Foto bij O52 • Chaos

Ethan Carson

“Fuck! Fuck! FUCK!”
Dat laatste schreeuw ik uit waarna ik mijn inmiddels al flink bebloede vuist nog eens hard tegen de muur gooi. Ik klem mijn kaken op elkaar om te voorkomen dat de tranen die in mijn ogen staan over mijn wangen gaan rollen, maar ik kan het niet voorkomen en niet veel later voel ik hoe twee natte tranen strepen over mijn wangen naar beneden trekken.
Het is allemaal mijn schuld. Het is mijn schuld dat ze opnieuw is weggegaan en het is mijn schuld wat er allemaal gebeurd is. Ik had haar nooit van me af moeten duwen toen ze haar gevoelens aan me toegaf. Ik had nooit moeten roepen dat ze op moest rotten toen ze mijn leven redde. En ik had haar nooit voor een tweede keer mogen laten gaan nadat dat gedoe met die kerel gebeurde.
De gedachte aan die kerel maakt me nog bozer dan ik al ben. Ik hoop dat hij ondertussen al vermoord is door het één of ander, want als ik hem tegenkom, is hij nog lang niet jarig. Hij heeft duidelijk misbruik gemaakt van Rose’ kwetsbaarheid en dat is iets waar ik niet mee om kan gaan.
Ik besef me nu, ironisch genoeg weer net als ze buiten mijn bereik is, dat ik juist op mijn gevoelens voor haar reageerde door terug te kussen. Ik had het moeten laten begaan. Het was geen fout geweest als we die dag het bed hadden gedeeld, ook al hield ik mezelf voor van wel. Ik geloof dat ik nog nooit zo om een meisje heb gegeven dan om haar en dat wil veel zeggen.
Maar nu is ze weg. Net als Isabelle. Net als Emily. Ze zijn gewoon allemaal weg. Het is net alsof ik de meisjes waar ik om geef niet kan beschermen, alsof ik ze constant wegjaag. Ik heb Isabelle laten gaan door haar weg te jagen omdat ik haar wilde beschermen tegen mijn vader, ik ben Emily ergens tijdens de apocalyps volledig uit het oog verloren en Rose heb ik weggejaagd met mijn afstandelijk gedrag. Ik kan soms echt zo walgen van mezelf.
Ik ga zitten en leg mijn hoofd in mijn handen. Voor één moment weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik heb ook totaal geen idee waar ze haar naartoe hebben gebracht. Ik weet alleen maar dat ze af zullen maken wat ze in CDC begonnen waren en dat ik daar op dit moment niks aan kan doen.
Het bloed stroomt over mijn linkerhand als ik deze samenknijp wanneer ik denk aan Jason, die zich nogal kostelijk amuseerde om mijn onmacht en het feit dat Rose mishandeld werd. Ik zal me aan mijn woord houden: hij gaat er als eerste aan. En daarna die Stephen, die vuile hond die het toe wilde laten dat Rose daar voor het gebouw van CDC aangerand werd.
Ik kan haar in elk geval niet in de steek laten. Ik heb geen idee waar ze naartoe gaan, maar het helpt niet als ik hier blijf zitten. Bovendien weten ze toch wel waar ik woon en zal het niet lang duren voordat ze één van hun mannen erop uit sturen om me te vermoorden. Zodra ze klaar zijn met Rose ben ik als volgende aan de beurt. En dat ga ik niet zinloos afwachten.
Ik ren naar boven en maak snel een rugzak klaar met wat spullen. Rose heeft alleen voedsel en drank meegenomen om te kunnen overleven en wat kleding; het meeste van de wapens heeft ze hier bij me achtergelaten. Ik schud mijn hoofd geërgerd. Dat was een domme zet van haar, maar eentje die ik wel kan begrijpen. Bovendien ben ik de klootzak geweest die haar heeft weggejaagd, dus ik ben wel de laatste persoon die haar moet bekritiseren om haar acties.
Ik maak snel een rugzak van alle dingen die ik bij me wil hebben. Ik verstop wapens op plekken waar ze gemakkelijk zitten, maar waar ik ze zonder pardon tevoorschijn kan halen als ik me in een benarde situatie bevindt. Ik merk op dat ik meerdere maken voorstel hoe ik Jason zijn keel oversnijd en dwing mezelf om rustig te blijven. Het heeft geen zin om mezelf onnodig kwaad te maken en het overzicht nu te verliezen.
Als ik weer terug naar beneden ga, pak ik snel de kaart erbij. Ik bekijk de verschillende plekken waar Rose en ik geweest zijn en sluit het gebied van het kamp en CDC al uit. Het lijkt me sterk dat ze daar hun basis nog hebben. Het lijkt me een groep die slim genoeg zijn om naar verschillende plekken te reizen, zeker als ze zo veel mogelijk mensen willen bedreigen of rekruteren voor hun groep.
Ik laat mijn vingertop kort hangen op het plekje van Atlanta. Het lijkt me sterk dat ze naar de stad zijn gegaan, maar ik weet dat de koudere seizoenen zich binnenkort aan zullen kondigen en dus heb ik iets nodig om dat te overleven. Een korte stop in Atlanta kan immers nooit kwaad en bovendien kan ik misschien achterhalen of ik daar enkele sporen kan vinden die me naar Rose leiden.
Ik besluit om de auto te pakken en eerst langs de snelweg te rijden die langs het bos gaat. Ik heb al te veel tijd verspild met boos te zijn, dus ik denk dat ze daar niet meer zijn. In het bos althans toch niet, maar misschien hebben ze die route wel genomen. Het zou immers kunnen verklaren hoe ze zo snel van punt A, mijn huis, naar punt B, dat hutje in het bos konden gaan.
Ik heb dat hutje zelf niet gezien met eigen ogen, maar Rose heeft me uitgelegd waar het zich ongeveer bevindt en te voet zou het nog geen uur lopen zijn. Met een voertuig zou het dus veel sneller gaan en via de snelweg kun je praktisch gezien bijna alle plekken bereiken, zowel het huis waar Rose en ik een tijd verbleven hebben als het hutje waar die kerel woonde.
Ik geef een knikje als ik een duidelijk doel voor ogen heb en rol de kaart weer op.
“Rose, maak je geen zorgen,” murmel ik zachtjes. “Ik kom je halen en ik kom je bevrijden. En die kerels zullen boeten voor wat ze gedaan hebben en voor wat ze nog gaan doen. Dat beloof ik je.”

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ahw.... toch wel weer lief. Miet super lief dat hij Jason en Stephen op een langzame pijnlijke manier om wil brengen, maar daar ben ik het wel mee eens. Ik hoop dat hij op tijd bij Rose weet te komen.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen