Dana durfde bijna geen adem te halen. Met een wild bonkend hart keek ze naar Juice’ bruine ogen terwijl hij de telefoon opnam. Het duurde niet lang voordat zijn gezicht verstarde, voordat een grimas eroverheen trok.
      Ze sloeg haar hand voor haar mond.
      Het is misgelopen, precies zoals ik had voorspeld.
      Hoewel ze het liefst wilde gillen, Juice bij zijn kraag wilde grijpen om hem door elkaar te schudden tot hij vertelde wat er precies gebeurd was, dwong ze zichzelf te blijven zitten.
      Toen het gesprek eindelijk was afgelopen – al kon het nooit lang geduurd hebben, Juice had amper een woord gezegd – keek hij op. Langs haar heen, naar Bobby.
      ‘Ze hebben Kozik neergeschoten. Ligt op de IC, kantje boord. Degenen die bij ‘m waren, zijn opgepakt en beschuldigd van moord.’
      ‘Oh fuck.’ Dana sloot haar ogen en boog haar hoofd. Met haar handen gleed ze over haar haren. Ze haalde een paar keer diep adem. ‘Wie is er opgepakt?’
      ‘Konden ze me nog niet vertellen. Kozik is niet bij bewustzijn.’
      ‘Kozik?’ herhaalde Dana toen de naam opnieuw klonk. Door het dikke woud van ongerustheid werd een lichtje zichtbaar. Ze sperde haar ogen open. ‘Herman?’
      De naam kwam hakkelend over haar lippen. Zodra ze zijn voornaam uitsprak, wist ze dat hij het was.
      Juice zakte weer naast haar neer en legde een hand op haar knie. ‘Ken je hem?’
      ‘Vroeger,’ mompelde ze. ‘Oh fuck man.’ Ze schudde haar hoofd in onmacht.
      Ze was veertien geweest toen ze hem voor het laatst had gezien. Terwijl haar vriendinnen zaten te giechelen om hun macho klasgenootjes, stond Dana in vuur en vlam voor de dubbel zo oude vriend van haar broer. Hij was haar eerste liefde geweest, iets wat gestaag was gegroeid. Hij lette weleens op haar als Happy weg was en haar moeder niet in staat was om voor haar te zorgen. Dat deed ie al vanaf dat ze tien was, en hoewel hij eerst als een broer voor haar was geweest, was dat veranderd toen ze ouder werd.
      Toen ze allang geen oppas meer nodig had, bleef hij vaak genoeg rondhangen als Happy weg moest. Dan lazen ze comics die hij voor haar meenam en bedachten ze hun eigen superheld-verhaal. Er waren een paar avonden geweest waarop ze met elkaar gezoend hadden, en op een van deze keren had Happy nietsvermoedend de deur van haar slaapkamer opengetrokken toen hij hen hoorde lachen.
      Daarna had ze nooit meer wat van Kozik gehoord.
      Ze had niet geweten dat Happy hem nog steeds sprak, eigenlijk was ze bang geweest dat het hun vriendschap had geruïneerd. Woest was ze geweest toen Happy haar had toegesnauwd dat ze Kozik nooit meer zou zien en dat ze iemand van haar eigen leeftijd moest zoeken.
      Nu begreep ze het echter al te goed. Het idee dat zij nu met een elfjarige aan de haal zou gaan, maakte haar misselijk. Maar hoe fout het ook was, zij was toen wel veertien geweest en héél nieuwsgierig naar het andere geslacht. Ze had het Kozik nooit kwalijk genomen en deed dat nog steeds niet.
      Had Happy het hem wel vergeven? Waren ze weer net zo close als vroeger? Betekende dat dat Happy bij hem was geweest, dat hij nu was opgepakt? Ze kon niet langer stil zitten, dumpte de gitaar op Bobby’s schoot en begon door het clubhuis te ijsberen.
      Ze had Kozik dan wel al jarenlang niet gezien of aan hem gedacht, maar hij had toch altijd een plekje in haar hart gehouden en het idee dat Maddox straks ook verantwoordelijk voor zíjn dood zou zijn, maakte dat ze het wilde uitschreeuwen van frustratie. Omdat ze zichzelf ervoor aanzag om dat ook echt te doen, glipte ze naar buiten, zakte op de picknicktafel neer en stak een sigaret op. Haar vingers trilden toen ze die naar haar mond bracht.
      Wat een klerezooi.
      En het ergste was nog wel dat ze dit alles had zien aankomen.
      Ze keek op toen er iemand naast haar kwam zitten en een arm om haar heen sloeg. Cherry liet haar hoofd tegen dat van Dana leunen en zuchtte diep.
      ‘Ik had hier nooit moeten komen,’ mompelde Dana. Ze voelde zich misselijk bij het idee dat Kip straks jarenlang achter tralies zou verdwijnen dankzij haar.
      ‘Zeg niet van die domme dingen. Als jij hier niet was geweest, had ik nu in mijn eentje ergens in een hoekje gezeten. Of met misschien een paar Croweaters die zich hetzelfde denken te voelen als ik.’
      Dana keek op. Cherry’s gezicht was bleek.
      ‘Ik hou van Kip en ik weet hoe belangrijk de club voor hem is, maar pas sinds jij hier bent heb ik het gevoel dat hier ook een plek voor mij is.’
      ‘Daar denk je vast anders over als Kip in de bak blijkt te zitten,’ mompelde Dana. Of erger.
      ‘Dan zit Kip daar omdat hij loyaal is aan zijn club. Aan zijn vrienden. Aan zijn familie. Ze raken zo vaak betrokken bij gevaarlijke zaken. Ik heb liever dat hij moet zitten omdat hij de man aanpakte die jouw leven heeft verneukt dan dat hij gepakt wordt bij een of andere stomme wapendeal.’
      ‘Daarvoor krijgt hij geen levenslang.’
      ‘Kom op, Deen.’ Cherry gaf haar een schouderduwtje. ‘Jij zou míj moeten opbeuren, moeten zeggen dat het helemaal niet zeker is dat Kip bij dat groepje zat.’
      ‘Sorry,’ mompelde ze. ‘Je hebt gelijk.’
      Maar opbeurende woorden kon ze niet vinden. Soms waren er dagen die gewoon pikzwart waren, die loodzwaar aanvoelden, en na haar moeders dood waren die dagen in aantal toegenomen. Het was alsof alleen Juice die verstikkende duisternis bij haar weg kon houden en zodra ze alleen was dan kon ze zich er absoluut niet tegen verweren.
      ‘Nou, nu gaan we het krijgen,’ verzuchtte ze toen ze vanuit haar ooghoeken zag dat Juice naar hen toe kwam. Ondertussen had hij vast een van de anderen weten te bereiken.
      Eén blik van hem zei genoeg.
      Happy was erbij geweest.


Reacties (2)

  • Trager

    Arme dana D:

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik wist het al, maar alsnog..... oh my God. Dit moet zo kut voor haar zijn.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen