Foto bij O5O • Chaos

Rose Evergreen

“Ethan?”
Mijn stem klinkt ongelovig en ik voel dat tranen zich in mijn ogen verzamelen. Deze rollen niet veel later over mijn wangen als ik hem bevestigend hoor hummen.
“Wat schattig!” hoor ik Jason luid roepen, duidelijk er voor willen zorgend dat Ethan hem kan horen.
“Wie was dat? Rose, waar ben je? Ben je gewond?” hoor ik hem bezorgd vragen.
En net als ik antwoord wil geven, klinkt er een luid gekraak. Ik kan niet veel afleiden van het schermpje, behalve dat er opeens iets bijgekomen lijkt te zijn. Alsof iemand anders ook mee doet met het gesprek of zo.
“Dat gaat je niks aan, snotjong,” hoor ik Stephen opeens lachend zeggen. “Rose is ergens ver weg van jou. Maar ja, Jason en ik zijn zo sentimenteel aangelegd. We dachten dat het nog wel leuk zou zijn om jullie contact te laten hebben voordat we haar vermoorden. Dan kun je ons later niet verwijten dat je geen afscheid van haar mocht nemen, Ethan.”
Ik laat de walkietalkie bijna vallen als Ethan daar zijn antwoord op geeft.
“Vuile klootzak! Je bent ongelooflijk stoer als je je kunt verschuilen achter je walkietalkie, maar kom maar eens naar hier. Ik knal heel je groepje overhoop, dat zweer ik je toch.”
Stephen begint als antwoord weer hard te lachen.
“Ja, alleen dan stuit je toch op een paar problemen,” grinnikt hij. “Je hebt ten eerste geen enkel idee waar wij zijn. En je hebt ook geen enkel idee waar we haar gevangenhouden. Het enige contact dat je met haar hebt, is via de walkietalkie die we je gegeven hebben. Maar onze cadeaus zijn ook niet voor niets, Ethan. Je wordt op dit moment scherp in de gaten gehouden door mijn groep. Als je het huis nu verlaat, reken er dan maar op dat je overhoop wordt geknald.”
Ik hoor Ethan luid vloeken en hoor ook iets omvallen. Ik vermoed dat hij met zijn vuist tegen de muur aan het slaan is. En ik weet dat het belachelijk klinkt op dit moment, maar ergens doet het me wel goed dat hij duidelijk laat blijken dat hij toch nog iets om me geeft. Dat wil zeggen dat hij het me vergeven heeft en dat hij me een kans zou geven om terug te komen. Als het alleen maar zou kunnen.
“Ik mag voor jou hopen dat ze veilig is,” snauwt Ethan. “Reken er maar op dat elke verwonding die jullie haar hebben toegebracht jullie allemaal dubbel dik terugbetaald wordt.”
“Eens zien,” moeite Jason zich nu via een vierde walkietalkie met het gesprek. “Haar arm ligt open omdat ik mijn mes naar haar toe heb gegooid toen ze wilde vluchten. Oh, ze wilde nog een tweede keer vluchten en heeft één van onze mannen de keel overgesneden, dus heb ik als souvenir een trap in haar maag en tegen haar hoofd achtergelaten. En ze is nog een stuk of drie keer tegen de grond gewerkt. Ik denk dat ik zo wel alles een beetje heb gehad.”
Jason is het aan het opsommen alsof hij het heeft over welke bollen ijs hij graag op zijn hoorntje wil hebben. Hij is al minstens even ziek in zijn kop als Stephen. Ik begin me steeds meer en meer te beseffen in welke gevaarlijke situatie ik me bevind.
“Jij bent de eerste die ik doodmaak, Jason,” bijt Ethan hem toe. “En dan niet op de manier zoals Rose heeft gedaan met jullie mannetje of zoals ik met Joseph deed in CDC. Nee, ik martel je zo erg dat je me gaat smeken om je dood.”
“Goh, ik doe het echt al in mijn broek,” zegt Jason op sarcastische toon.
En ik weet niet of ik het me verbeeld, maar ik meen op te merken dat er een trilling door zijn stem gaat. Ik hoop dat Ethan genoeg druk op ze uitoefent om ervoor te zorgen dat ze zijn dreigementen serieus nemen, want anders gaat het echt nog een hel voor me worden.
“Jongens, jongens, we raken de essentie van het onderwerp een beetje kwijt,” zegt Stephen alsof het hem allemaal maar doodvermoeid maakt. “Goed, Ethan, je blijft dus netjes in je huis zitten totdat wij weg zijn. De kans dat je Rose ooit nog ziet, is heel erg klein. Zijn er nog laatste woorden die je wilt zeggen voor ik het contact tussen jullie verbreek?”
“Rose, ik ga je hieruit krijgen,” zegt Ethan op vastberaden toon. “Wees maar niet bang. Ze zullen je niets meer kunnen doen. Ik zal je opsporen en ik neem je weer terug naar huis. Rose, het spijt me…”
Het gesprek wordt ruw afgekapt door een deur dat open gezwierd wordt. En die deur is de deur van het hutje. Ik zie Stephen met een woedende blik voor me staan en ik doe een stap naar achteren.
“Ethan,” breng ik uit, hem onderbrekend. “Ethan, het spijt me zo erg. Voor alles wat er is gebeurd.”
“Rose!”
Zijn stem heeft iets waarschuwends. Maar voor ik erop kan reageren, staat Stephen al bij me en pakt me ruw vast bij mijn haren. Ik hoor Ethan schreeuwen boven mijn eigen geschreeuw uit terwijl ik door het hutje wordt gesleurd.
“Laat haar met rust, klootzak! Je probleem is met mij, niet met haar!”
“Wat jij moet doen, is vooral met je poten van mijn zusje afblijven. Je had sowieso met je poten van haar af moeten blijven. Ik durf te wedden dat je aan haar hebt gezeten, hè, vuile hond,” roept Stephen in zijn walkietalkie.
De mijne is onderweg op de grond gevallen, dus ik kan niets meer zeggen. Mijn ogen beginnen te tranen door de pijn aan mijn hoofdhuid en ik kan niet voorkomen dat Ethan de waarheid te weten komt over de band tussen Stephen en mij.
“Je zusje? Wát?”
Ethan klinkt totaal verward.
Maar Stephen geeft geen antwoord meer en Ethan ziet dit duidelijk als een teken om verder te gaan.
“Hoe bedoel je je zusje? Wil je zeggen dat je in CDC…”
Wanneer het besef tot hem doordringt, maakt hij een geluid dat zijn afschuw voor de situatie toont. Ik ben inmiddels gestopt met gillen omdat Stephen me niet langer aan mijn haren naar buiten sleurt. Hij zit met een zieke grijns naar de walkietalkie te kijken en richt zijn blik daarna op mij.
“Nou, ik weet één ding zeker.” Ethan’s stem klinkt zo kil dat ik een rilling door me heen voel gaan. “Zodra ik met Jason klaar ben, ben jij als volgende aan de beurt. En dan ga je boeten voor alle ellende die je veroorzaakt hebt. Voor de ellende voor zowel de afgelopen weken als vroeger.”
En opeens weet ik het. Ik weet dat Ethan weet dat de jongen over wie ik had tijdens CDC mijn broer was en niet één of andere random jongen waar ik mee datete. En ik weet ook dat hij weet dat Stephen me een verschrikkelijke jeugd heeft bezorgd. Het ontroert me dat hij wraak wil nemen, maar ik besef dat het nu misschien wel te laat is.
Stephen gaat zeker weten wraak op me nemen zodra hij de kans daartoe krijgt. En als ik bekijk hoe de situatie nu is, gaat dat zeker niet al te lang meer duren.

+AmeranthaGaia is een zeurkous <3

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    +AmeranthaGaia is een zeurkous <3

    Ahhhwwww... dankje!(H)

    Oké, de plicht roept. Ik moet weer even zeuren.

    1) Oké, Etha is officieel weer geweldig en hij is echt heel lief als je weglaat dat hij helemaal niet lief gaat zijn tegen Stephen en Jason, wat helemaal terecht is.

    2) Ik hoop dat Ethan de kans krijgt om al die dreigementen ook waar te maken, maar dan nog 10 keer erger.

    3) Ik ga nu even flippen over alle flipbare dingen in dit hoofdstuk: OMG IS DAT NOU ECHT GEBEURD OH MY GOD OMG STEPHEN IS ZO’N KLOOTZAK OMG IK HAAT HEM LAAT ROSE GAAN!!!!!

    4) Ik moet nu weer zeuren om een nieuw hoofdstuk.
    Please? Mag ik een nieuw hoofdstuk? Please? Double please? Triple please? 10000,00672 X please?

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Echt, mijn reactie toen je begon met "Ik moet weer even zeuren" was: "Oh nee."xD

      En nee, je krijgt geen nieuw hoofdstuk. Je wacht maar netjes tot maandag. Dat duurt immers niet lang meer!

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ja, maar nu zit ik me helemaal te verheugen op maandag en dat betekent dat ik me zit te verheugen op ná het weekend en ik hou van weekend en ik hou ook van dit verhaal en het is héél frustrerend.

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Tja... Sorry? <3

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik overleef het wel....
      ... maar ik ga er wel over zeuren. 😂

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Neee...

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oké, ik zweer hierbij plechtig om een poging te doen niet te gaan smeken voor een nieuw hoofdstuk totdat het eenmaal zondag is, want ik heb zojuist besloten dat zondag wel een reëele dag is om weer te gaan zeuren. Dat is de dag voor er een nieuw hoofdstuk komt. Dan kan ik mezelf vertellen dat het ook echt heeft gewerkt.

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Je bent onmogelijk haha.

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Welnee, joh. Hoe kom je daar nou bij?

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oké, misschien heb je wel gelijk. Om mijn verontschuldigingen aan te bieden, geef ik je nog een kudo.

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Dankjewel <3

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oké, het is weer zondag en ik had eerder gezegd dat ik vandaag pas weer zou gaan zeuren om een nieuw hoofdstuk en het verbaast me om eerlijk te zijn dat me dat ook echt gelukt is, maar het is nu dus in ieder geval zondag en ik mag nu zeuren. Dat staat in de grondwet, heb ik net besloten.

      Ik heb ook een perfecte manier gevonden om ook daadwerkelijk te zeuren zónder dat je me kan vertellen van niet:

      Mag ik morgen een nieuw hoofdstuk?

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      JAAA

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen