Foto bij 62 Waiting for my beloved dear part 2

Kaffaljidhma: "hold on. Eerst hoor ik dat het verhaal ten einde komt, shock 1. Dan is plotseling Alexander dood, shock 2, om dan nog te horen te krijgen day Jillian ook sterft, shock 3 ! What the hell happened?"

Als jullie over de shock heen zijn (ik was gewoon aan het kijken of jullie nog wakker waren mwuahah) ... gaan we weer verder met het verhaal.... It was just a dream...
Was niemand opgevallen dat ze "ineens" beter was en niet meer ziek rond liep en ze niemand tegen kwam?

Ben ik nu een slecht mens? haha

Mijn nachtmerrie werd wild verstoord door Alexander die me wakker schudde. Wild schoot ik omhoog met mijn armen beschermend zwaaiend in de lucht.
“Jillian, hé Jill, wordt wakker”. Dankzij de dromen was mijn eerste gedachten dat ik vermoord werd. Versuft, verward en met een hartslag die gemiddeld dokter zou doen verbazen had ik zeker een minuut nodig om terug op de wereld te komen. Alexander was niet dood, hij stond springlevend naast me. Ik was niet dood. Ik gleed met mijn hand over mijn buik, geen bloed, geen schotwond. Ik was in orde.
"He rustig aan, er is niks aan de hand" probeerde hij me gerust te stellen. "Heb je naar gedroomd?" Ik knikte, naar was een understatement. "Vast een koortsdroom, ik geloof dat ik een ei kan bakken op je voorhoofd."

Langzaam werd ik me bewust van mijn omgeving .Naast Alexander stond een vrouw, Quinten was natuurlijk nergens te bekennen. het was maar een droom. De vrouw die naast me stond herkende ik van de ziekenzaal. Ilse was haar naam vermoedde ik. Op zijn Knieën kwam Alexander naast me zitten. Hij streelde een pluk haar uit mijn gezicht die nat van het zweet aan mijn voorhoofd geplakt zat.
“We gaan iedereen een infuus met elektrolyten en iets tegen de misselijkheid geven. Wil je je hand geven zodat deze verpleegkundige een infuus kan prikken?” Met zijn hoofd knikte hij naar de verpleegkundige achter hem. Met al mijn energie stak ik mijn hand uit waarmee de verpleegkundige aan de slag ging. Het was zo geregeld, ik was makkelijk te prikken, zeker nu ik het zo warm had. De koude vloeistof die inliep was een verademing. Alexander kreeg instructies van de verpleegkundige hoe hij de zak moest wisselen waarna ze verder ging naar de volgende.
“Waarom zijn jullie niet ziek?” bracht ik met een krakende stem uit.
“Ik denk omdat we dit virus al gehad hebben. Er zijn meer verpleegkundige die niet ziek zijn. We gaan met de infusen en de medicijnen proberen zo veel mogelijk soldaten weer op de been te krijgen.
“Waar heb jij dit virus dan gehad?”
“Ik denk tijdens mijn ontvoering. Ik ben daar ook een keer heel ziek geweest voor drie dagen. Dit virus dwaalt al jaren in de dorpen waar Quinten zich verschuilt.”
“We hebben geen drie dagen Alexander”.
“Over 39 uur zijn de hulptroepen er. Zolang moeten we overleven.” Hij verwisselde de lege infuuszak voor een nieuwe, precies zoals de verpleegkundige hem had uitgelegd. Hij gaf me een kus op mn bezwete voorhoofd.
“Ga nog even slapen, ik ga kijken of ik nog iets voor anderen kan doen”. Hij stond op om weg te gaan.
“Wacht”. Fluisterde ik, maar het was hard genoeg voor hem om te horen. “Ga alsjeblieft niet opzoek naar Quinten, Alexander. Hij gaat je vermoorden en ik wil je niet verliezen.” Een waterige glimlach verscheen op zijn gezicht.
“Niet verwacht dat ik na alles dat ik je heb aangedaan dit nog van je zou horen.” Hij gaf me opnieuw een kus op mijn voorhoofd en kneep in mijn hand terwijl hij me diep in mijn ogen aankeek.
“Ik ga alleen maar even kijken hoe ver de verpleegkundigen zijn. Ik ben zo terug”. Mijn zweterige hand gleed gemakkelijk uit de zijne toen hij weg liep.

Ik viel opnieuw in slaap, dit keer zonder dromen. Ik werd kort wakker van de verpleegkundige die opnieuw de infuuszak wisselde en iets van een medicijn door het infuus gaf. Er ging drie uur voorbij waarin ik vredig lag te slapen en langzaam herstelde van mijn vocht achterstand. Ik schrok wakker van een enorme ontploffing vlak naast mijn raam. Met mijn lichaam volgepompt met adrenaline trok ik het infuus eruit, de zak was toch leeg. Ik wist meteen dat het niet goed was. Waar was Alexander, hij zou maar heel even weg zijn!

Ik zocht mijn kleren op de grond waar mijn handwapen in zat. Op de gang klonk het alsof er een kudde olifanten langs rende. Ik wist dat er mensen voor de deur liepen, maar aan welke kant stonden ze? Niet wetend wat ik zou gaan zien deed ik uiterst voorzichtig de deur open. Door een kiertje zag ik mijn mede soldaten die allen nog versuft en verzwakt van het virus volledig bepakt en bewapend zich voorbereidde om het gevecht aan te gaan.
“Julian!” schreeuwde ik zo hard als ik kon”. Julian, die niet wist waar het geluid vandaan kwam keek zoekend om zich heen.
“Wat gebeurd er?” riep ik terwijl ik naar hem toe rende.
“We worden aangevallen. We gaan de basis verdedigen”.
“Wat met dit leger? Het is net een stelletje zombies”. Alle soldaten zagen eruit alsof ze zich ziek voelde en de hele nacht alles uitgekotst hadden…
“Dit is alles dat kan lopen. De verpleegkundigen zijn nog meer soldaten aan het oppeppen.”
“Waar is Kolonel Kalmeyer? Heb je hem gezien?”
“Nee ik dacht dat hij bij jou was? Kolonel Vasse heeft de leiding over genomen.”

Reacties (4)

  • Luckey

    ik haat je zo
    nee ik zit zo in je verhaal dat het mij niet meteen opvalt!!! GVD!

    alexander is wel lief voro zer
    ze geven echt veel om elkaar
    een zombie leger kan ook nog heel wat weerstand bieden
    waar is alexander!!! als hij nu wel dood is !!!

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ik dacht dat ze na een nacht hevig ziek geweest te zijn er weer een beetje bovenop was, en dat de adrenaline de rest had gedaan! Ugh stommerd. Maar nu is er wel iets mis though, of Alexander is een vuile veraaier en naar Quinten gegaan, of ze hebben hem te pakken ofzo. Ik "hoop" soort van op de tweede want de eerste kan ik niet aan. Aan de andere kant, het zou ook totaal anders kunnen zijn, jou inmiddels kennende hahaha

    2 jaar geleden
    • Scenario

      Nou zo gemeen ben ik nou ook weer niet 😂

      2 jaar geleden
  • Kaffaljidhmah

    Je bent inderdaad een gemeen persoon.(N);)

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ze mogen misschien wel rondlopen als zombies, maar iedereen is bang voor de zombie-apocalypse!!!! (Ik probeer optimistisch te blijven, maar dat wordt wel heel moeilijk nu!)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen