogel aankomen.
      Binnen brandde licht dat steeds van helderheid veranderde. Was er iemand tv aan het kijken? Hij wisselde een blik met Kozik, die ook van zijn motor was afgestapt. Dit alles zat hem niet lekker. Er was nog steeds geen spoor van de sluipschutters.
      Eerst probeerden ze de voordeur, daarna liepen ze om de woning heen en kwamen bij de achterdeur. Die was open. Heel even stelde hij zich voor hoe Dana de deur opengooide, paniekerig over haar schouder keek en daarna naar de garage rende. Een fractie van een seconde werd zijn keel dichtgeknepen. Hij ademde diep in, blies met kracht de lucht weer naar buiten en stapte naar binnen. Tig, Kozik en een van de twee andere Tacoma-broeders volgden hem, de laatste bleef bij de deur staan en gebaarde dat hij hier de wacht hield. Happy knikte en strekte de KG-9 voor zich uit terwijl hij de bijkeuken doorkruiste. Verderop in het huis klonk gelach – blikkerig, afkomstig van een komedieshow.
      Hij wierp een gejaagde blik over zijn schouder toen iemands schoen een piepend geluid maakte. Het was meer een reflex dan dat hij er echt mee zat; zo voorzichtig bewoog hij zich toch al niet voort. Een paar passen later bereikte hij de keuken, en daarna had hij zicht op kamer.
      Onmiddellijk bevroor hij.
      ‘What the fuck?’ gromde hij.
      Twee meter voor de televisie zat een man, vastgebonden op een stoel. Zijn hoofd hing voorover. Met grote stappen beende Happy ernaartoe. Vanaf de zijkant greep hij de kin van de man beet en draaide het hoofd opzij.
      Vlak naast hem uitte Tig een grove vloek.
      Happy’s kaken verstrakten. Hij had een hoop gruwelijke moorden gezien – of uitgevoerd – maar dit keer was hij er echt niet op berekend geweest. Het gezicht droop van het bloed, afkomstig uit twee lege oogkassen. Een tel later zag hij de oogbollen op de grond liggen, samen met een mes.
      Wat hier in vredesnaam de bedoeling van was, kon hij echt niet bedenken, maar het bloed was nog warm. Hij is hier nog.
      Kozik stootte hem aan. ‘Het is een smeris.’
      De schouders en borst waren met zo veel bloed besmeurd dat het Happy nog niet eens opgevallen was, maar nu zag hij het blauwe embleem met de adelaar en de opdruk ‘San Francisco Police’ erboven.
      ‘Shit hé ,’ bromde Tig. ‘Dit is echt niet goed man.’ Hij beende naar het raam en schoof het gordijn opzij. ‘Fuck. We worden erin geluisd.’
      Op het moment dat Tig dat zei, hoorde hij de achterdeur openzwaaien, gevolgd door het geluid van toesnellende voetstappen. Zijn ogen schoten naar het raam, waar nu zwaailichten te zien waren.
      Klotezooi.
      Alles gebeurde zo snel dat hij het nauwelijks kon bevatten, maar opeens stroomden er vanuit twee richtingen agenten naar binnen. Hij wist niet welk van de twee partijen begon, maar kogels vlogen om hem heen en hij voelde twee inslagen tegen zijn rug. Godzijdank had hij een kogelwerend vest aangetrokken.
      Niet iedereen was zo gelukkig, vlak naast hem zakte Kozik door zijn knieën en drukte zijn hand tegen zijn bloedende hals.
      ‘Fuck,’ gromde Happy. Als dat maar niet zijn halsslagader is. Hij ging beschermend voor Kozik staan en liet zijn automatische geweer ratelen totdat alle agenten dekking hadden gezocht.
      ‘Leg jullie wapens neer!’ klonk het van achter een muurtje.
      Met een knoop in zijn maag wierp Happy een blik over zijn schouder. Als Kozik nog een kans wilde hebben, moest hij als de sodemieter naar het ziekenhuis. ‘Een ambulance!’ riep hij terug. ‘Bel een ambulance.’
      Hij wisselde snel een blik met Tig, die met een grimmig gezicht knikte. Happy legde zijn geweer neer. Ze hadden geen keuze. Tegen een heel politiekorps konden ze niet met zijn drieën op en hij liet zich hier niet door een smeris doodschieten. Niet zolang Dana nog in gevaar was.
      En dat was ze.
      Nu meer dan ooit.

Reacties (4)

  • Trager

    Fuuuuckk :/

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ohneeeee what have you done you mean mean mean bitch ugh 😭😭😭😭

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Kut kut kut kut kut kut kut dat is zo niet goed!!!

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God. Ik zag dit al aankomen. Maar niet. Maar wel. Maar eigenlijk niet.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen