Foto bij O55 • Chaos

Ethan Carson

Nadat Elijah en ik ons hoofd zowat hebben gestoten – ik tegen het stuur en Elijah tegen het dashboard – kijk ik hem aan met mijn wenkbrauw hoog opgetrokken.
“En dit was nodig omdat…?”
“Ethan, hoe zei je dat je zus heette? Emily Carson? Weet je dat zeker?”
“Ik zou het heel vreemd vinden als ik de naam van mijn eigen zus niet meer zou weten,” zeg ik op droge toon. “Zeker omwille van het feit dat we jaren met elkaar in huis hebben doorgebracht. Weet je wel, zoals normale broers en zussen doen.”
Maar Elijah schudt zijn hoofd en kijkt me haast geïrriteerd aan. Tja, ik kan me niet herinneren dat dat ooit anders is geweest. Niet Elijah die me geïrriteerd aankijkt, maar mensen die me over het algemeen met irritatie in hun blik aankijken. Ik kan het niet helpen dat niet iedereen zo logisch denkt als mijzelf en dat ik daar per se commentaar op moet geven als ik de gelegenheid zie, maar goed. Bovendien zijn we hier behoorlijk tijd aan het verspillen met dit gesprek.
En net als ik wil besluiten dat Elijah tijd genoeg gerekt heeft en dat we weer door kunnen rijden, begint hij verder te vertellen. Hèhè, eindelijk begrijpt hij de hint!
“Heeft jouw zus bruin lang donker haar en blauwgrijze ogen? En draagt ze een halsketting met een scarabee met de letter “M” erin gegrafeerd om haar nek?”
Ik voel bijna weer een brok opkomen als ik aan die ketting terugdenk. Dat was de ketting die ze gekregen heeft van pap voordat het helemaal mis met hem ging. De letter die in de ketting gegrafeerd staat, is de eerste letter van de voornaam van onze moeder.
Elijah heeft haar zeker weten ontmoet, anders zou hij dit soort informatie niet weten.
“Ja, dat is haar,” zeg ik en ik kijk hem wantrouwend aan. “Het ziet ernaar uit dat je haar kent.”
“Ethan, Emily is de persoon waar ik mee op reis ben gegaan. Emily is de persoon waar ik verliefd op ben geworden. Emily is mijn vriendin.”
En weer toont zo’n gekke situatie als deze aan dat de wereld soms maar heel klein kan zijn. Opeens zit ik naast de persoon die de vriend van mijn zus is en die in normale omstandigheden mijn toekomstige schoonbroer zou kunnen zijn geweest. Nu ik weet dat hij haar vriend is, bekijk ik hem met andere ogen. Kritischer.
“Je bent haar kwijtgeraakt.” Mijn stem klinkt beschuldigend. “Je hebt haar mee laten nemen door die groep.”
Elijah kijkt me aan met een woedende blik.
“Dat is bij jou en die vriendin van je anders niet echt een heel verschillend geval, hoor,” bijt hij terug. “En wie is Emily in eerste instantie kwijtgeraakt?”
Ik kijk hem nu op mijn beurt woedend aan.
“Ik ben Emily kwijtgeraakt omdat ze niet meer bij ons woonde. Denk je dat ik soms niet naar haar huis ben gegaan? Maar daar was ze dus niet meer. Waarschijnlijk omdat ze gevlucht was en op dat moment al bij jou was. Het is niet mijn schuld dat ze weg is.”
Ik knijp het stuur zo hard vast dat mijn knokkels wit worden en het liefste wat ik nu wil doen, is Elijah een harde klop tegen zijn neus geven. En die drang realiseer ik ook nadat hij de volgende woorden heeft gesproken.
“Maar ík ben niet diegene geweest die niet op tijd bij haar huis aankwam.”
Met een schreeuw laat ik mijn vuist naar voren vliegen. Elijah weet het echter op tijd zien aan te komen en blokkeert mijn stomp door hard tegen mijn pols te meppen met zijn hand, recht op het gedeelte waar genoeg zenuwen zitten om mijn stomp te blokkeren en mijn hand voor een paar seconden onschadelijk te maken.
Plotseling word ik ruw bij mijn kraag vastgepakt en naar voren getrokken. Ik ontmoet de woeste ogen van Elijah en merk dat ik hem met mijn goede hand ook bij zijn kraag vast heb gepakt.
We hijgen wat uit totdat we volledig gekalmeerd zijn, elkaar nog steeds stevig vasthoudend. Daarna blazen we beiden onze adem uit en laten elkaar uiteindelijk los.
“Je hebt gelijk,” mompelt Elijah uiteindelijk. “Je hebt helemaal gelijk. Het is mijn schuld dat ik haar kwijt ben geraakt aan die groep.”
“Dit heeft geen zin,” brom ik. “Zo geraken we nooit op tijd om ze te redden. We kunnen het beter gewoon achter ons laten en verder gaan.”
“Nee, wacht!” roept Elijah.
Ik kijk hem boos aan: wat nu weer?.
Dan zie ik dat hij opeens een walkietalkie voor mijn neus houdt.
“Dit is waarom ik je heb laten stoppen en waarom ik zeker wilde zijn dat we het over dezelfde Emily hadden,” zegt hij snel. “Emily zei tegen mij dat ze opzoek was naar haar jongere zusje en haar broer en als ze die had gevonden, wilde ze zo snel mogelijk weer contact hebben met hun. Ik mag haar misschien kwijt zijn geraakt aan de groep, maar dit is hoe we contact houden met elkaar.”
Ik trek mijn wenkbrauw op.
“Ja, misschien werkt dat voor even, maar niet voor lang. Bij Rose hebben ze de walkietalkie ook al kapot gemaakt.”
Elijah schudt zijn hoofd.
“Emily heeft die van haar met een smoes af weten te pakken en verbergt hem steeds als ze eten komen brengen of als ze naar de wc mag gaan. Het blijkt dat ze in een roestige cel wordt gehouden met een cel en tralies om doorheen te kijken. Om de paar uur komt er één van de leden van de groep om haar eten te geven. Dat wil zeggen dat ze haar niet dood willen hebben en Rose dan waarschijnlijk ook niet.”
Ik werp een blik op de walkietalkie.
“Zouden we nu contact met haar kunnen maken?”
Ik probeer het te onderdrukken, maar de wanhoop komt opzetten en ik weet dat ik haast smekend moet klinken. Elijah lijkt in de gaten te hebben hoe dringend het is, want hij houdt de walkietalkie voor zijn mond en brengt al meteen een boodschap over.
En opeens antwoordt ze. Ik voel een brok in mijn keel opkomen als ik de stem van mijn zus hoor die ik allang niet meer gezien en gesproken heb.
“Emily, Emily, ben je daar?” vraag ik.
Het blijft lang stil en ik even heb ik geen hoop meer omdat ik het idee krijg dat de verbinding verbroken is of omdat ze het ontdekt hebben en haar walkietalkie afgenomen hebben, maar dan kraakt de walkietalkie en opeens zie ik op het schermpje dat er aan de andere kant weer een teken van leven is waardoor mijn hart hoopvol sneller begint te kloppen.
“Ethan? Ethan, ben jij dat?”

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Het gaat echt extreem vermakelijk zijn wanneer Rose erachter komt dat Emily niet Ethans vriendinnetje is, maar zijn zusje. Het gaat nog vermakelijker zijn wanneer Ethan erachter komt dat Rose überhaupt wist dat er een Emily in zijn leven is was en het gaat zelfs nóg vermakelijker zijn wanneer hij erachter komt dat ze dacht dat Emily zijn vriendinnetje was.

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh god... ik heb gezegd dat ik ervan uitga dat Rose nog leeft. Nu heb ik het vervloekt. Altijd wanneer ik ervan uitga dat iemand in een story of boek of wat dan ook nog leeft, gaan ze altijd dood. Vergeet wat ik gezegd heb. Ik heb niks gezegd.
      Ik. Heb. Niks. Gezegd.

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Maar het staat er wel hoor. .:P

      2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God, ik ben echt ultra extreem benieuwd hoe dit verdergaat. Het is zo zielig!

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Je gaat me nog vaak verwensen vrees ik...xD

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dat weet ik wel zeker.xD

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen