“I made it through the darkest of the night,
And now I see the sun rise.”

Justine Heidi Harbours

‘Mijn gosh, wat neem je überhaupt mee naar het strand?’ roep ik gefrustreerd uit. Met mijn handen grijp ik naar de witblonde lokken die telkens in mijn gezicht lijken te komen. Ariel heeft alleen de bovenkant ingevlochten en normaal is dat genoeg om het getemd te houden, maar vandaag uiteraard niet. Niet als we met Embry naar het strand gaan om zijn vrienden te ontmoeten. Jeetje, wat ging er in vredesnaam in mijn hoofd om toen ik instemde met zijn idee? Ik kan niet eens een bikini dragen zonder alle lelijke blauwe plekken en littekens te laten zien. En daar ben ik nog niet klaar voor.
      ‘Ik heb hier een lijst gevonden!’ gebaart Ariel driftig. Volgens mij heeft ze echt een enorme hekel aan me als ik gefrustreerd of nerveus ben. Ze duwt haar telefoonscherm in mijn gezicht en ik moet even knipperen om de kleine lettertjes te kunnen lezen. ‘We hebben de helft al.’
      ‘Goed.’ zeg ik, wetende dat ze dat wel begrijpt. Ik pak de grote tas van mijn bed en scan de inhoud nogmaals. Twee grote badlakens, zonnebrand -het is misschien wel niet zulk mooi weer, maar je weet maar nooit-, droge kleding, want opnieuw weet je het maar nooit, en twee flessen water. Volgens mij is het niet eens zulk ontzettend mooi weer buiten, maar ik grijp iedere kans aan om het huis uit te komen.
      Onze vader is voor een rechtszaak in Port Angeles. Hij heeft gisteren te horen gekregen dat hij de baan gekregen heeft en vandaag mag hij al aan de bak. Ik vind het geen probleem, want volgens hem is het een langdradige zaak en is hij pas na het avondeten thuis. Ik denk dat hij na de rechtszaak wat gaat doen met een secretaresse, maar dat is opnieuw niet mijn probleem.
      Ik hoor beneden iemand op de deur kloppen en met een frons kijk ik Ariel aan. Mijn zusje heeft niets gehoord en gaat rustig verder met het aantrekken van een dun shirt. Ik tik haar op haar schouder en gebaar dat ik naar beneden ga om te kijken wie er aan de deur staat en vervolgens vraag ik of ze de broodjes in aluminium kan wikkelen en in de tas kan stoppen. Ze knikt instemmend en ik vlucht naar beneden.
      ‘Ik kom al,’ roep ik luid, zodat de opdringerige klopper kan stoppen met het vernielen van onze deur. Die deur is al in gammele staat en dat geweld kan het vast niet lang verdragen.
      ‘Ik dacht dat je nooit naar beneden zou komen,’ zegt een maar al te bekende diepe en mannelijke stem.
      Mijn maag doet een salto die absoluut niet gewend is en mijn hart slaat een slag over. Ik denk dat ik onbewust Ariels niet charmante verliefde gedrag heb over genomen. Niet dat ik verliefd ben natuurlijk. Dat zou pas de grootste onzin zijn.
      Met een frons op mijn gezicht open ik de deur en vragend kijk ik Embry aan. Ik weet honderd procent zeker dat we elkaar bij de supermarkt zouden treffen en vanuit daar naar het strand zouden lopen, maar daar staan Embry, Seth en Brady dan. ‘Ik dacht dat we over een kwartier bij de supermarkt zouden afspreken?’ vraag ik. Ik sla mijn armen over elkaar en kijk Embry met één opgetrokken wenkbrauw aan.
      ‘Uh ja, maar toen besloten we jullie gewoon op te halen aangezien het toch op de route lag,’ zegt Embry. Hij legt zijn hand in zijn nek en ik verbeeld het me waarschijnlijk, maar het lijkt erop alsof zijn wangen lichtjes verkleuren onder de roestbruine kleur van zijn huid. ‘Hopelijk vinden jullie het niet erg?’
      ‘Sorry voor de deur trouwens,’ zegt Brady voordat ik antwoord kan geven. Hij staart me een beetje schaapachtig aan, maar zijn ogen stralen verontschuldiging uit. Alsof hij er niets aan kan doen dat de deur zo zwak is.
      Mijn blik glijdt van Brady naar de deur en mijn tanden zinken akelig weg in mijn lip als ik zie dat de deur lichtjes naar binnen is gebogen. Precies op de plek waar zo’n beetje de ooghoogte van mijn vader zit. Dat gaat hij ongetwijfeld niet leuk vinden, maar misschien valt het mee als we ons van de domme houden. Ach, wie houd ik ook voor de gek? Hij slaat ons zonder reden, laat staan wat hij doet als hij een reden heeft.
      Ik rol met mijn ogen en laat een melodramatische zucht horen, om de sfeer een beetje te verlichten. Zorgen zijn voor later. ‘Het is al goed. Beide.’
      Gelukkig komt op dat moment Ariel van de trap af gelopen. Ze ziet mij en de drie jongens bij de deur niet, maar wij zien haar wel. Brady is de eerste die haar begroet, en behoorlijk enthousiast als je het mij vraagt, maar Ariel kan hem niet horen. Ik stomp met mijn voet tegen de houten planken, zodat Ariel de trillingen tegen haar blote voeten kan voelen en een fractie van een seconde later kijkt ze op, een glimlach haar gezicht sierend.
      ‘Hoi Brady,’ zegt ze zonder aarzeling, terwijl ze de broodjes in onze tas doet. Het is verbazingwekkend hoe goed ze die naam kan uitspreken, vooral omdat er een paar verraderlijke klanken in zitten. ‘Seh en Emmy, ook guhgoet.’
      Ik glimlach even en ik onderdruk de neiging om haar een trots klopje op haar schouder te geven. Dat zou ze vast niet kunnen waarderen, maar dat is wel hoe trots ik op haar ben. Ik weet hoeveel moeite ze heeft met klanken en praten in het algemeen, maar toch geeft ze niet op. Ze moet zich vertrouwd voelen tussen die jongens. Ondanks dat het jongens zijn.
      ‘Hé, kleine zeemeermin,’ groet Embry terug, wat ervoor zorgt dat mijn glimlach nog groter wordt. Voordat Ariel geobsedeerd raakte met Chicago, was de kleine zeemeermin haar favoriet. En nog steeds kan ze uren achter elkaar naar die film kijken. Het is schattig vind ik.
      ‘Klaar om te gaan?’ vraag ik Ariel als ze mijn kant op kijkt. Ik zorg ervoor dat ze mijn lipbewegingen makkelijk kan volgen, maar ik ga niet extra articuleren, want dan volgt ze het al helemaal niet mee.
      Ariel knikt instemmend. ‘Ja, oor.’

Reacties (4)

  • LarryNiam

    Ahhh cutee:)

    4 maanden geleden
  • Slughorn

    Ben benieuwd ^^

    4 maanden geleden
  • AroonCat

    Leuk! Weten de jongens al van Ariel's probleem? Ze weten vast wel al meer dan de meiden denken, ik kan niet wachten tot ze van alle problemen af weten!

    4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Leuk!!!! Verder!!!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen