Het was een schok toen ik te horen kreeg dat ik zwanger was. We hadden pas paar maanden iets met elkaar, en het voelde heel snel. De laatste paar maanden waren we best intens bezig. Zoen partijtjes en met elkaar vrijen.
'Hey, wat is er?' vroeg ik in de kamer. Mason leek de hele tijd al frustreert na te denken. Ik was zelf een beetje misselijk.
'Het ziet ernaar uit dat hem iets dwars zit,' zei Bert.
'Wil je het me alsjeblieft vertellen, Mason?'
'Ik kan het zelf niet geloven,' zei Mason ijsberend.
'Wat niet geloven?'
Hij stond stil en keek me recht aan.
'Volgens mijn vader was mijn moeder niet door hem vermoord. Alsof ik dat moet geloven. Volgens hem was mijn moeder door de tijdbewakers vermoord, omdat hij en mijn moeder een beter toekomst voor me willen.'
'Wow, dat zag ik zelf niet aankomen. Ik kan anders wel een detective inhuren,' zei Bert.
'Serieus?' zei ik verrast.
'Natuurlijk geloof ik hem niet. Hij heeft vaak zat tegen me gelogen. Volgens mijn vader zou ik in de archieven moeten zoeken hier. Kijken voor bewijs en feiten over wie haar vermoord hadden.'
'Zal ik anders met je medegaan?' vroeg ik. Ik begon steeds misselijker worden, alsof ik elk moment kon gaan kotsen.
'Dat lijk me geen goed idee. Je kan beter hier blijven,' zei hij en hij kuste mijn voorhoofd.

Ineens kreeg ik een appje van Marloe via Instagram.

Marloe: Liz, lieverd. De wedstrijd is over paar dagen hopelijk kom je terug naar deze wereld. Lucas wilt misschien een plan bedenken om hem tegen te houden. En met hem bedoelde ze Mason vader.

Ik: Bedankt, dat is lief van je. ❤️ Maar weet Lucas over dit alles?

Marloe: Nee, hij weet er helemaal niks van. Misschien moet je het hem ooit uitleggen.

Ik: Dat zal ik binnenkort doen.

Ik keek Mason weer aan. 'En waarom mag ik niet mee?' vroeg ik.
'Ja, waarom mag zij niet mee?' zei Bert.
'Ik denk dat het beter voor je is.'
'Ik wil zelf graag mee. Ik ben zelf ook nieuwsgierig.'
'Vooruit, alleen omdat jij mijn vriendin bent.'
Ik wilde nog iets zeggen, maar ik voelde dat ik moest kotsen en rende naar het toilet.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


We zijn bij het tijdloze gemeentehuis waar we moesten zijn. Een kleine mollige man stond voor de hal en we volgde hem naar een hele grote bibliotheek.
'Ik hoor dat jullie op zoek zijn naar het archief der magische zielen?'
'Ik wil graag weten wie mijn moeder echt vermoord had.'
De man zuchtte.
'Helaas moet ik jullie teleurstellen. Ik ben bang dat we dat niet meer hebben, maar als jullie het archief echt zo graag willen dan zullen jullie naar het jaar 1806 in moeten gaan.'
'Is goed. Dan gaan we daar heen,' zei ik.
Mason keek me vragen aan.
'Wil je dat wel? Wat als je misselijk wordt in het verleden?'
'Het gaat nu anders goed met me,' zei ik.
Door de hal hoorde twee stemmen.
Ik keek om toen ik Mason naam hoorde. Bij de hoek hoorde ik twee oude vrouwen over hem praten. Ik had gewild dat ze niet over mijn vriendje zaten te roddelen, maar ik hoorde iets over hem en luisterde ze af, waar ze het over hadden.
'Heb je al gehoord dat die ene zoon van de meest beruchte duistere tijdreiziger hier in dit koninkrijk is?'
'Nou, ik heb gehoord dat hij met zijn vader meegeholpen heeft met veel dingen, zoals iemand te ontvoeren voor iets.'
'Meen je dat nou?'
'Ja, maar volgens mij als ik het goed heb, waren ze van plan om een zestienjarige meisje te ontvoeren voor haar krachten.'
Bedoelen die twee vrouwen soms mij?
Wist Mason al langer dat zijn vader me wilde ontvoeren?

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────



Nadat we weer thuis zijn begon ik ineens te ijsberen. Was het waar wat die twee vrouwen zojuist vertellen? Of zaten ze gewoon simpel weg over hem te roddelen? Ik moest het weten.
'Ik zie dat jullie twee weer terug zijn,' zei Bert. 'En? Hebben jullie al iets schokkends ontdekt?'
'Op dit moment niet, maar ik denk nu aan iets anders van Mason.'
'Wat ga je doen?'
'Wat denk je dat ik ga doen?' Ik opende de deur van de kamer.
'Ga je rondneuzen in zijn spullen?'
'Jep,' antwoordde ik.
'Dat kan je niet doen, straks weet hij ervan.'
Ik negeerde Bert en liep de kamer in. Hier moest iets zijn. Misschien kon ik mijn gave gebruiken om te ontdekken wat er gaande was.
Ik opende één of ander tas die op de grond lag. Ik graaide in de tas.
Ik had een of ander zakhorloge weten te vinden. In mijn hand begonnen de wijzers snel door elkaar te draaien.
Er kwam plots licht van het zakhorloge.
'Zeg wat gebeurd er?' vroeg Bert
'Ik weet het niet. Het gebeurde tijdens het aanraken al.'
Zonder dat ik het wist was ik ergens anders beland.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


Ik keek om me heen. Waar was ik?
Ik was bij één of ander huis, waarvan ik zeker weet dat het niet mijn huis was. Ik bevond me ergens in de keuken die echt een enorme sombere kleur uitstraalde. Buiten de keuken hoorde ik stemmen. Het waren stemmen die me erg bekend voorkwamen. Ik zag bij de deur opening de rug van Mason die in gesprek was met zijn vader. Ik hielde me stil en verroerde me niet.
'Er is dit keer een opdracht voor jou dat je beter kan.'
'Wat is het?' vroeg Mason.
'Je moet het vertrouwen van iemand winnen. Zodat ik vervolgens diegene kan gebruiken voor mijn plannen. Dit is jouw kans om voorlopig bevriend met iemand te worden.'
'Het zal best,' zei Mason kortaf.
'Zolang er geen moord in het spel komt.'
Ik voelde een steek in mijn hart.
'Dat zit er voor dit keer niet. Het is jouw taak om gebruik te maken van de vertrouwen, zodat ik de rest doe.'
De laatste tijd voordat we iets hadden ging Mason vaak met mij om. Bedoelde Mason vader soms mij? Ik werd langzaam niet goed. Ik deinsde paar stappen naar achter.
'Over wie hebben we het?' vroeg Mason.
Ik liet per ongeluk iets stoten, waardoor mijn hart een sprongetje maakte van de schrik.
Binnen een flits was ik ergens anders. Het zag ernaar uit dat ik ergens in het verleden was. Aan de kleding te zien. Ik schatte ergens in de victoriaanse tijdperk. De mensen op het pleintje leken allemaal iets duisters met zich mee te hebben.
Ze leken mij niets eens op te merken.
En was dat Mason vader die het pleintje kwam?
'Kijk, als dat niet Meneer Dark is,' zei een brunette met lichtbruine ogen. 'Welkom terug in het verleden, meneer Dark. Dat was een tijdje geleden. En heb je nog nieuws van ons dat je wilt aankondigen?' vroeg ze.
We willen elk sappige nieuws van u weten,' zei een jongen.
'Mijn plan is om naar het tijdloze koninkrijk te gaan, door haar gevangen te nemen en vervolgens haar krachten af te tappen.'
'Dat klinkt als een heel briljant plan,' zei een licht getint meisje met zwart haar. Binnen een flits was ik weer van deze plek.
Ik kreeg een steek vanbinnen wat ik had gezien. Dus Mason had me de hele tijd al misbruik van me gemaakt. Ik verliet de kamer en zag Mason in de huiskamer. Zonder iets te zeggen sleurde ik hem naar de hal.
Hij keek me verrast aan. 'Is er iets?' vroeg hij.
'Is het waar?'
Hij keek me vreemd aan. 'Is wat waar?'
'Doe maar heus niet alsof ik dom ben,' zei ik nors.
'Je weet vast wat ik bedoelt. Over jouw geheimen plannetjes met jouw vader.'
'Ik weet the fuck niet eens waar die verwijten allemaal verdaan komen.'
'Oh nee, je weet het niet meer wat jouw plannetje is met jouw vader? Misschien vertelt dit je wat,' zei ik terwijl ik het zakhorloge aan hem liet zien.
'Why the fuck ga je opeens aan mijn spullen zitten,' reageerde hij bot.
Hij wilde het zakhorloge uit mijn handen pakken, maar ik deinsde snel naar achter en verstopte het in mijn zak.
'Jeez, Lizzy. Wat doe je nu moeilijk? Geef het terug, het is niet eens van jou.'
'Dat krijg als je voor dit keer eens eerlijk bent.'
Ik hoorde hem zuchtte.
'Ja, jij je zin.'
'Heb je paar keer tegen me gelogen?'
'...Ja,' antwoordde hij uiteindelijk. Het leek hem veel moeite te koste om te antwoorden.
'Dan is het waar wat jij en jouw vader met mij van plan waren. Je wist het al heel lang, of niet soms?'
Tranen brandde opeens in mijn ogen.
'...nou ik...'
'Geef gewoon toe, Mason. Is het waar dat je het veel van af wist?'
'Lizzy, ik...'
'Geef gewoon antwoord,' zei ik een beetje hysterisch. De tranen stroomde al over mijn wangen.
'...Ja,' antwoordde hij uiteindelijk. Zijn antwoord was heel zacht, maar toch voelde het als een keiharde deuk in mijn hart.
'Je hebt me misbruikt.'
'Lizzy, ik kan het uitleggen.'
'Wat valt er bij jou nog uit te leggen?'
Hij wilde mijn schouder vastpakken, maar ik deinsde naar achter.
'Ik dacht dat je een goed hart had, maar je blijft nog altijd die klootzak van school.'
'Lizzy, ik wilde...'
'Je hoeft niks te zeggen. Ik wil even alleen zijn zonder jou,' zei ik en ik duwde zijn zakhorloge in zijn hand. Ik verliet het huis. Tranen begonnen te stromen. Ik begon te snikken. Hoe kon hij me dit aandoen?

Reacties (1)

  • Girlicious

    NEEEEEEE
    Waarom gaat het eerst goed en nu compleet mis?!
    En waarom als ze zwanger is?
    Ik haat die vader echt enorm!
    Die kwal zit echt behoorlijk in de weg met zijn irritante gedrag
    Het moet goed komen tussen die twee, dat moet gewoon
    Ik accepteer het niet dat ze nu ruzie hebben
    Praat het uit en kom tot een oplossing
    Dit gaat niemand verder helpen
    Dus geef me weer schattige hoofdstukjes, want dit is niet leuk
    Ze mogen geen ruzie hebben. Niet zulke ruzies(N)

    Kudo!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen