Foto bij O54 • Chaos

Ethan Carson

“Die auto ziet er eigenlijk nog redelijk goed uit,” zegt Elijah terwijl hij de auto bekijkt waar ik al weken mee rijd. “Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? Je zei toch dat je hem gestolen had op de snelweg?”
Ik geef een knikje.
“Ik ben benzine over gaan hevelen bij andere auto’s en heb de tank zo uiteindelijk vol kunnen krijgen. Achterin staan nog twee grote bussen gevuld met benzine. Eigenlijk was het nooit mijn bedoeling om op één plek te blijven en steeds verder te reizen zodat ik uiteindelijk andere plaatsen tegen zou komen waar ik benzine over zou kunnen hevelen.”
Elijah fluit bewonderend.
“Ik had geluk dat ik de motor van mijn oom nog had staan. Daar hebben we een hele tijd op kunnen vluchten, maar daarna kwamen we dus in aanraking met die groep en die motor is nu dus vernietigd. Ik was eigenlijk ook van plan om gewoon een auto hier te gaan stelen, maar nu ik jou ben tegengekomen, hoeft dat niet meer.”
Eigenlijk verbaast het me niet dat hij op een motor rijdt; hij ziet er wel als het soort stoere kerel uit die dat zou doen.
We stappen in en ik start de auto.
“Hoe ben je in Atlanta verzeild geraakt?” vraag ik aan hem. “Woonde je eerst niet ergens anders?”
Hij lijkt even te twijfelen voordat hij antwoord geeft.
“Ik kan eigenlijk niet zeggen dat ik specifiek ergens woonde,” begint hij. “We verhuisden meestal van staat tot staat omdat mijn vader zijn werk moeilijk kon behouden en de ziekenhuisrekeningen van mijn broertje steeds duurder werden. Hij had een ziekte waar ze hem niet vanaf konden helpen en mijn moeder werd steeds wanhopiger. Uiteindelijk hebben we hem in een ziekenhuis hier in de buurt aan de beademing moeten leggen, maar deze is uitgevallen dankzij de apocalyps en hij stierf alsnog. Toen mijn ouders hem wilden troosten, werden ze door hem gebeten en heb ik ze uiteindelijk moeten doden. En hem ook.”
Ik voel dat ik bijna een brok in mijn keel krijg. Ik weet precies hoe het is om een jongere familielid te hebben die je met je leven moet beschermen en ik weet ook precies hoe het is als je daarin faalt.
“Ik woonde zelf in King County,” zeg ik tegen hem. “Toen de apocalyps uitbrak, veranderde mijn alcoholische vader in een monster en ik heb hem moeten doden. Ik raakte iedereen kwijt en uiteindelijk ben ik weggevlucht uit King County. Ik raakte overal en nergens verzeild en uiteindelijk kwam ik op deze snelweg terecht, zoekend naar benzine voor mijn auto. Ik hoorde geluid van een auto komen en vond daar een meisje, opgesloten in de kofferbak.”
“En zij is de persoon die je zoekt?” vraagt hij.
Ik geef een knikje.
“De leider van de groep die jij omschreef, die gast met die piercings in zijn oor, is haar broer. Alleen…”
Ik twijfel, want ik weet niet of ik dit met hem kan en wil delen. Maar hij kijkt me zo oprecht aan dat ik besluit om het toch maar te vertellen. Het is immers belangrijk dat Elijah weet hoe dringend het is om die groep te vinden, voordat het te laat is.
“Alleen gedraagt hij zich niet als haar broer. Zij en ik hebben een tijdje alleen door de bergen gedwaald een eind buiten Atlanta toen we overvallen werden door een horde. We hadden informatie gekregen van iemand binnen Atlanta die zei dat we het tegengif konden vinden in CDC. Daar kwamen we die groep tegen en die leider, Stephen heet hij trouwens, gedroeg zich niet helemaal zoals een normale broer zich moest gedragen.”
Ik voel een huivering door me heen gaan.
“Ik denk dat ik al wel begrijp wat je bedoelt. Wat een smeerlap.”
Ik geef een knikje.
“Maar goed, we wisten te ontsnappen en kwamen uiteindelijk op een soort van boerderij met een huis uit. Daar verbleven we en toen gebeurde het één en ander tussen mij en haar en…”
Ik haal mijn schouders op.
“Ik heb haar niet toegelaten terwijl ik dat wel had moeten doen. Ik had gevoelens voor haar, maar ik durfde het zo nog niet te benoemen. Ik was bang dat hetzelfde zou gebeuren als met mijn zusje en ik dacht niet dat ik het nogmaals zou aankunnen om een dierbare te verliezen. Maar daardoor heb ik haar wel weggedreven.”
Elijah knikt begrijpend.
“Ik snap wat je bedoelt. Ik begon ook van iemand te houden op mijn reis en wij kozen er ook voor om samen te reizen. We kregen gevoelens voor elkaar en gaven daar uiteindelijk ook aan toe, maar toen kwamen we op een voorraadtripje opeens op een dag die groep tegen in de stad. Ze claimden dat de stad van hun was en één van hun gedroeg zich bijzonder agressief tegenover mijn partner, dus ik werd kwaad. Ze sloegen me met hun vijven knock-out en namen haar mee.”
Zijn stem klinkt bitter en mijn gedachten gaan naar Rose. Elijah is dat meisje misschien niet op dezelfde manier kwijtgeraakt zoals bij mij gebeurd is met Rose, maar ik kan merken dat hij spijt heeft omdat hij haar niet had kunnen beschermen.
“En dan te bedenken dat mijn reis eigenlijk begon omdat ik opzoek was naar mijn twee zusjes,” mompel ik zachtjes.
“Heb je ze gevonden?” vraagt Elijah. De toon in zijn stem klinkt voorzichtig.
“Ik heb er één gevonden, maar zij was al dood voordat ik bij haar was.” Ik twijfel kort. “En de ander… Geen idee.”
“Wat is haar naam?” vraagt Elijah. “De kans is wellicht klein, maar misschien ben ik haar tegengekomen met mijn vriendin.”
“Emily,” antwoord ik afwezig. “Emily Carson.”
Ik hoor dat Elijah naar adem hapt en opeens legt hij zijn hand op mijn stuur. Ik draai mijn hoofd en zie dat hij met grote ogen naar me aan het kijken is.
“Ethan, stop de auto.”
“Wat?”
“Stop de auto!”

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh God, wat nu?! Ik zit hier helemaal te flippen en ik weet niet wat er aan de hand is en ik ga echt even mijn hoofd tegen de muur slaan en aaaaaaaaaaargh!!!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen