“If you lost your way,
I will leave a light on.”

Justine Heidi Harbours

De volgende ochtend word ik gewekt door mijn telefoon die onder mijn kussen ligt. Een liedje, waar naar ik eerst uren en uren achter elkaar kon luisteren, zorgt er nu voor dat een gevoel van vrees mijn lichaam in sluipt. Ik zou dat liedje nooit als wekker hebben moeten kiezen.
      Ik zet mijn wekker uit en een gaap rolt over mijn lippen. Ik wrijf even met mijn handen in mijn gezicht, een zwakke poging om me wakkerder te krijgen, voordat ik mijn dekens van me afschuif en mijn voeten op de houten planken plant. Ondanks dat ik een trainingsbroek en een T-shirt aan heb, voel ik nog steeds de tocht langs me trekken en gefascineerd kijk ik toe hoe er zich een laagje kippenvel op mijn armen vol blauwe plekken verschijnt.
      Ik loop over de planken naar het bed van mijn zusje, die nog vredig lig te slapen. Ik trek zachtjes de dekens van haar lichaam en wrijf voorzichtig over haar schouders, omdat ik weet dat haar rug zeer doet van de trap die onze vader daar de dag voor de verhuizing geplaatst heeft. Ariel draait zich om en kijkt me slaperig aan. Haar blauwe ogen dreigen dicht te vallen en ik schud haar nogmaals. Deze keer wrijft ze met haar vuisten de slaap uit haar ogen en maakt ze aanstalten om uit bed te komen.
      Ik laat Ariel haar ding doen, terwijl ik de mijne doe. Uit mijn kast pak ik een lichte spijkerbroek en een T-shirt, waar ik een sweater over trek. Het is best wel koud in La Push, ondanks dat het lente begint te worden, dus ik kan me er maar beter op kleden. Ik haal een borstel door mijn haren en op het moment dat ik het in een simpele staart wil binden, nemen de koude vingers van mijn zusje de lokken over. Snel en behendig vlecht ze mijn haren in. Het is een simpele invlecht, maar het is een stuk eleganter en mooier dan een gewone paardenstaart.
      Als ik me omdraai zie ik dat Ariel al helemaal aangekleed is en klaar voor ontbijt. Ze wordt misschien moeilijker en minder snel wakker, maar ze is sneller met aankleden en alles eromheen. Ik glimlach als ik zie dat ze bijna hetzelfde als ik aan heeft.
      Nadat ik mijn tanden gepoetst heb en mijn gezicht gewassen, staar ik mezelf aan in de spiegel. Het meisje dat terug staart heeft een egale, onbeschadigde huid en heeft nagenoeg geen make-up nodig. Haar witblonde haren hangen in een vlecht over haar schouder en haar felblauwe ogen staren terug. Een zucht rolt over mijn lippen en ik sluit mijn ogen als ik met een handdoek mijn gezicht droogwrijf. Mijn gezicht is waarschijnlijk het enige stukje huid dat niet continu blauw of pijnlijk is. Mijn vader is een sluwe, slimme man.
      Ik geef mezelf een motiverende glimlach in de spiegel, maar het ziet er vrij hopeloos uit. Laten we maar hopen voor het beste.

Seth is zo vriendelijk geweest om ons op te wachten bij de supermarkt en ons vervolgens naar school te lopen. Eerlijk is eerlijk, de wandeling is lang en Seth geeft toe dat hij normaal met de auto gaat en dat hij ons de volgende keer wel kan brengen met de auto.
      ‘Nee, dat zal vast niet nodig zijn,’ zeg ik met een vriendelijke glimlach. Ik kan Seth onmogelijk verplichten om ons iedere dag naar school en weer naar huis te brengen. Bovendien vind ik het niet erg om te wandelen zo dicht bij de natuur. Rennen, daarentegen, heb ik een ontzettende hekel aan, maar als we iedere dag op tijd van huis vertrekken, dan hoeven we niet te haasten.
      Seth rolt in reactie met zijn ogen, alsof hij wil zeggen dat hier nog niet het laatste woord over gesproken is, maar hij houdt zijn lippen strak op elkaar geplakt. Tot een seconde later, wanneer hij in praten uitbarst tegen mijn zus. Ariel lijkt hem oprecht aardig te vinden en knikt en giechelt regelmatig op zijn woorden. Ik vraag me af of haar crush op Embry verdwenen is en Seth zijn vervanger is. Ik kan het niet helpen om te gniffelen om de gedachte. Ik vind het niet erg dat Seth zich voornamelijk op mijn zusje richt, terwijl hij van mijn leeftijd is. Misschien voelt hij wel aan dat zij een vriend beter kan gebruiken dan ik en ik hoop dat hij een echte vriend voor haar kan zijn en geen man zoals onze vader blijkt te zijn.
      Het duurt niet lang voordat onze nieuwe school voor ons op doemt. Het is verrassend klein in vergelijking met Salem High School, maar ik bedenk me dat ik dat helemaal niet erg vind. Ik zal in ieder geval minder snel verdwalen of te laat komen in mijn lessen. Op mijn oude school miste ik regelmatig lessen omdat ik zo’n beetje leider of lid was van ieder mogelijke club. Zo heb ik ook controle gehad over de te-laat briefjes en het is vaak genoeg gebeurd dat ik er eentje voor mezelf geschreven heb. Leerling administratie assistent heeft zo zijn voordelen.
      ‘Laten we eerst naar de receptie gaan,’ zegt Seth. Hij loopt voor ons uit naar de opening van de school en houdt netjes de deur voor mij en Ariel open. Vervolgens leidt hij de weg naar de receptie.
      De school is vol met kleur, maar laat ondanks dat een oude indruk achter. Alsof er al jaren niets meer aan modernisering gedaan is, in tegenstelling tot onze school in Salem, waar iedere periode wel wat nieuws werd gebouwd of gemaakt. Een gevoel van heimwee overspoelt me en ik bijt kort op mijn lip. Misschien moet ik stoppen met alles te vergelijken met Salem.
      Overtuigd van mijn nieuwe instelling, ga ik naast Seth bij de receptie staan, zodat Ariel makkelijk uit het gezichts- en dus het aanspreekveld verdwijnt. Misschien, met de hulp van Seth, wordt dit zo slecht nog niet.

Reacties (1)

  • Slughorn

    Komt goed ^^

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen