Foto bij Diary 2: mijn eerste vriendje

Mijn eerste vriendje was een Nederlander. Voor degene die mij niet zo goed kennen: ikzelf ben Belg en ik ga al jarenlang naar hetzelfde plekje op vakantie. Mijn dagboekstukje vandaag begint dan ook op dat plekje, want vandaag heb ik voor het eerst de nieuwe vriendin van mijn eerste vriendje ontmoet.

Maar voor ik daarover begin, vertel ik eerst wat over mijn eerste vriendje. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik Tom voor het eerst leerde kennen. Het moet jaren geleden geweest zijn, ik denk dat ik vier of vijf jaar oud was. Mijn kleine broer en zijn kleine broer werden tijdens de grote vakantie goede vrienden en daardoor leerde ik hem waarschijnlijk kennen. Denk ik. Ik kan me hem niet eens meer als klein jongetje herinneren. Voor mij is hij altijd die grote, blonde jongen geweest die koppen boven mij uittorende.

Eigenlijk ben ik al vanaf mijn tiende verliefd op hem, maar we begonnen pas echt te praten rond mijn veertiende, want hij had een andere vriend waar hij meestal mee optrok. Rond mijn veertiende kreeg die vriend een vriendin en Tom besloot dat hij zijn vakantie niet met 'kleffie en beffie' wou doorbrengen. Dus sloot hij zich maar bij onze bende aan en het bleek dat we eigenlijk heel goed met elkaar overweg konden, ook al vond ik het de eerste keren heel vreemd om echt tegen hem te praten.

Twee jaar lang draaiden we om elkaar heen. Ik was niets bijzonders: net geen 1 meter zestig, met bruin, vogelnesthaar en een zongebruinde huid. Hij was bijna 2 meter lang, blond, met prachtige blauwe ogen en het lichaam van een atleet. Tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd niet wat hij in me zag. Ik ben niet extreem lelijk, maar ik ben ook geen model. Ik weeg net iets te veel en ik eet te graag om er wat aan te gaan doen. Ik ben net iets te klein, mijn neus wordt altijd rood als ik de zon kom en ik heb het al lang opgegeven om mijn haar te temmen, want dat lukt toch nooit. Nu ik er op terugkijk was dat misschien de reden dat hij voor mij viel. What you see is what you get. Zo ben ik.

De liefde duurde niet lang. Na enkele weken terug in België en Nederland bleek dat we niet opgewassen waren tegen de afstand en besloten we er een punt achter te zetten. We konden op dat moment geen van beiden auto rijden en door hobby's en andere verplichtingen was het niet mogelijk om elkaar te zien. Daar heb ik behoorlijk van afgezien en als ik de verhalen van zijn tante en moeder mag geloven, hij ook.

Het jaar daarop hadden we een one-night stand, op mijn verjaardagsfeestje, waarbij we allebei teveel gedronken hadden en we er ons eigenlijk weinig van konden herinneren. Later hebben we het daar nooit meer over gehad, al werpen we elkaar wel eens een blik toe als iemand dat onderwerp aanhaalt.

Maar vandaag heb ik dus zijn nieuwe vriendin leren kennen. Echt een prachtwijf: knap om naar te kijken en ook nog erg aardig. Als ze niet de nieuwe vriendin van Tom was geweest, waren we vast en zeker vrienden geworden. Maar dat is ze wel en met spijt in het hart moet ik toegeven dat het me nog altijd pijn doet om hem met iemand anders te zien. We hebben beiden al nieuwe partners gehad, maar het was de eerste keer dat hij een vriendin aan mij voorstelde, de eerste keer dat ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt en de glasheldere waarheid in mijn hoofd hoorde: het is echt afgelopen.

Dat klinkt misschien vreemd, het is immers al zeker vijf jaar geleden dat we die one-night stand hadden en daarna hebben we elkaar zeker drie jaar lang niet meer gezien. Maar toch voelde het vandaag definitief aan, alsof hij wilde tonen dat hij over me heen was, ook al leek hij me niet echt aan te willen kijken. Hij heeft een pracht van een meisje gevonden en ik hoop dat hij gelukkig is. Dat is mijn grootste wens voor hem, al moet ik zeggen dat hij mij nog steeds kan krijgen. Moest hij me morgen kussen, val ik weer als een blok voor hem. Maar die kans zit er dus niet meer in.

Ikzelf voel me op dit moment heel erg alleen. Ik ben al twee jaar weer vrijgezel en het lijkt alsof iedereen in mijn kenniskring een vriend of vriendin krijgt, een huis bouwt, aan kindjes denkt. En hier zit ik dan, eenzaam en alleen, met alleen mijn computer om mijn gedachten mee te delen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen