Foto bij 159 - Emmeline

Natuurlijk had ik gehoopt dat dit moment zou komen. Ik had het me niet per se zo voorgesteld, maar het overstijgt alle verwachtingen die ik wel had.
Zeker na onze ruzie had ik verwacht dat hij mijn wens, deze wens, zou negeren. Dat het feit dat hij me vergeven heeft al genoeg was, dat ik niet veel meer mocht verwachten.
Mijn stem laat mijn emoties horen als ik zachtjes zijn naam zeg. Met mijn vingers raak ik de ketting rond mijn nek aan. Hij is prachtig, en ik overdrijf niet als ik zeg dat ik op het punt sta om in huilen uit te barsten.
"Ja...," de tranen in mijn ogen belemmeren mijn zicht. "Ja, ik wil niets liever."
We omhelzen elkaar. We kussen, zo lang dat ik betwijfel of we ooit ademhaling nodig gehad hebben, of dat enkel dit genoeg is om ons in leven te houden.
Ik besef dat ik voor de rest van mijn leven bij Lucien zal blijven, en dat die gedachte me gelukkig maakt. Elke dag wakker worden in zijn armen, hem als eerste zien als ik mijn ogen open en als laatste voordat ik ze weer sluit.
Zijn hand vasthouden door elke storm, aan zijn zijde staan door dik en dun.
Op een dag, waarschijnlijk niet ver van vandaag, zijn kinderen ter wereld brengen. Twee, als het aan hem ligt. Veel meer, als het aan mij ligt.
Hij neemt me nogmaals in mijn armen, tilt me op en draait me in de lucht alsof ik niet weeg. We lachen, gemeend en vanuit ons hart, en kussen opnieuw.
      "Pioenrozen? Of gewone rozen?"
Er komt geen antwoord van Lucien. Hij lijkt volledig in gedachten te zijn.
Dat is volledig begrijpelijk ook, aangezien dit de zoveelste onzinnige vraag is die ik aan hem stel en hem niet interesseert.
"Lucien?" Ik zwaai mijn hand voor zijn ogen, maar het duurt een goede minuut voor hij uit zijn trance komt en me vragend aankijkt.
"Sorry, wat?"
Ik rol met mijn ogen, plagend, en herhaal mijn vraag. "Pioenrozen of gewone rozen?"
"Em..," hij pakt mijn hand. "Doe waar jij gelukkig van wordt."
Ik kijk hem doordringend aan en schud mijn hoofd. "Het is ons huwelijk, Lucien, het gaat er om wat wij willen, niet wat ik wil."
Hij knikt. "Wat ik wil, is met jou trouwen. Wat voor bloemen er staan of wat voor wijn er geschonken wordt zal me een zorg zijn."
Die opmerking zorgt voor een brede glimlach op mijn gezicht. "Pioenrozen dus."
"Zijn we dan nu eindelijk klaar? In ieder geval voor vandaag?"
"Natuurlijk niet! We moeten het nog hebben over het kleurenschema, de muzikanten en de gasten! Het enige dat we nu hebben is het eten en de afgevaardigde."
Hij zucht alsof hij dodelijk vermoeid is en leunt over de grote, eikenhouten tafel heen. We zitten aan weerszijden, hij tegenover me. "Em...."
Hij rekt het geluid uit, zijn mond maakt secondenlang een kreun die op mijn naam moet lijken.
"Kom op, Lucien! Ik weet dat het maar een groot circus is wat jou betreft, maar het is belangrijk voor me."
"Waarom? Zodat iedereen ziet dat we van elkaar houden? Emma, wat mij betreft laten we ons in een van de stallen trouwen, naakt, zonder gasten. Dat we van elkaar houden wordt toch niet extra bevestigd door een groot feest met allerlei mensen die geen moer geven om wie wij zijn, enkel om de gratis drank?"
Dit keer is het mijn beurt om te zuchten, en ik leg mijn hoofd op de tafel, mijn armen er omheen gevouwen.
"Ik heb dit al een keer gedaan en dat was een ramp, ik wil dat het perfect is. Niet voor de gasten, maar voor mij. Ik wil de rest van mijn leven terugkijken op deze dag en glimlachen."
Hij drukt een kus op mijn hand en glimlacht. "Wat je ook wilt, Emma, we zorgen dat het er is, oke? Al wil je bloemen van de andere kant van de wereld en muzikanten die enkel Schotse volksliederen spelen, we regelen het. Alles zodat jij een perfecte dag hebt."
Ik knik, een beetje opgelaten maar oh zo gelukkig met de man die tegenover me zit.
"Ik hou van je." Hij knipoogt naar me en vouwt het boek dat tussen ons in ligt dicht. "Hey, daar was ik nog mee bezig! We moeten nog zoveel.."
"Dat komt later wel. Ontspan..." Hij schuift zijn stoel naar achter en loopt om de tafel heen, zodat hij achter me staat. Zijn handen masseren mijn schouders en al snel voel ik zijn lippen in mijn nek. "Je bent veel te gespannen.."
"Hhhmmm," ik wil een snel, gewiekst antwoord geven maar erg veel komt er niet meer uit mijn mond zodra ik zijn adem tegen mijn huid voel. "Is dat zo?"
Ik hoor hem grinniken terwijl hij wat haar uit mijn nek strijkt.
"Veel te gespannen.." Mijn ademhaling stokt als zijn lippen de meest gevoelige plek in mijn nek vinden. "Gelukkig weet ik precies wat we daar tegen kunnen doen."
Ik kan niet veel meer dan zuchten en ik laat me als een lappenpop door hem uit mijn stoel optillen. Met een arm schuift hij alle papieren van de tafel, die met een bons op de grond terecht komen. Mijn billen raken de houten tafel en ik word door Lucien's lichaamsgewicht al snel ook met mijn rug op de tafel gelegd, zijn torso over het mijne.
"Wat nou als er..," de woorden vallen even weg als hij zich vanuit mijn hals een weg baant naar mijn sleutelbeenderen. Mijn hart bonst in mijn keel en vlinders vliegen door mijn hele lichaam. "Mensen..."
Ik mis hem meteen als hij weg is. Met grote passen beent hij naar de deur, die ik op slot hoor klikken, en zo snel als hij kan is hij terug.
Onze lippen vinden elkaar opnieuw terwijl zijn handen, voorzichtig maar opgewonden, de stof van mijn jurk omhoog schuiven.
Ik kreun door zijn handen op de blote huid van mijn dijen.
"Wat zeg ik nou al de hele tijd?" Hij grijnst tegen mijn huid aan. "Ontspan, prinses."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen