Foto bij 062 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Ik keek peilend op naar de klok die tikkend op Severus’ bureau stond en liet meteen mijn ogen over de donkere vorm van Severus glijden. Hij zat recht op de stoel achter zijn bureau, een veer tussen zijn elegante vingers in geklemd, terwijl er een stapel papier voor hem wachtte, klaar om na gekeken te worden. Echter had hij geen interesse voor de proefwerken van de zesdejaars en keek intens naar mij. Toen ik op gekeken had, keek hij al naar mij. Een geamuseerde, vermaakte blik kruiste die van mij en glimlachend keek ik weer terug naar mijn werk voor me.
Het was zaterdag middag en er stond nog een uur op de klok voordat de les klaar was en ik met Severus uit zou gaan voor lunch. Tenminste, dat dacht ik. Hij had er na de legilimency les van laatst er geen woord meer over gesproken, maar hij was geen persoon die het zomaar zou vergeten of af zou blazen zonder te melden.
De potion waar ik vandaag mee bezig was, was af en stond te simmeren op de hoek van mijn tafel. De kleur, textuur en geur klopte precies volgens het boek en daar was ik redelijk tevreden mee. Ondertussen was ik nu dus een opstel aan het uitschrijven voor Severus voor volgende week, maar aangezien ik tijd zat overhad kon ik het net zo goed nu afmaken.
Terwijl ik rustig aan het door schrijven was, kwam Severus mijn kant op lopen. Hij kwam voor mijn tafel staan en keek nieuwsgierig mijn ketel in, waarna hij met de houten roerstaaf een aantal keer door de vloeistof heen ging. Hij keek met fijngeknepen ogen naar de overgebleven ingrediënten op mijn tafel en trok een wenkbrauw omhoog.
‘Kan je verklaren waarom de potion donkerblauw is, in plaats van donkergroen?’ vroeg hij en fronsend keek ik naar hem op.
‘Ik… ik dacht dat ik het goed gedaan had, het boek zegt dat het donkerblauw hoort te worden, ik-‘ begon ik, maar hij onderbrak me door een hand op te steken.
‘Ik zeg ook niet dat het fout is. In het boek staat inderdaad dat het donkerblauw gekleurd hoort te worden en dat heb je. Dat is prima. Echter staat er een fout in het recept waardoor de potion donkergroen hoort te worden,’ zei hij en ik keek verbaast het boek in.
‘Ik kende het recept uit mijn hoofd, op de universiteit lieten ze je deze potion vaak maken,’ zei ik en hij humde. Nogmaals keek hij erin, draaide zich om en beende terug naar zijn bureau.
‘Goed gedaan,’ zei hij zacht en verbaast keek ik naar hem op, maar hij had zijn gezicht van me verborgen doordat zijn haar ervoor viel, terwijl hij de papieren op zijn bureau ordende. ‘Hoe dan ook, genoeg voor vandaag... Als ik het me nog goed herinner hadden een afspraak voor lunch, is die interesse er nog steeds?’ vroeg hij. Ik knikte en gaf hem een warme glimlach.
‘Natuurlijk,’ zei ik en hij trok zijn mondhoek op, tevreden.
‘Dan stel ik voor dat je alles net opruimt en me over een half uur bij het binnen plein ontmoet,’ zei hij, waarna hij verdween door een deur achter in het lokaal en mij in stilte achter liet. Een grote glimlach lag op mijn lippen en vlot zorgde ik ervoor dat alles terug naar de juiste plaats ging.

Precies een half uur later liep ik het binnen plein op, zoekend naar het bekende gezicht van Severus. Het was erg mooi weer, zeker als je je bedenkt dat het nu winter was. Het zonnetje scheen vel en ik verwelkomde de warme zonnestralen. Toch stond er nog een koele wind die pijnlijk langs mijn oren heen suisde. Het was redelijk fris, iets dat te verwachten was in januari. Ondanks dat het weekend was en middag, waren de meeste leerlingen nog binnen. Het was iets voor twaalf uur 's middags en de meeste leerlingen hadden op het moment lunch in de grote zaal, of lagen nog in bed.
Ik liep iets verder de binnenplaats op, richting de stenen muur die rond het grasveld geplaats stond. Voorzichtig legde ik mijn handen op de koele, klamme stenen neer en keek tevreden op naar de lucht.
‘Miss Lewis,’ klonk de al te bekende stem van Severus die met een grijns verscheen. Hij kwam naar me toe lopen en bleef op een redelijke afstand van me afstaan. Ik draaide me naar hem om, glimlachte breed en ging met mijn handen over mijn buik heen om mijn kleding glad te strijken.
Zijn ogen volgden mijn handen over mijn lichaam heen en hij leek mij in zich op te nemen. Meteen richtte ik daardoor mijn ogen naar beneden, op mezelf en ging onzeker met mijn vingers over de rand van mijn jurkje heen. Ik had iets simpels, maar net aan getrokken. Iets waarin ik me... aantrekkelijk voelde. Ik wilde niet met een spijkerbroek aan komen zetten, maar tegelijkertijd was ik bang dat dit te veel was. Het was een zwart jurkje, een simpel maar elegant jurkje. Het jurkje zat comfortabel strak rond mijn lichaam heen, het omhelsde mijn curves perfect. Het had geen mauwen en de onderkant was los. Het kwam tot ongeveer net boven mijn knieën en nu ik Severus zo naar me zag kijken vroeg ik me af of het een juiste keuze was, of te veel.
Hij richtte snel zijn ogen van me af en schraapte zijn keel.
‘Hallo, Severus,’ zei ik vriendelijk en vroeg me af waarom hij me nog steeds bij mijn achternaam noemde. Hij knikte naar me en nogmaals vlogen zijn ogen vliegensvlug over mijn borsten heen, maar toch merkte ik. Ik glimlachte deze keer wat onzekerder en keek nogmaals op mezelf neer. Hij vond het te veel, of niet soms?
‘Is het te veel?’ vroeg ik zacht, mijn handen op de hem van het jurkje dat ik tegen de achter kant van mijn bovenbeen voelde wapperend door de wind. Ik gaf toe dat ik redelijk nerveus was om het aan te doen. Zijn ogen gingen nogmaals op naar mijn gezicht en bleven deze keer daar ook en hij schudde zijn hoofd.
‘Nee, totaal niet,’ zei hij. ‘Zullen we gaan?’ vroeg hij en ik knikte.
‘Waar gaan we überhaupt naar toe?’ vroeg ik en hij trok kort zijn mondhoek op.
‘Dat zie je vanzelf wel,’ antwoordde hij en ik humde, waarna we samen richting het hek van het terrein liepen.

Reacties (3)

  • Lente2

    (H)(H)So cute

    1 maand geleden
  • NicoleStyles

    nouu... nu wil ik ook weten waar ze naar toe gaan haha
    sevvie is in lo-oovexD

    1 maand geleden
  • Maim

    Adorable!!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen