Okay, ik denk dat we het allemaal met elkaar eens kunnen zijn, ik ben vreselijk in het houden van een ritme voor het hoofdstuk posten. Dus als ik iets post is het een small miracle. Plus in het Nederlands schrijven wordt moeilijker en moeilijker aangezien ik vier andere verhalen schrijf in compleet Engels.



POV Adeline Venna Moore 14-09-2013, let op de datums, still stands.

Een paar uur later lig ik op de bank samen met Niall films te kijken. “Line do we actually have a plan for the day?”: vraagt Niall als de derde film is afgelopen. “Absolutely, this”, ik til mijn hoofd van zijn borst en kus hem. “Mm like this day plan already”: humt hij tussen het kussen door. Ik trek terug, “So which movie next?”.

Dan wordt er op de deur geklopt, Niall kijkt eerst naar de klok voordat hij opstaat om de deur te openen. De rest van de jongens, “Don’t tell me you forgot”: hoor ik Louis zeggen. “Uhm well”: begint Niall. Louis en Harry beginnen te lachen en Harry maakt een comment over zijn cadeau dat van pas is gekomen. “Hey Adeline wanna come with?”: roept Zayn dan tussen het geplaag van Harry en Louis door. Ik verplaats me naar de gang, “Come to where?”. “Niall seemed to forgot that today is one of the last weeks we have to go to the studio for the new album”: legt Liam uit. “Oh if that’s the case I would love to”. “Great then that settled let’s go”: zegt Zayn. “Guess we have to change our plans”: lacht Niall. “Let me get my shoes and phone”: zeg ik en ren naar de slaapkamer. “Shoes right”: hoor ik Niall nog zeggen en de jongens lachen. “Euhm where’s Josh?”: vraag ik als ik merk dat hij afwezig is. “Oh he went home this morning, was only in town to surprise Niall”: legt Harry uit. “Why did he say goodbye?”: vraagt Niall. “He didn’t wanted to disturb you love bird”: antwoord Louis zingend, Niall puft licht beledigt dat zijn beste vriend weg is gegaan zonder dag zeggen.
“So how far along are you guys?”: vraag ik in de lift. “We have about 13 songs written and recorded”: zegt Louis. “Plus 2 half finished songs and 3 more to record”: vult Niall aan. “So that would give you about 18 songs for the album, amazing”. “We scrapped a lot of songs”: zegt Liam. “Or some got scrapped”: zegt Louis. “Why?”. “Couse not all the songs we write or are written for us fit our image”: legt Niall uit. “Never thought about it, I do like the new song though. It’s catchy but not annoying”. “You mean you like Best Song Ever”: zegt Harry ongelovig en ik knik, “When it’s on the radio yeah but not on repeat or something”. “We’re pulling you to the dark side”: grapt Louis en wrijft door mijn haar. “Thanks for that”: zucht ik en wrijf mijn haar weer in model.

In de garage verdelen de jongens zich over twee auto’s. Zayn komt bij Niall en mij in de auto zitten, Niall rijdt dus ik ga achterin bij Zayn zitten. “So seen a studio before?”: vraagt Zayn. “Actually yes my dad has one”. “You mentioned that before but you never went into detail about it”: zegt Niall. “I know, I was just more focused on getting to know my dad than his studio. That’s more what Blaine has been doing”. “Understandable”: zegt Zayn. “Although I paid a little attention to the routes we walked. That building was massive”: grap ik. “Isn’t everything in America”: zegt Niall. “Kinda yeah”.

Niet veel later komen we aan bij de studio, we parkeren in de garage onder het gebouw. Ik laat de jongens voorgaan en volg ze stil. Allemaal zitten ze al in work mode iets dat fantastische om te zien. Allemaal zo serieus een nieuwe kant van de playful bunch die ik afgelopen zomer heb ontmoet. Liam, Louis en Harry bespreken lyrics mogelijkheden terwijl Niall en Zayn praten over akkoorden. Dan lopen we de studio binnen waar twee mannen zitten. Ze begroeten elkaar allemaal als oude vrienden. “So you brought a guest, I see”: zegt een van de mannen. “Right this wonderful lady is Nialls girlfriend”: zegt Louis terwijl hij speels op mijn schouder leunt. “Great intro, but maybe you should mention my name next time”: zeg ik, “Name’s Adeline”, ik schud handen met beide en ze stellen zich voor als John de songwriter en Julian de producer. “We have the studio for four hours just let’s start with recording ‘Alive’ for now”: zegt Julian. “Sure you won’t be bored?”: vraagt Niall nog zachtjes. “Ofcours not, now go do your job”. Een snelle kus op mijn lippen en dan loopt hij achter de andere aan de recording booth in. Ik kijk mee over Julian zijn schouder die op wat knoppen drukt. Een rood lampje boven de deur van de booth brand, “Kay boys we start with the chorus”. Muziek begint en de jongens beginnen met zingen.

John komt naast me zitten met pen en papier in zijn hand. “Do you got the lyrics to the song they’re singing?”: vraag ik hem. “Think I got a copy”. Hij bladert in zijn kladblok, “Hope you can read it”. Hij overhandigd me het blok op de open pagina staat de lyrics, geschreven in minstens 8 verschillende handschriften. Als ik het eenmaal heb ontcijferd kijk ik op, “This is actually a really good song”: mompel ik. Ik geef hem het kladblok terug, “So what are you working on now?”: vraag ik weer. “One of the last songs of the album, it’s not that big yet. About 6 sentences”: legt John uit. ‘Lights go down and. The night is calling to me, yeah. I hear voices singing songs in the street. And I know that we won't be going home. For so long, for so long but I know, that I won't be on my own, yeah. I love this feeling and right now’. “This is strong”: zeg ik. “Maybe, but the boys are stuck and so am I actually”: zegt John. “May I?”: vraag ik. “Go ahead”, ik krijg zijn pen. “I can see where they want to take it, so if you break this up and make this the beginning of the chorus”, ik kriebel op het papier als ik praat. “Right I see. So I love this feeling and dot Right now dot”. John neemt de pen en papier weer over en begint te schrijven. Voorzichtig kijk ik over zijn schouder mee. “That’s good now how about you repeat this sentences over here”: suggereer ik. “Yeah that’s good”, meteen kriebelt John het neer.

“Is she bothering you?”: vraagt Liam, beledigd kijk op naar de vijf jongens die nu uit de booth zijn. “Bother I would never”: grijns ik. “Actually she helped see”, hij overhandigd het kladblok aan de jongens. “Louis that verse you wrote would be great before this chores”: zegt Harry. Niall komt naast me zitten, “Told you I wouldn’t be bored”. Niall lacht, “Who would think you help write one of our songs”. “I just split up a sentence nothing big, John did the rest. About the song you we’re just singing it’s pretty good”: verander ik het onderwerp. “You could say this album is maturing with us in some way”. “It has a different vibe yeah, but it’s still pop”. “Wait until you hear the finished album”: grijnst Niall. “Sure”, ik tik speels tegen zijn wang. “Kay break over boys back to the studio”: zegt Julian. Zayn, Louis en Harry die over het kladblok gebogen stonden kijken op. Zayn kriebelt nog snel iets neer en dan volgen ze Liam en Niall de booth in. “Now look at that”, John houdt me het kladblok voor. Ze hebben twee coupletten en wat akkoorden geschreven. “They just needed a little jump start”. “You have a talent for this”. “Well it’s in my blood”. Muziek trekt mijn aandacht richting de booth waar de jongens Alive verder opnemen.

Na ongeveer 2,5 uur hebben ze het hele nummer opgenomen en ik moet zeggen het is een goed nummer. Julian speelt het eindresultaat af, de jongens leveren hun kritiek en hun blijdschap over het nummer. “So guys what’s next?”: vraag ik nieuwsgierig. “Finish this song”: zegt John en zwaait met het kladblok, “Yeah I had an idea”: zegt Liam en plukt het uit John zijn hand. Samen met Louis buigt hij er weer overheen. Niall pakt er een gitaar bij en speelt de akkoorden die Harry van het blok opleest. Zayn fluister zingt de tekst die ze al hebben op de akkoorden en zo beginnen de jongens met het schrijven van de muziek voor het nummer, dat we Right Now zijn gaan noemen. Terwijl de jongens muziek maken heb ik wat lege bladzijde uit het kladblok gestolen en ben aan het schetsen. Na 1 uur worden we uit de studio gezet, time’s up. “See you all on Tuesday, for another session”: roept Julian ons nog na.

“How about we have dinner all together”: stelt Harry voor. “Yeah because last time picking a place wasn’t a nightmare enough for you”: zucht Zayn. “Rock, paper, scissors”: blèrt Louis. “Fine by me”: antwoord Niall en alle vijf de jongens brengen hun handen in. “Line?”, “No this is all you guys”: wijs ik het aanbod af. Liam wint uiteindelijk en nu lopen Niall en ik hand in hand achteraan de groep op weg naar het sushi restaurant dat Liam heeft gekozen. Even later zit iedereen met een bord voor zijn neus met elk vijf soorten sushi erop. “So Line with all your language knowledge, what’s enjoy your meal in Japanese?”: zegt Harry. “Well I don’t speak Japanese, but I want to”: antwoord ik. “Don’t tell me you know nothing”: zegt Liam. “You sir got me there, I know a phase. It’s itadakimasu which translates to ‘I humbly receive’ but in meal setting it could mean, ‘let’s eat’, ‘enjoy your meal’ or ‘thanks for the food’. But that’s all I know for now”: leg ik uit.
“Isn’t my girlfriend the smartest”: grijnst Niall. “I bet Ele is smarter”: zegt Louis. “Heck no”: schiet Niall terug. “Hush before you continue this, I can say that Ele and I are both smart but also complementary, what I don’t know she does and the other way around. Now proceed if you find necessary”: onderbreek ik ze. Liam schud zijn hoofd met een glimlach, “Well I can believe that”: zegt Zayn, “Anybody else something worth mentioning, before they do continue”: gaat Zayn verder. Liam en ik grinniken om de beledigden gezichten van Louis en Niall.

“Actually I do”: zegt Harry. “Oh do tell Hazz”: springt Louis in het gesprek. “I decided to give my dad another chance, it’s Line who made me realize that. I mean I know where my dad is and I have permission to see him. The fact that you waited so long to meet your dad made me realize about the time I’m wasting”. Lachende gezichten voor de rest van de tafel, “Great job Line, you inspired a family to get to together”: kirt Niall blij, maar zo voelt het niet. Ik voel mezelf verstijven dit kan niet waar zijn. Ik, hoe kan mijn situatie met mijn vader hem nu geïnspireerd hebben om die lunatic van een vader te gaan bezoeken. Een hand op mijn knie trekt mijn aandacht, ik volg waar de hand vandaan komt, Liam. Ik geef hem een kleine glimlach, “still with us”: fluistert hij, als antwoord beweeg ik mijn hoofd minimaal op en neer en hij glimlacht terug. Ik knipper een paar keer met mijn ogen om terug te komen, Liam trekt zijn hand terug voordat iemand het merkt. Het lijkt erop dat niemand mijn kleine episode heeft meegekregen. Ik prop de gedachten en zorgen weg zoals ik wel vaker doe en met een glimlach op mijn gezicht volg ik de rest van het dinergesprek.

Drie rondes later zit iedereen vol sushi, Niall betaalt voor mij en we lopen terug naar de garage waar de auto’s staan. Dit keer komt Liam bij Niall en mij in de auto zitten. De terugrit is stil van mijn kant terwijl Liam en Niall nog praten over akkoorden voor het nieuwe nummer. Liam leest iets voor van zijn telefoon maar ik krijg het niet echt mee. “Sound good to me”: zegt Niall en draait naar mij, “You’re coming too right”. “What was the question?”: vraag ik, dit levert me bezorgde blikken van Liam en Niall op. “You okay Line?”: vraagt Niall. “Yeah I’m good, just tired”: een white lie moet kunnen. “Oh we don’t have to”, ik onderbreek hem daar, “Don’t have to what?”. “Gaming at Lou and Haz”: legt Liam dan uit. “Sign me up”: zeg ik met een glimlach. “Guess we’re in”: zegt Niall, lichte twijfel toch in zijn stem. Oh nee dit gaat hij niet los laten, in ieder geval het gaat terug komen op een moment waar ik er geen grip op heb. Dat weet ik nu al.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen