‘Wat een cultuurbarbaar ben jij,’ grinnikte Juice toen Dana de slierten spaghetti in stukken sneed.
      Ze grijnsde verontschuldigend. ‘Ik heb het geduld niet om het op te rollen zoals jij dat doet.’
      Hij keek een tijdje met een zweem van een glimlach toe hoe ze haar avondeten ruïneerde. Het was fijn om eens samen te eten, om de verschillen tussen hen op te merken. Nooit eerder had hij gelet op de manier waarop ze at en nooit eerder was zijn neurotische behoefte om alles te ordenen haar opgevallen. Al was dat hier in zijn appartement veel beter zichtbaar dan in het clubhuis, daar was hij eraan gewend dat er tientallen anderen rondhingen.
      ‘Nu we vandaag toch op de serieuze gesprekken-tour zijn: hoe zit het met je pa?’
      Ze tuurde naar haar bord. ‘Ik dacht dat we een leuke avond zouden hebben.’
      Hij aarzelde. Had hij het niet moeten vragen? Het was niet zijn bedoeling om de sfeer te verpesten, het leek hem gewoon iets vrij cruciaals. Al tijdens hun date bij de drive-in hadden ze het over zijn familie gehad, over zijn moeder en zus die in Queens woonden, en omdat hij altijd had gedacht dat haar vader dood was, had hij daar geen vraag over gesteld.
      ‘Het mag ook een andere keer,’ zei hij uiteindelijk.
      Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, laat maar. Dan zijn we er maar vanaf.’ Ze reikte naar het glas water dat naast haar bord stond en nam er een slok van. ‘Zo’n lang verhaal is het toch niet. Ik was klein toen het gebeurde, maar ik zie de twee agenten nog steeds voor de deur staan. Mijn moeder raakte in paniek bij het zien ervan, dacht dat hij dood was. Maar nee, hij leefde nog. Hij wel.’
      Haar gezicht kreeg een gespannen trek, haar ogen leken een tint donkerder te worden.
      ‘Wat was er gebeurd?’ drong hij zachtjes aan toen ze een beetje aanmoediging nodig leek te hebben om verder te vertellen.
      ‘Hij had high achter het stuur gezeten en twee kinderen van de stoep gereden. Beiden op slag dood. Vier en zes jaar oud, van een gezin dat verderop in de straat woonde. Ik had het kunnen zijn.’
      Juice sperde zijn ogen open en vloekte grof.
      ‘Hij bleek een dealer te zijn. Hij verklootte niet alleen zijn eigen leven en dat van ons, maar ook dat van anderen.’
      ‘En je moeder had dat niet door?’ vroeg hij overdonderd.
      Ze snoof. ‘Die was blind voor z’n gebreken.’ Daarna lachte ze bitter. ‘Klinkt bekend, hè? Wat heb ik haar later gehaat omdat ze met zo iemand ging samenwonen. En wat deed ik? Precies hetzelfde. En nu stuurt mijn gestoorde ex m’n broer naar dezelfde bak als waar m’n pa zit. Wat ironisch toch allemaal.’
      Juice werd er stil van. Het leek te veel ellende voor één persoon. Maar was dat niet hoe het vaak ging? Sommigen trokken ellende aan alsof ze een fucking magneet waren. Als er een god bestond dan hoopte hij maar dat die vond dat ze nu wel genoeg voor haar kiezen had gekregen.
      ‘Heb je hem ooit nog bezocht, in de gevangenis?’
      ‘Jawel, toen ik een kind was en het allemaal nog niet zo goed begreep. Maar het was iets waarover Happy vaak ruzie maakte met mijn ma. Ik denk dat ik hem voor het laatst gezien heb toen ik elf was. Hij bleef wel altijd brieven sturen – het zou me niks verbazen als die nog steeds op de mat vallen.’
      ‘En je zou ‘m niet weer eens willen zien?’ vroeg hij aarzelend. Het was een vraag waar hij zelf veel mee geworsteld had. Zijn vader had zijn moeder vlak na de geboorte van zijn zusje verlaten. Een paar keer had hij op het punt gestaan om hem op te zoeken, om antwoorden te eisen. Met zijn hackingskills was het niet moeilijk geweest om te achterhalen waar hij woonde. Toch had hij het nooit gedaan. Het feit dat hij uit een ontwricht gezin kwam, had hem altijd getekend, had hem altijd het verlangen gegeven een plaats te vinden waar hij geaccepteerd werd, waar hij zichzelf kon zijn. De club had nu de plaats van zijn familie ingenomen en uiteindelijk had hij besloten dat dat genoeg was. Sommige oudere Sons, en met name Chibs, waren meer een vaderfiguur voor hem dan zijn echte vader ooit zou worden.
      Bovendien liep hij de kans de club kwijt te raken als ze erachter kwamen wie zijn vader was. Dan was hij deze familie óók kwijt.
      Juice realiseerde zich dat zijn gedachten bij de conversatie vandaan waren gedreven en dat hij geen flauw idee had wat Dana geantwoord.
      ‘Sorry,’ mompelde hij. ‘Ik… raakte even in gedachten verzonken.’
      ‘Over je eigen vader?’ vroeg ze begripvol.
      Hij knikte, blij dat ze er niet boos om werd dat hij afgeleid was geraakt.
      ‘Zou jij hem weer eens willen zien?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee.’ Daarvoor stond er te veel op het spel. Hij durfde er echter niet te veel over uit te wijden. Niemand kende de achtergrond van zijn vader en hoe gek hij ook op Dana was, het was niet iets wat hij met haar wilde delen. Misschien later, als hij echt geen andere keus had. Nu was het het risico gewoon niet waard.
      ‘En jij? Ik hoorde je antwoord niet.’
      ‘Nee,’ antwoordde ze kortaf. ‘Ik zou niet weten wat ik hem zou moeten zeggen.’
      Juice roerde zijn spaghettislierten door elkaar heen omdat het al flink afgekoeld was, al vond hij koude spaghetti ook best te pruimen. ‘Moet een vreemd idee zijn dat Happy hem binnenkort wel te spreken zal krijgen.’
      Ze slaakte een zucht. ‘Ja… Ik vraag me af hoe dat zal gaan. Waarschijnlijk zal ik het nooit weten.’
      Juice gaf haar zwijgend gelijk. Happy was nu eenmaal niet echt een praatgraag persoon en hij kon zich niet voorstellen dat hij aan iemand zou opbiechten wat hij van deze vader-zoonhereniging vond. Zelfs niet aan zijn zusje.


Reacties (4)

  • Trager

    Awh... Ik vind het echt knap dat ze over bijna alles zo goed kunnen praten

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ik raak ook wel nieuwsgierig naar het gesprek/verhaal tussen Happy en hun vader.
    Mooi geschreven.

    de papa van Juice... Ja zeg dat... Al gaat hem om de geboorte akte, al zegt dat nog niks met zo een groep haha

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Blijkbaar ben ik een cultuurbarbaar, net als Dana, want zo eet ik ook spaghetti.

    Ik ben de serie aan het kijken en nog steeds haal ik van alles door elkaar. (Wacht... Happy, wat doe jij hier? Jij zit in de gevangenis.)

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Haha, ik heb niet veel overeenkomsten met Dana, maar wel haar manier van spaghetti etenxD

      2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Is dit een inleiding naar een hoofdstuk van Happy???

    Ben wel nieuwsgierig naar Juice zijn pa..

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Ik ben al twintig hoofdstukken verder met schrijven en ik twijfel nog steeds of ik een hoofdstuk over Happy en zijn pa moet schrijven haha, aangezien het verder een beetje losstaat van Dana's verhaal. Maar als er meer zijn die daar nieuwsgierig naar zijn, dan kan ik er altijd een hoofdstukje over schrijven. ;D

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen