“If only you
You could see
The darkest place that you could be
Oh maybe then you'd understand.”

Justine Heidi Harbours

Met een glimlach, die het komende weekend niet meer van mijn gezicht te vegen is, roer ik door de pan met zelfgemaakte saus, terwijl ik vanuit mijn ooghoeken toe kijk hoe Ariel de spaghettisliertjes in tweeën breekt. Spaghetti is allesbehalve mijn lievelingseten, maar het is die van mijn vader. En zijn wil is wet.
      Mijn gedachten flitsen terug naar het moment dat de laatste bel rinkelende en ik klaar was met deze schooldag, al had ik het niet erg gevonden als deze wat langer had geduurd. Net op het moment dat ik met Seth en Ariel naar huis wilde lopen, kwam Embry en wenste hij me een fijn weekend en dat hij me nog een berichtje zou sturen.
      Tot zover heb ik nog geen berichtje gehad, maar we zijn pas een paar uur verder. Mijn gedachten lijken op Ariels gedrag als ze een crush heeft, een nieuwe kant van haar waarvan ik niets afwist. Ze zijn kinderlijk en zorgeloos, alsof ik niet in een huis woon waar geweld de makkelijkste oplossing is.
      ‘Hmm, mijn nieuwe pillen smaken raar,’ zegt mijn vader ineens. Hij zet het glas met water op het aanrecht en fronst even. Mijn vader heeft pillen tegen hartkwaaltjes, die vrij bekend zijn in onze familie en dit moet ongetwijfeld zijn nieuwe dosis van de nieuwe apotheek zijn.
      Ik merk de gespannen houding van Ariel naast me en met een vragende blik in mijn ogen kijk ik haar aan. Ze schudt even met haar hoofd en haalt vervolgens haar schouders op alsof er niets aan de hand is, maar de spanning in haar spieren zegt genoeg. Ik vraag me af of onze vader haar lastig gevallen heeft toen ik even in mijn kamer was om de was op te ruimen.
      ‘Misschien is het een andere fabrikant,’ zeg ik, terwijl ik mijn schouders ophaal. ‘De apotheek koopt zijn medicijnen bij de goedkoopste fabrikant. Het zou kunnen zijn dat ze andere smaakstoffen gebruiken.’
      ‘Dat zal het wel zijn,’ zegt mijn vader met een tevreden glimlach op zijn gezicht. Hij geeft me een klopje op mijn schouder. ‘Ik weet zeker dat je ooit een geweldige dokter zal worden, Justine.’
      Hij loopt langs Ariel, wie hij een venijnig kneepje in haar arm geeft. ‘Jij daarentegen,’ sneert hij. Zijn grip verstrakt en het is hel om mijn zusje ineen zien te krimpen onder zijn pijnlijke aanraking en niets te kunnen doen. ‘Als jij wat beter op zou letten in de lessen, zou je misschien ook een wat betere toekomst hebben. Ach, je kan altijd nog hoer of huisvrouw worden. Je kan in ieder geval niet zeiken, want praten kan je ook niet.’
      Ik slik de bittere smaak in mijn mond weg en klem mijn kiezen op elkaar, terwijl ik nauwlettend toe kijk hoe mijn vader Ariel loslaat en zich naar boven geeft. Het is een smerige tactiek die mijn vader weleens vaker gebruikt. Hij geeft een van ons twee een complimentje en de ander haalt hij twee keer zo hard onderuit. Het is gemeen en ontzettend oneerlijk, maar vertel eens wat nieuws. Welkom bij familie Harbours.
      Met een medelevende glimlach, wrijf ik op de zere plek op haar arm. Zachtjes, zodat ik de huid waar ongetwijfeld een blauwe plek komt, niet nog meer pijn doe. Ik hoop dat Ariel de woorden niet verstaan of begrepen heeft, maar de grimas op haar gezicht vertelt me het tegenovergestelde. Wat een zak van een vader hebben we ook.
      Jammer genoeg is het een feit. Ariel leert moeilijk en werkt een stuk beter met haar handen. Soms kan ze leraren niet volgen in de lessen, omdat ze met hun rug naar haar toe staan, gedempt praten of mompelen, waardoor liplezen geen optie meer is. Echter, wanneer ik haar in de avond min of meer bijles geeft, is het duidelijk dat ze bij de meeste dingen het niet direct begrijpt. Talen zijn hel voor haar, omdat ze überhaupt al geen Engels kan spreken, laat staan Spaans of Frans, maar ook met wiskunde heeft ze moeite. Vakken als economie, maatschappijleer of geschiedenis daarentegen is ze geweldig. En dat zijn juist de vakken waarvan ik zoiets heb van uh, wat?.
      Met een zachte zucht neem ik na een tijdje van Ariel de pan met spaghettisliertjes over, terwijl ik gebaar dat ze in de saus en het gehakt moet roeren. Ik zet de deksel schuin in de pan, gooi er een theedoek overheen en giet het kokende water af in de gootsteen. Ariel heeft één keer proberen af te gieten, toen ze acht was en het ging grandioos mis. Haar armen zaten onder de blaren en volgens mij heeft ze er nu nog steeds littekens van. Maar ach, waar hebben we geen littekens van?
      Vanuit mijn ooghoeken kijk ik toe hoe mijn vader de trap afloopt, waardoor ik even afgeleid ben. Een paar sliertjes rollen uit de pan en tegen de tijd dat ik doorheb wat ik aan het doen ben en het kan herstellen, heeft onze vader zijn ogen er al op gelegd. Zijn mond verandert in een verbeten grimas en voor ik het weet heb ik een klap tegen mijn achterhoofd te pakken. Ik zet snel de gloeiendhete pan op het aanrecht, voordat ik het op de grond laat vallen.
      Mijn vader, die duidelijk door heeft wat ik doe, pakt met een afkeurend geluidje de theedoek van de pan, waardoor alleen de gloeiendhete, metalen handvaten overblijven. Hij kijkt van mij naar de pan en vervolgens naar de tafel. ‘Zet de pan maar op tafel.’
      ‘Ja, papa,’ knik ik. De woorden rollen als gif over mijn tong en ik neem een onhoorbare teug adem, voordat mijn vingers zich snel om het gloeiendhete metaal krullen en ik op een vlug tempo de pan op tafel zet. Gelukkig heeft Ariel snel een pannenlap op het hout gelegd, zodat ik niet daarvoor op mijn kop kan krijgen.
      Als ik de pan loslaat, begint de huid van mijn vingers al strak aan te voelen. Het zal niet langduren voordat het begint te glimmen en de blaren beginnen.
      Mijn vader gaat aan tafel zitten, schuddend met zijn hoofd alsof hij diep teleurgesteld is. ‘Jullie weten dat ik er een hekel aan heb om jullie te straffen. Maar het is voor jullie eigen best wil, jullie moeten het op een manier leren.’
      Ik verbijt de snerende woorden die over mijn lippen dreigen te rollen en knik in plaats daarvan nutteloos met mijn hoofd, alsof mijn vader gelijk heeft. Ik neem het potje dat Ariel subtiel voor me gezet heeft aan en terwijl ik doe alsof ik de wasbak schoonspoel, wrijf ik de crème tegen brandwonden subtiel over mijn vingers. Voor onze eigen best wil…

Reacties (2)

  • Slughorn

    Brrr wat een nare man....

    4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Loser is die vent echt waar...
    Verder!!! (met al je verhalen hahaha)

    4 maanden geleden
    • LaLoba

      subtiele hint (maar i knoww i'm so so so sorry)

      4 maanden geleden
    • VampireMouse

      Hahahaha ❤️

      4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen