Foto bij H.108.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Hoe...' Ik slik. 'Hoelang ben ik bewusteloos geweest?'
Hij kijkt weg, alsof hij weet dat het antwoord me niet gaat bevallen. 'Twee dagen. Bijna drie.'

Bijna drie dagen. Dat is lang. Ik heb drie dagen lang liggen slapen en drie dagen lang heeft Evan in onzekerheid geleefd, niet wetende of ik ooit nog wakker zou worden.
Drie dagen is lang, maar het is bij lange na niet zo verschrikkelijk lang als wachten totdat ik uit het ziekenhuis mag.
Wanneer het dan toch zo ver is, komt James ons ophalen in zijn zwarte busje.
Evan wil mijn rolstoel voor mij duwen, want mij werd aangeraden nog niet echt te lopen, maar ik sla zijn aanbod keer op keer af en rol mezelf voort, wat hem een verzuurde blik van James oplevert wanneer we op de parkeerplaats aangekomen zijn.
‘Je had haar best kunnen helpen,’ fluistert hij sissend tegen Evan, maar ik kan hem alsnog horen.
‘Denk je dat dit mijn idee was?’ antwoordt Evan geïrriteerd.
James opent na een onverstaanbare grom de deur van de auto en Evan helpt mij erin. Ik maak een klein geluidje van de pijn wanneer ik opsta, ondanks mijn ambitieuze pogingen om het in te houden, maar als je naar zijn gezicht kijkt, zou je denken dat hij nog meer pijn lijdt dan ik. Misschien is dat zelfs nog wel waar.
Nu pas kom ik erachter dat de weg die door het bos naar Evans huis loopt redelijk hobbelig is. Er ligt hier en daar een tak op de weg en er zitten gaten in het asfalt. Wat ook iets is wat me nooit is opgevallen, is hoe ontzettend veel pijn dat doet als je aan het genezen bent van een schotwond.
Met mijn tanden op elkaar geklemd en door alleen antwoord te geven op vragen als het echt niet met het knikken of schudden van mijn hoofd kan, kan ik me goed inhouden tijdens de rit, maar wanneer de auto net iets te wild tot stilstand komt, vliegen er een aantal scheldwoorden uit mijn mond waar zelfs 14 jaar oude tieners van onder de indruk zou zijn.
Nadat Evan me even met opgetrokken wenkbrauwen aan heeft gekeken, komt hij weer bij zijn positieven en vraagt hij bezorgd: ‘Gioa? Gaat het? Heb je erg veel pijn?’
Nadat ik hen misschien wel twintig keer op het hart heb gedrukt dat ik in orde ben, begint James te lachen en zegt hij: ‘Evan, voordat je mij hiervan de schuld gaat geven, wil ik mezelf even verdedigen en zeggen dat ik dat haar niet geleerd heb.’
Evan snuift. ‘Niet? Wie dan wel?’
Dan besef ik het me. Mijn moeder. Mijn moeder zei dat altijd.
James lijkt het ook door te hebben en krabbelt terug, in de hoop mij te sparen: ‘Nee, wacht. Laat maar. Waarschijnlijk heeft ze het toch mij horen zeggen.’
Niemand zegt verder meer iets en ze willen me weer in die stomme rolstoel zetten, maar ik schud mijn hoofd.
‘Dat kleine stukje kan ik wel lopen,’ protesteer ik.
Ze gaan er niet tegen in, maar alleen omdat ze weten hoe koppig ik ben - niet omdat ze het met me eens zijn.
Ik sta op en wanneer ik een stap zet, knijp ik mijn ogen dicht in de hoop de tranen tegen te houden die in mijn ogen zijn geschoten. Ik bal mijn vuist en druk die tegen mijn mond om elk geluidje binnen te houden.
‘Gioa?’ klinkt er bezorgd, van James, deze keer. Hij staat nog sneller naast me dan Evan.
Ik kan alleen maar knikken en hopen dat hij het gelooft, wat niet zo is, zie ik meteen al aan zijn blik.
‘De pijnstillers zijn uitgewerkt,’ pers ik eruit en nu merk ik dat Evan er ook al is. Geweldig.
‘Ik ga je optillen,’ waarschuwt hij, waarschijnlijk vanwege de veranda en de drempel. Nog voordat ik tegen kan stribbelen, voel ik de grond onder mijn voeten verdwijnen.
Zo voorzichtig mogelijk draagt hij me het huis binnen en ligt me neer op de bank. Het lijkt wel alsof ik niks weeg, maar dan besef ik me dat ik sowieso al te dun was en in het ziekenhuis waarschijnlijk toch nog wat ben afgevallen. Ik weeg echt bijna niks meer. Wat is er van me over?
James komt even later binnen en kondig aan, met de rolstoel. Hij kondig aan alvast wat pijnstillers voor me te pakken.
Wanneer Evan naast me komt zitten en voorzichtig mijn wang aanraakt, begin ik spontaan te huilen. Niet van de pijn, maar gewoon omdat die pijn er is. Omdat ik neergeschoten ben. Ik ben neergeschoten. En het doet pijn. Het is zo hopeloos. En ik kan alleen maar huilen.

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Zou James ook verliefd op haar zijn?

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Eindelijk laat ze het gevoel eruit

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen