Foto bij H.105.

En dan gaat alles opeens heel snel. Ik hoor de voetstappen van James op het gebroken glas terwijl hij nog een keer mijn naam schreeuwt. Mijn moeder draait zich half om naar de trap en terwijl ze dat doet, schiet ze, per ongeluk, zonder te richten.
En nog voordat ik de pijn voel, ben ik al gevallen.

Evan kan niet voorkomen dat ik val, maar hij kan er net voor zorgen dat mijn hoofd niet hard op de grond slaat. Hij valt op zijn knieën naast me neer en kijkt me vol paniek aan. Zijn handen trillen als hij ze heft, zonder te weten wat hij moet doen.
'Gioa?' Zijn stem is heel zacht, trilt, alsof hij niet precies weet wat te doen.
Ze heeft me neergeschoten. Ze heeft me echt neergeschoten. Mijn lichaam schokt en ik kan alleen maar als een vis op het droge naar adem happen. Mijn handen krijg ik niet ver genoeg opgetild om ze op de wond op mijn buik te drukken.
Ik kijk naar mijn moeder. En even kijkt ze terug, maar dan rent ze opeens weg. Dat James op is komen dagen, heeft haar blijkbaar toch bang genoeg gemaakt.
Nog geen vijf seconden nadat ze door de trap heen naar boven verdwenen is, komt James naar beneden rennen. Blijkbaar wil hij liever weten hoe het met mij gaat dan dat hij mijn moeder tegenhoudt. Ik zou blij moeten zijn dat hij bezorgd om me is, me vereerd moeten voelen, maar dit was misschien wel onze enige kans.
In die tussentijd is Evan weer redelijk bij zinnen, of in ieder geval genoeg om druk te houden op de wond, maar hij huilt wel en hij zegt allemaal dingen die ik niet kan verstaan.
James staat abrupt stil op de trap zodra hij ziet wat er aan de hand is. Hij versteent haast en ondanks dat het niet heel licht is in de kelder, kan ik hem lijkbleek zien worden.
'Gioa,' weet hij ademloos uit te brengen en vervolgt zijn weg weer naar beneden, zo haastig en angstvallig dat hij bijna struikelt.
Hij valt op zijn knieën naast Evan neer en steekt paniekerig ademhalend zijn hand naar me uit. Evan duwt hem opzij.
'Raak haar niet aan,' snauwt hij tussen de snikken door en dan wordt zijn stem zachter. Hij zegt het opnieuw, huilend: 'Raak haar niet aan.'
James is te erg van slag om er iets van te zeggen.
Om de een of andere rede denkt iets binnenin mij dat het een goed idee is om een tevergeefse poging tot overeind komen te doen, maar Evan houdt me op de grond terwijl hij het bloeden probeert te stelpen.
In een vreemde vlaag van energie weet ik James' onderarm vast te grijpen. Kreunend van de pijn weet ik uit te brengen: 'Mijn moeder. Je moet mijn moeder achterna.'
'Nee,' zegt Evan fel en hij schudt even zijn hoofd, alsof hij de gedachten op de juiste plaats kan schudden. 'Nee, bel een ambulance.'
Er ontstaat een heel zeldzaam moment waarop James en Evan op één lijn blijken te zitten, want hij pakt zijn telefoon om de alarmlijn te bellen.
En Evan blijft maar huilen en me smeken om bij hem te blijven, zegt duizend maal dat hij niet zonder me kan, dat ik veel te belangrijk voor hem ben om dood te kunnen gaan.
Dat is het moment waarop ik het me besef, het me écht besef: Ik wil niet dood. Ik wil echt niet dood. Ik wil een leven, met Evan. Ik wil huilen als een baby om de mooie woorden die hij alleen gebruikt als hij het over mij heeft. Ik wil dat hij een bloem in mijn haar steekt en dat we ons gedragen als een klef stelletje. Ik wil hem kussen en zijn armen om me heen voelen en hem urenlang in de ogen aankijken. Ik wil hem het jawoord geven en een ring om zijn vinger schuiven. Ik wil dingen van hem herkennen in onze kinderen. Ik wil hem grijs zien worden en nog steeds naar hem kunnen glimlachen, na al die jaren, na al die ruzies. Ik wil niet weg.
Ik hou van hem. Ik hou echt van hem. Ik wil voor altijd van hem blijven houden, maar ik lig nu met een kogel in mijn buik op een keldervloer leeg te bloeden, terwijl James met tranen in zijn ogen in de telefoon schreeuwt waar die klote-ambulance blijft.
Het doet pijn. Ik voel het, ondanks de adrenaline, ondanks de shock. Het gromt en het schreeuwt en het klauwt en het scheurt en ik wil het uitgillen, maar het lukt niet. Ik kan niet eens normaal adem halen. Ik kan er niet aan ontsnappen.
Een buikwond. Toepasselijk. Als ik nu doodga, heeft Monique haar beide dochters vermoord met een wond in de buik. Toch kan ik er de humor niet van inzien.
Is dit hoe Ammay zich voelde? Dat kan haast niet. Ammay was alleen, behalve op die laatste paar minuten na.
Ga ik ook dood? Ik wil het niet. Er is zoveel wat ik nog niet achter wil laten.
Ik zie hoe James met trillende handen zijn telefoon wegstopt en naar me toe komt lopen. Hij is aan de ene kant heel kalm, of doet in ieder geval zo, maar aan de andere kant beeft en huilt hij en is hij in paniek. Hij komt op zijn knieën bij me zitten. Deze keer wordt hij niet weggeduwd door Evan.
‘Gioa?’ klinkt zijn stem, op een manier die ik alleen gehoord heb toen hij over zijn zusje sprak. ‘Kun je me nog horen?’
Ik wil ja zeggen, maar het lukt niet. Als ik het toch probeer, komt er ineens toch geluid uit mijn mond. Ik wist niet dat ik dat nog kon.
En dan glipt alle zelfbeheersing weg. Ik kreun huil en ik snik en ik kokhals en ik probeer dubbel te klappen, maar James pakt snel mijn schouders vast en houdt me op de grond terwijl Evan nog altijd een poging doet het bloeden te stellen. Zijn hele gezicht is haast nat van de tranen, die hij niet weg kan vegen, omdat hij zijn beide handen op de wond houdt.
Ik weet even oogcontact te maken. Het stelt me heel even gerust, maar dan moet ik mijn ogen weer dichtknijpen van de pijn en komt er een soort verwrongen, halve schreeuw uit mijn keel.
‘Gioa, blijf alsjeblieft bij me,’ smeekt hij me hysterisch.
Maar dan wordt het donker en licht tegelijkertijd en voelt mijn lichaam zo zwaar; zwaarder dan ik aan kan, zwaarder dan de hele wereld bij elkaar en ik breek eronder.
Vlak voordat ik wegzak, meen ik mijn moeders stem nog te horen. ‘Dag, meisje.’

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Nee! Ze mag niet dood gaan!

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Gvd nee!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen