Foto bij H65: Vaarwel, Ignis ~ Halatir

Net toen we de grot echter wouden verlaten, landde er een grote schaduw voor de ingang. De rode schubben bewogen en opeens zag ik haar kop. Haar ene oog keek me wantrouwig aan en flitste van mij naar Astrid naar de grot en eindigde bij de jongeman. Haar oog vergrootte en vernauwde meteen toen ze naar mij keek. In mijn ooghoek zag ik dat Astrid een revolver had vast genomen en op de draak richtte. De draak richtte haar blik onrustig op Astrid en dan weer op mij. In mijn andere ooghoek zag ik de jongeman opstaan en boos naar mij kijken. Oh jongens toch, wat werd het hier weer gezellig…

“Astrid, laat je wapen zakken”, zei ik monotoon zonder haar aan te kijken. “W… wat?” vroeg ze ongelovig, maar deed het wel. “Het is maar saai om een leven te nemen met één vingerbeweging”, zei ik dan en er vormde zich een geniepige grijns op mijn gezicht. Uit mijn rugzak haalde ik een kort zwaard tevoorschijn en zwaai er wat mee rond om op te warmen. Toen zag ik de jongeman op mij aflopen, waarschijnlijk om de eieren te pakken. Ik draaide me weg van hem en sneed vlot in zijn buik. Ik zag hem struikelen en neervallen, waarna hij zijn hand ongelovig tegen zijn buik aandrukte en bleef liggen. Ik negeerde hem verder en richtte me op de draak. “Astrid, let even op de eieren, ik ben zo klaar”, zei ik en keek haar kort aan. Ze pakte mijn rugzak en nam hem mee naar de zijkant.

De draak draaide haar hoofd zodat haar bek nu naar mij was gericht en opende hem. Als een slang haalde ze uit naar mij, maar ik sprong opzij. Haar lichaam kwam half de grot in en ik sprong erop. “Hé Halatir, kleine opmerking: een zwaard kan een drakenhuid niet doorboren”, zei Astrid terwijl ze tegen de rotswand leunde. Ik grijnsde enkel en stak mijn zwaard juist tussen de vleugels van de draak. Ze brulde luid door de pijn en ik trok mijn zwaard terug, een diepe wonde achterlatend. “Wat…”, zei Astrid verward. Ik zei niets en sprong op toen de draak zich snel omdraaide. Ik landde naast haar en brak mijn val met een koprol. Ik stond meteen terug recht en ik zag haar staart op me afkomen. Ik sprong er gemakkelijk overheen en sprong dan op haar rug. Ik rende door naar haar hoofd terwijl zij heen en weer bewoog. Opeens maakte ze een vreemde beweging en ik kon net mijn evenwicht bewaren. Toen sprong ik op en stak mijn zwaard door haar kop. Er klonk geen geluid meer en ze zakte neer op de grond. Ik trok mijn zwaard terug en sprong van haar af.

“Zo, daar hebben we geen last meer van”, zei ik en veegde mijn zwaard af met een doek. Astrid stond me enkel verbaasd aan te kijken en ik fronste. “Als je niet snel bent, is dat kostbare drakenbloed weg”, zei ik tegen haar en snel pakte ze een fles, om dan het drakenbloed op te vangen. “Hoe kan het dat jouw zwaard door haar pantser kunnen?” vroeg ze en ik haalde mijn schouders op. “Elfenzwaarden kunnen bepaalde eigenschappen hebben”, zeg ik enkel en ze keek me dan ongelovig aan. “Jij bezit een zwaard van de elfen?” “Ja”, zei ik enkel en sneed toen een paar stukken uit de draak. Ik bestrooide die dan met een speciaal poeder waardoor deze weefsels niet zouden vergaan. “Ignis…”, hoorde ik toen heel zwak en ik zag de jongeman naar de draak toe kruipen. Hij liet een heel bloedspoor achter en ik was er zeker van dat hij het niet ging overleven. Ik deed de drakendelen in wat doeken en stopte ze dan in mijn rugzak, samen met de eieren. Ik trok met heel wat moeite nog een paar tanden uit en wist een poot af te hakken. Dit ging heel goed verkopen op de zwarte markt…

“Laten we gaan”, zei ik dan tegen Astrid en met volle rugzakken verlieten we de grot. “Dat je vervloekt moge zijn, Halatir!” hoorde ik toen de jongeman nog roepen, maar we gingen gewoon verder, het lijk van de draak achterlatend. Ik ben al lang vervloekt, nog voordat hij geboren was. Ik keek even naar mijn rugzak en naar die van Astrid. Misschien kon ik beter ineens doorreizen naar China, daar waren ze vooral gek op deze spullen…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen