||Diana Cassandra Volturi

Ik geniet van de wind die mijn blonde haren door de war schudden. Ik laat een spoor aan voetstappen achter, maar voordat ik tien meter verder ben, heeft de zee mijn sporen weer uitgewist. Ik hou van het gevoel van de wind, de geur van de zilte lucht en geluid van de ruisende golven die heen en weer gaan. Het is inmiddels al vloed geworden, wat betekent dat ik hier al een paar uur loop. Wat ook betekent dat Paul een paar uur geleden klaar was met zijn ronde en zich nu afvraagt waar in vredesnaam ik me bevind.
      Ik krijg nog een stoot van de wind in mijn gezicht, alsof het wil zeggen dat ik Paul op z'n minst zou moeten laten weten waar ik ben. Een zucht rolt over mijn lippen en ik strijk een paar ongetemde lokken uit mijn gezicht. Als de wind toch eens je zorgen weg kon waaien en de golven je problemen mee konden sleuren naar de diepte, waar ze voor altijd kunnen blijven.
      De woorden van Carlisle blijven zich maar herhalen en herhalen door mijn hoofd en er lijkt geen einde aan te komen. En het ergste is nog dat ik me aan mezelf irriteer. Ik ben een elf eeuwen oude vampier in het lichaam van een zeventienjarige die dingen heeft mee gemaakt dat de meeste zou traumatiseren en ik maak me zorgen om een baby. Die er waarschijnlijk ook niet zou komen al was het wel mogelijk geweest. Ik zit nog op school, in hemelsnaam, waarom slaan mijn gedachten zo op hol?
      Ik ben zo in mijn gedachten verzonken, dat ik de gedaante achter me pas op merk als de persoon zijn hand op mijn schouder leg. De warmte die mijn mensenlichaam binnenstroomt is een aangename verandering van de koelte van de avondlucht. Dat is een ander ding dat ik niet gewend ben, ik moet rekening houden met hoe ik me kleed. Natuurlijk zal het mijn dood niet worden, maar comfortabel is het niet.
      Ik draai me om en leun in de warme omhelzing, maar tot mijn verbazing duwen de handen van Paul me op een afstandje. Vragend kijk ik hem aan, terwijl hij bezorgd en misschien ook wel boos mijn gedaante in zich opneemt. Ik wend schuldig mijn ogen op de kleine zandkorreltjes onder mijn voeten.
      'Sorry,' verontschuldig ik me. 'Ik had-'
      'Ja, dat had wel het minste geweest wat je had kunnen doen. God, Cass, wat bezielt je?' roept Paul gefrustreerd uit. De spieren in zijn lichaam beginnen lichtjes te trillen en hij grijpt geërgerd naar zijn gitzwarte haar. 'Ik moest van dokter Hoektand aan horen dat je bij hem was geweest en misschien wat van slag was. Waarom heb je me niet gebeld?'
      'Ik was afgeleid,' mompel ik onder mijn adem. Een schuldig gevoel nestelt zich in mijn onderbuik, ik had inderdaad Paul op z'n minst een berichtje kunnen sturen. Het gesprek met Carlisle weegt op mijn schouders alsof ik de hele wereld moet dragen en triest kijk ik in Pauls ogen. 'Het spijt me.'
      'Cass, wat is er in vredesnaam mis?' vraagt Paul. Zijn warme handen omsluiten mijn wangen en automatisch leun ik naar zijn lichaamstemperatuur. Zijn ogen vinden de mijne en zijn donkerbruine poelen zijn zo vastbesloten, dat ik even schrik. Hij kijkt me aan alsof hij het antwoord uit me wil zuigen.
      'Alice had een visioen. De Volturi komt en volgens haar hebben ze grote afgunst voor mijn nieuwe lichaam,' fluister ik zachtjes. Mijn worden woorden meegenomen door de wind, maar Paul lijkt het toch te horen dankzij zijn bovennatuurlijke gehoor. 'En niemand weet wanneer ze komen. Alice zei alleen wanneer de maan het langst bloedt, maar wat in vredesnaam moet dat betekenen?'
      'Een boedmaan,' zegt Paul nonchalant. Hij kijkt me met samengeknepen ogen aan, alsof ik stom ben dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Als het kwartje niet lijkt te vallen, rolt hij met zijn ogen. 'Een maansverduistering, Cass, de langste deze eeuw. En dat is in...'
      '... vier dagen,' vul ik hem aan. Ik herinner me het artikel dat ik gisteren heb gelezen en ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Het is zo duidelijk nu. De gedachten over een baby verdwijnen en in een opwelling druk ik mijn lippen op die van Paul. 'Je bent geniaal, Lahote. Nu moeten we het de Cullens en de pack vertellen.'

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen