||Diana Cassandra Volturi

Een paar uur later ben ik terug bij de Cullens. Paul moet langer wachtlopen, omdat ze de geur van een onbekende vampier gevangen hebben en iemand anders neemt het pas over anderhalf uur over. Dat zou me precies genoeg tijd moeten geven om mijn vraag met Carlisle te bespreken en weer te vertrekken. Ondanks dat ik Paul beloofd heb dat hij bij iedere check-up aanwezig mag zijn en dat ik alle uitslagen met hem zou bespreken, wil ik niet dat hij van dit af weet. Paul gaat me waarschijnlijk voor gek verklaren als hij weet dat ik over baby's gedacht heb. God, hij kent me pas een paar maanden en onze band hebben we zo langzaam opgebouwd.
      Ik geef de schuld aan mijn nieuwsgierigheid. Het is mijn natuur om alles te weten en alles te ondervinden.
      'Hé, Seth,' zeg ik met een glimlach op mijn gezicht. Van alle wolven is Seth het best bevriend met de Cullens. Volgens mij heeft hij een band opgebouwd met Edward, toen ze samen één of andere vampier verslagen hebben. Althans, dat is wat Paul me verteld heeft.
      'Hey, Cass,' zegt Seth met een vriendelijk glimlachje terug. Volgens mij is hij de enige die niet voor een seconde zijn twijfels over mij en mijn gedaante gehad heeft. Ondanks dat zijn vader een hartaanval door een van mijn soort gehad heeft. Een ander feitje dat Paul me verteld heeft. Seth heeft een hart te puur voor deze wereld.
      'Is Carlisle in zijn kantoor?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen. Mijn ogen glijden over de rest van de woonkamer, terwijl ik mijn oren spits. Het is verraderlijk stil. De Cullens moeten vast aan het jagen zijn.
      'Ja, maar hij is met... laat maar.'
      Na het eerste woord vlieg ik de trappen op, richting het kantoor. Ik ken de weg inmiddels uit mijn hoofd. Het zijn honderd stappen, dertig treden en drie afslagen. Ik ben veel te druk bezig met de mogelijke antwoorden die Carlisle kan geven, dat ik vergeet om te kloppen en zonder pardon de deur opendoe.
      Op de stoel tegenover Carlisles bureau zit het meisje dat iets is, maar waarvan niemand precies weet wat ze is. Ze kijkt me geschrokken aan, alsof ze een hertje gevangen in koplampen is en haar gedachten moeten ongetwijfeld terug gaan naar de dag waarin ze me naar mijn werkelijke vorm dwong. Ik kan het niet helpen om me af te vragen of ze dat nog steeds kan, nu ik voor onverklaarbare redenen ben getransformeerd tot iets anders.
      'Sorry,' glimlach ik verontschuldigend. Mijn blik glijdt van het meisje, Emily, naar Carlisle en ik zet een aarzelende stap achteruit, klaar om de deur weer dicht te doen.
      'Nee,' roept Emily uit. Ze staat op van haar stoel, haar grijze ogen groot. Ze herpakt haar zelf zichtbaar en schudt lichtjes met haar hoofd. 'Ik ben hier klaar en ik wilde net terug naar de woonkamer gaan.'
      'Oké dan, als je het zeker weet,' zeg ik. Mijn ogen flitsen naar Carlisle, die een goedkeurend knikje geeft.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen