Daar zit ik dan, verstopt tussen de kolenzakken. op de grond had ik een naald gevonden en ik heb wat wol gepakt van de kast in de kelder. ik ben bezig om een nieuwe teddybeer te maken voor Sophie. Die teddybeer betekende zoveel voor haar. ze kan niet zonder. Ik ben klaar en sluip stiekem door de gangen té stoffige plekken waar mevrouw Tortelaar nooit durft te kijken. ''Gelukt!'' denk ik. ik kom in de slaapkamer en ik zie Sophie nog steeds op haar bed zitten te huilen. ''he! Sophie! kijk eens wat ik heb gemaakt voor jou!'' Ik zwaai met mijn rechterhand te nieuwe Jill in de lucht. ik zie haar gezicht vol tranen omhoog kijken naar de teddybeer. in 2 seconde verdwijnt het zielige gezicht en komt een lach tevoorschijn.''Jill!'' roept ze. ze knuffelt me en pakt dan de teddybeer. ze knuffelt ermee en ik zie dat ze nu weer gelukkig is. ik glimlach ook omdat ik blij ben voor haar. Dat is wat echte vrienden doen toch? Maar stiekem ben ik nog niet tevreden. Ik maak de rest wakker. zelfs de pestkoppen. allemaal kijken ze naar mij, diegene die Sophie tevreden heeft gemaakt. ik neem een diepe zucht. en dan zeg ik het. ''ik ga ontsnappen'' Heb ik dat nou echt hardop gezegd? Eerst zie ik serieuze en schokkende gezichten, Maar dan barsten ze allemaal in lachen uit. behalve Sophie natuurlijk. '' Ze lachen omdat ze weten dat dat nooit gaat lukken Marjolein!'' zegt Sophie. ze hebben wel een punt, maar toch. '' Jullie denken dat het niet gaat lukken? oh jullie gaan versteld staan!'' zeg ik met een stoere blik in m'n ogen!

Reacties (1)

  • Luckey

    Ze moet Sophie mee nemen

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen