Casus 0753
      Naam: Remus John Lupin.


      Toen de kooi verplaatst was, had Remus het fijn gevonden. De kooi stond wat meer privé, zelfs al was er speciaal een toeschouwersplek voor Sirius gecreëerd. Het was er in elk geval meer afgelegen en afgeschermd.

      Geslacht: mannelijk.
      Leeftijd: 22 jaar; 10 maart 1990.


      De maan trok aan zijn ledematen en maakte hem klaar voor de verandering later op de avond. Zijn gewrichten vervormden al iets om alles soepeler te laten verlopen, wat het gevolg had dat elke beweging hem pijn deed. Hij wilde zich gewoon oprollen tot een balletje en even niet bestaan tot het voorbij zou zijn. Zich drukmaken over de plek van de kooi had geen prioriteit meer.

      Bloedstatus: halfbloed; vader pureblood, moeder Muggle.
      Soort: weerwolf; voorgaand menselijk.


      Hij was zich amper bewust van de klik die hem vertelde dat de kooi veilig dicht zat en dat hij ook deze nacht geen onschuldigen kon vermoorden. Dat was altijd al zijn grote angst geweest. Hij was een roofdier en tegelijk totaal iets anders. Roofdieren doodden om te overleven. De weerwolf doodde puur voor het doden.

      Geboren: Amlwch, Wales.

      Een steek trok door zijn lichaam en hij kon zijn kreet nog net inhouden. Het werd alleen een soort kerm. Hij klapte dubbel, zelfs in zijn toch al samengekrompen positie. Het was alsof iemand een heet mes in zijn ingewanden gezet had. Een harde kraak kondigde het eerste bot dat brak om zich te herpositioneren aan. Het duurde heel even voor de pijn tot Remus was doorgedrongen. De rest deed al pijn genoeg.

      Eerste bekende transformatie: op vijfjarige leeftijd, mei 1995.

      Een tweede bot volgde, kort erna gevolgd door een derde en vierde. Ditmaal hield Remus de schreeuw niet. Zijn ogen hadden zich gevuld met tranen en zijn zicht was troebel. Hij begroef zijn nagels in zijn bovenarmen. Misschien kon hij zo de pijn van de rest uitschakelen. Halverwege ging zijn schreeuw over in een huil.

      Gebeten door: Onbekend; geruchten over activiteit casus 0418 in het gebied.

      Misschien zou hij aan de pijn gewend moeten zijn na al die jaren elke maand veranderen. Misschien zou hij moeten weten hoe hij om moest gaan met de wolf in zijn hoofd die de geur van mens al had opgepikt. Niks was minder waar. Hij kon niet vechten tegen de stem die hem zei dat hij moest moorden. Moorden, doden, jagen. Het mens zou machteloos zijn in zijn greep. Hij moest het bloed proeven in zijn mond. Nee, bek. Hij moest het rood zien op de grijze ondergrond en het kleurloze lichaam. Het was de enige kleur die hij als wolf kon onderscheiden.

      Geschiedenis: - Melding mei 1995 door heer PP.

      Had Remus nog enig oog gehad voor zijn omgeving, dan zou hij gezien hebben hoe Sirius opgestaan was en met zijn gezicht praktisch door de tralies heen gedrukt stond te kijken. Dan had hij misschien iets gegromd in de trant van dat hij geen kermisattractie was, of hij zou zich slechts hebben afgewend zodat hij Sirius in elk geval niet zou hoeven te zien. Het viel hem allemaal niet op. De kooi en alles wat zich daarbuiten bevond, bestond niet voor hem. Hij was zich alleen bewust van de kooi die zijn mensenlichaam was.

      - Opvang Huis van Hopeloze Huissituaties van mei 1995 tm februari 1997.

      Nogmaals huilde hij naar de maan die hij niet kon zien. Hij kon haar bijna terug horen roepen. Ze fluisterde zijn naam, riep haar wolvenkind naar haar toe. Hij hoefde alleen maar uit de kooi te breken en ze zou hem in haar armen kunnen sluiten. Maar de kooi was van zilver en de wolf was bang voor de pijn. Hij was de koning van de nacht, maar zelfs een koning had zwaktes. Ditmaal was de zwakte niet de mensenmenigte die om gerechtigheid riep, maar de zachte glinstering van de metalen tralies, waar nu een een hand doorheen stak.

      - Verkocht aan Circus Creaturz, februari 1997.

      Wacht, een hand? De wolf haalde uit met zijn kaken naar het zachte vlees. Hij miste op een paar centimeter toen de hand werd teruggetrokken. Gefrustreerd gromde hij. Hij wilde tegen de tralies aanspringen en zo dichtbij mogelijk komen. Hij wilde vlees.

      - Verkocht aan particulier, oktober 2012.

      Zijn tanden zette hij in zijn eigen vel in plaats in die van zijn ontsnapte prooi. Hoewel hij bloed proefde, bevredigde het zijn behoefte niet. Hij wilde de ander, het mens. Wat moest hij nou met de zwarte hond die zijn kooi net betreden had en die rook naar de shampoo van hem. Hij wilde de man met het zwarte haar... Die niet meer in de kamer aanwezig was.

      Aantal bekende slachtoffers: twee.




Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen