“Will you show me love as we grow older?”

Justine Heidi Harbours

Met een frons op mijn gezicht zet ik de vaat in de vaatwasser. Het avondeten is rustig verlopen. Zoals ik al verwacht en stiekem gehoopt had, mochten Ariel en ik niet aan tafel mee eten en hebben we in plaats daarvan met onze borden op schoot op de bank in de woonkamer gegeten. Zonder televisie uiteraard, want wij zijn de extra stroomkosten niet waard.
      Als ik alle vaat in de vaatwasser heb gezet, duw ik de klep met mijn voet omhoog en stel ik de tijd in. Ik check nog snel de tafel op viezigheid en kruimels die opgeruimd moeten worden, maar tot mijn grote geluk heeft onze vader geen onnodige troep gemaakt. Met een verbeten glimlach loop ik naar onze slaapkamer en sluit ik de deur achter me. Nu pas durf ik adem te halen en met mijn zere vingers over de kloppende pijn in mijn hoofd te wrijven. Ik voel een kleine bult onder mijn vingers en ik weet dat ik het zou moeten koelen, maar ik wil Ariel, die vanonder haar wimpers me nauwlettend in de gaten houdt, niet van streek maken.
      ‘Niets,’ gebaar ik. Ik trek mijn schouders op en hurk voor mijn bed. Met een opgetrokken neus kruip ik over de planken onder mijn bed en trek ik de plank die het dichtstbij mijn hoofdeind ligt, omhoog. In het zwakke licht van de lamp zie ik een dikke metalen doos en met wat inspanning trek ik de kist uit zijn gat. Ik schuif de kist van mijn bed en kruip zelf ook vanonder het bed vandaan.
      Ik maak de kist open en acht leren notitieboekjes sieren mijn zicht. In elke ruggengraat staat een jaar gekerfd. Beginnend in 2009 tot aan 2018, waar ik momenteel in bezig ben. Ieder notitieblok is een soort dagboek, waarin staat wat mijn vader ons precies aangedaan heeft. Voor het geval dat hij ooit te ver gaat.
      Ik pak het boekje van 2018 en schrijf snel een overzicht van deze week. Ik heb er altijd al een hekel aangehad om erin te schrijven, omdat er nooit wat positiefs instaat. Het is alsof ik mijn geweldige leven er nog eens in wil wrijven, maar ik weet dat het belangrijk is. Ariel kan zich misschien niet goed verwoorden, dus kan ze altijd deze boekjes nog gebruiken.
      Als ik klaar ben met schrijven, berg ik het boekje in de kist en deze schuif ik weer terug onder zijn vaste plek onder mijn bed. Ik leg de plank weer op zijn plaats, zodat er op het eerste oog niets te zien valt en kruip weer onder mijn bed vandaan. Met een opgetrokken neus klop ik het stof van mijn kleren en ik maak een mentale notitie om binnenkort te stofzuigen en schoon te maken.
      Ariel, die aandachtig mijn bewegingen gevolgd heeft, kijkt me met een frons aan. Ze typt snel iets op haar mobiel en legt het toestel vervolgens weg. ‘Dat leek niet op niets. Weet je zeker dat ik niet even moet kijken?’
      Ik glimlach om haar zorgzaamheid. ‘Nee, het is goed. Dankjewel,’ zeg ik terug. ‘Trouwens, ik moest je nog een vraag stellen.’
      Dit wekt de interesse van mijn zusje, want ze gaat direct rechtop zitten en kijkt me nieuwsgierig aan. Ik lach om haar gedrag. Ze is altijd zo’n nieuwsgierig aagje en dat vind ik zo leuk aan haar. Soms is ze te nieuwsgierig voor haar eigen goed wil, maar dat zijn dingen waar ze zelf achter moet komen.
      ‘Wie was Brady?’ vraag ik met wiebelende wenkbrauwen. Ik vouw mijn benen in een kleermakerszit en kijk mijn zusje gefascineerd aan. Haar wangen kleuren langzaam rood, iets dat ontzettend goed zichtbaar te wijten aan onze bleke huid. Ze friemelt even met haar vingers, alsof ze naar woorden aan het zoeken is, en als ze begint te gebaren is het snel en niet helemaal correct. Ik denk dat je het kunt vergelijken met stotteren als je hardop praat. Het is schattig.
      ‘Seth stelde me voor aan Brady voor de eerste les en zei dat hij me de rest van de dag rond moest leiden,’ begint ze met een stralende glimlach op haar lippen. ‘Ik bood mijn excuses aan voor Seth en stelde voor dat ik de weg zelf wel zou vinden. Toen staarde hij in mijn ogen en het was zo raar, dat er geen woorden zijn waarmee ik het kan omschrijven. Hij zit blijkbaar in al mijn lessen.’
      Ik glimlach tevreden en ik kan het niet helpen om haar verhaal lichtjes met die van mij en Embry te vergelijken, voor zover Embry en ik een verhaal hebben. Ik verdronk ook in zijn donkere poelen en hij heeft sindsdien zoveel voor mij en Ariel gedaan. Ons de weg gewezen en wat niet.
      ‘Dat is lief,’ zeg ik vertederd. ‘Zolang je maar goed oppast. En als er iets kan je altijd naar mij komen, uiteraard.’
      ‘Ik denk niet dat Brady zo’n type is,’ zegt Ariel, vastbesloten. ‘Hij is zo aardig en grappig. Ik kan me niet voorstellen dat hij zo’n zak als onze vader is.’
      Ik bijt even op de binnenkant van mijn wang, maar glimlach uiteindelijk nogmaals. ‘Zolang je altijd maar voorzichtig ben.’
      Precies op dat moment begint mijn mobiel te trillen en nieuwsgierig pak ik het toestel. Mijn hart slaat een slag over als ik Embry’s naam zie staan en ik voel mijn wangen rood worden om mijn gênante reactie. Embry is gewoon een aardige jongen die mij en Ariel geholpen heeft om een begin te maken. Niets meer en niets minder.
      ‘Wat stuurt hij?’ gebaart Ariel ongeduldig. Ze zit half te stuiteren op haar bed en ik vraag me af waar in vredesnaam ze die energie vandaan haalt. Soms bewonder ik haar voor haar enthousiasme voor kleine dingen, aangezien mijn energie soms zo makkelijk weg sijpelt. ‘Nou?’
      Ik lees het berichtje opnieuw, zodat ik zeker weet dat mijn ogen me niet in de maling nemen. ‘Hij vraagt of we zin hebben om morgen mee naar het strand te gaan. Hij zegt dat hij ons dan aan de rest voor kan stellen. Oh god, nog meer mensen.’/
      Ariel zet even haar gebalde handen in haar zij en kijkt me streng aan, alsof zij de moeder is en ik het kind ben.
‘Justine Heidi Harbours, wees niet zo asociaal en zeg dat we met alle liefde en plezier met hem en zijn super knappe vrienden naar het strand gaan. Oh, en vraag of Brady ook komt.’

      Ik wil in lachen uitbarsten, maar ik weet zeker dat onze vader dat niet kan waarderen, dus gniffel ik in de mouw van mijn shirt. ‘Jij bent pas hopeloos.’

Reacties (3)

  • Slughorn

    Nawh wat lief (:

    4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Sweeet

    4 maanden geleden
  • LarryNiam

    Ahhh hoe schattig<3
    Snel verder:)

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen