Foto bij H63: Even recupereren ~ Khana

Ik fronste toen Nick begon te glimlachen. Dat was best eng als je weet dat hij bijna een volledige dag als een geest heeft rondgelopen. “Hoe ken je hem?” vroeg hij dan en ik haalde mijn schouders op. “Hij heeft me gered van de mannen die me hadden meegenomen”, zei ik en ik zag even verwarring op zijn gezicht, maar opeens sloeg dat om en met grote ogen keek hij mij aan. “Khana!” riep hij opeens en ik fronste. “Welk?” vroeg ik verward. “J… je was gewond! En die mannen hadden je meegenomen! Hoe… hoe…”, stotterde hij en ik glimlachte. “Jouw vriend David heeft me gered. Hij heeft de mannen bewusteloos gekregen en mij dan een antibioticaspuit gegeven tegen de ontsteking”, vertel ik. Nick knikte en vroeg dan: “Wat is er met je gebeurd? Na… na die ruzie…”

“Ik was van plan om weg te gaan,” onderbrak ik hem en vermeed zijn blik, “maar Yoko nam me gevangen. Basilisk wou me verdedigen, maar hij werd tegen een muur gegooid en zijn rug was gebroken. Toen ik wakker werd, heeft Yoko mij verschillende keren geslagen en geschopt, maar na een paar dagen zijn we naar het Ikedameer gegaan. Daar kwamen wij jou dan tegen, waarna enkele handlangers mij meenamen. David heeft me dan gered en me naar jou gebracht, waarna ik je mee heb genomen naar het hotel om je koffers te pakken en je wonde heb verzorgt. Eenmaal hier, vannacht dus, heeft Miyuki je verder verzorgd terwijl ik mijn wonde in het ziekenhuis goed liet verzorgen. Ik ben net een uurtje terug”, vertelde ik terwijl ik op de bank was gaan zitten. Ik staarde de hele tijd naar het EHBO-koffertje in mijn handen. “Ik snap het…”, zei Nick toen. “En waarom ben je nu dan niet weggegaan?” vroeg hij dan opeens en ik keek even op. “Je was gewond”, antwoordde ik en ik ga de kamer uit. De waarheid was echter ook dat ik me schuldig voelde dat hij gewond was geraakt, door mij. En ook omdat… Ik zuchtte even en zette het koffertje op zijn plaats. Ondanks de ruzie was hij mij toch gaan zoeken en is hij zelfs zover gegaan om mij te redden. En ik? Ik wou naar huis gaan, weglopen van waar ik het moeilijk mee had. Hij heeft het juist het hoofd geboden en zich erover kunnen zetten. Misschien moet ik dat ook leren doen…

Met een kaars liep ik door de tuin van Miyuki. Ze had gezegd dat ze een klein gebouwtje had waar je afscheid kon nemen van de doden, dus dat deed ik dan ook. Ik zette de kaars in een staander en ging erbij zitten. Het vlammetje bewoog zachtjes heen en weer en ik dacht aan Basilisk. Hij wou mij verdedigen, zelfs al kostte het zijn leven. Ik zag zijn schattige snuitje en stralende oogjes weer voor me en ik glimlachte zwak. Wel, ik weet zeker dat mijn zusje hem met open armen in de hemel zal ontvangen… Ook al geloofde ik niet in zoiets als de hemel of hel.

Er verstreek een hele tijd voordat ik niet meer alleen was. Naast mij was Nick komen zitten en we zeiden niets. We keken beide naar de kaars die langzaam begon te doven. “Dus…”, zei Nick opeens en ik keek hem even aan. “Hoe gaan we het nu verder doen?” vroeg hij en hij bleef naar de dovende kaars kijken. Ik zuchtte even. “Ik weet het niet, waarschijnlijk zeker morgen nog rustig aandoen, zodat onze wonden kunnen helen”, antwoordde ik dan. “Je blijft dus?” vroeg Nick dan en ik knikte. “Ja. Trouwens, de Ho-o’s zijn nog altijd in gevaar”, zei ik dan. “Hoe bedoel je?” vroeg Nick toen en ik besefte dat ik hem nog niet had verteld over het gesprek dat ik in de auto had gehoord. “Ze willen de Ho-o’s opzetten”, zei ik en Nick fronste. “Dat wilt dus zeggen dat we ze snel moeten vinden”, zei hij dan en ik knikte. “Inderdaad, maar eerst een dag rust”, zei ik en hij knikte. “Kom je? Ik ruik Miyuki’s eten al tot hier”, zei Nick toen opeens en we stonden op, om dan naar het huis te gaan.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    “Kom je? Ik ruik Miyuki’s eten al tot hier”
    Frietjes?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here