Foto bij Chapter twelve

Na een korte tussenstop, zijn we rechtstreeks naar Hokkaido vertrokken. De coach heeft Gouenji uit het team gezet en is op het moment op zoek naar een nieuwe ace striker. Uit betrouwbare bron heeft zij vernomen dat deze persoon zich in Hokkaido bevindt. De hele reis door heeft iedereen het over deze mysterieuze striker. Hij zou lid zijn van Hakuren’s voetbalclub en de groep is uitgebreid aan het discussiëren waarom dit team niet mee heeft gespeeld in het Football Frontier tournament. “Als hun striker echt zo goed is, hadden ze wel meegedaan” is een van de argumenten die ik rond heb horen gaan.
Er is veel onenigheid tussen de spelers. Nu Gouenji uit het team is gezet en ze hoogstwaarschijnlijk een nieuwe striker krijgen, is iedereen extreem opgefokt en reageren dit onderling op elkaar af. Een zucht verlaat mijn lippen en werp een blik naar de sneeuwvallei buiten. Mijn blik valt op een silhouet in de sneeuw. Wanneer we dichter in de buurt komen, maakt de bus plots een noodstop. ‘Wat gebeurd er?’ wordt er luid door de bus geroepen. ‘Er staat iemand buiten in de sneeuw,’ mompelt de chauffeur. Endou is de eerste die overeind is gekomen en naar buiten is gestapt. Voor ik het weet, is hij binnen met de bibberende jongen. Terwijl de jongen wordt voorzien van een deken en wat warms om te drinken, wordt de reis vervolgt. Ik laat mijn blik onderzoekend over de jongen heen glijden. Op het eerste gezicht lijkt het een simpele jongen, niets bijzonders, maar het aura dat om hem heen draait, verteld mij dat er meer achter hem zit. Ik kan niet verklaren wat het is, misschien is het zelfs mijn verbeelding. Waarom zou zo een lief uitziende jongen, zo een donker aura met zich mee dragen?
Na een stevige rit door de sneeuw, hebben we de jongen afgezet op zijn verzoek en zijn doorgereden naar de school. Eenmaal daar aangekomen, worden we warm onthaald door het team van Hakuren. Endou is de eerste die uitgebreid naar de ace striker van Hakuren vraagt. Someoka sluit zich daar echter van buiten. De frustratie is nog altijd van zijn gezicht af te lezen en de hatelijke blikken naar de coach zijn ook niet te missen. ‘Daar komt ie!’
Iedereen draait zich verbaasd om naar de deur. ‘Schiet op, we hebben gasten voor je!’ roept het meisje uitgelaten. ‘Gasten? Voor mij?’ spreekt een bekende stem uit. Met grote ogen kijkt iedereen naar de jongen die we onderweg tegen zijn gekomen en afgezet zijn. ‘Jij?! Jij bent de ace striker van Hakuren?’ roept Someoka verontwaardigd. De jongen woelt even ongemakkelijk door zijn haren en glimlacht verontschuldigend. ‘Sorry, als ik er niet helemaal uitzien zoals jullie verwachten. Maar wat jullie zien is wat jullie krijgen,’ geeft hij als antwoordt. Zonder nog iets te zeggen, stampt Someoka de ruimte uit. Aki volgt hem naar buiten.
Mijn blik rust op de jongen die zichzelf voorstelt als Fubuki Shiro. Hetzelfde aura dat ik in de bus al opmerkte, draait nog steeds om hem heen. Het voelt niet enorm krachtig aan, maar het is aanwezig genoeg om mijn interesse te wekken. Voor iemand die er zo ontspannen uitziet, is het eigenaardig. Endou staat al klaar om uit te testen hoe deze ace striker speelt en het is dan ook niet anders dan dat beide teams al snel naar buiten vertrekken. Door de sneeuw moeten we voorzichtig zijn met lopen. Vooral op de trap naar beneden is het goed opletten waar iedereen gaat staan, een aantal glijden zelfs bijna uit. Omdat ik achter de groep aanloop, kijk ik verbaasd omlaag als we plots gestopt zijn. Fubuki zit in elkaar gedoken op de trap en een van zijn teamgenoten stelt hem gerust. ‘Er kwam alleen een klein beetje sneeuw van het dak af, niets om je zorgen om te maken,’ kan ik haar horen zeggen. De jongen lift zijn hoofd op en glimlacht dan onzeker. ‘Oh, natuurlijk. Ik schrok alleen even,’ mompelt hij zacht. Terwijl de groep weer doorloopt en ik Haruna en Natsumi passeer, luister ik kort naar wat ze te zeggen hebben. ‘Voor iemand die zo angstaanjagend omschreven wordt, verrast het me dat hij bang is voor een beetje vallende sneeuw. Misschien is hij toch niet zo bijzonder,’ hoor ik Natsumi met een neerbuigende toon zeggen. Maar het enige dat ik kan horen is: ‘Zie je wel. Tsuki kan niet voetballen want ze is bang voor de bal.’ Ik knars even gefrustreerd mijn tanden op elkaar en werp haar een kwade blik toe. ‘Wat geeft jou het recht dat te zeggen? Misschien heeft hij iets meegemaakt wat ervoor zorgt dat hij er angstig van wordt. Bemoei je niet met iets waar je geen weet of begrip voor heb. Niet iedereen kan zijn of haar angst overwinnen,’ snauw ik haar toe. Het groepje meiden kijkt me verrast aan, maar ik gun ze geen blik meer waardig en vervolg mijn weg naar beneden. Pas bij het voetbalveld, stop ik met lopen en wacht ik tot iedereen zich bij elkaar gevoegd heb. Veel instructies krijgen we niet. Het is vooral een wedstrijd om te zien wat Fubuki te bieden heeft en of zijn skills geschikt zijn voor het team. ‘Luca?’ Ik keer me vragend om naar de coach. ‘Denk je dat je kunt spelen?’ vraagt ze mij. ‘Gezien de verwondingen die je tijdens de laatste wedstrijd opgelopen heb, begrijp ik het als je op de bank plaats wilt nemen. Anders zou ik je willen verzoeken om de oude positie van Gouenji in te nemen,’ vervolgt ze zichzelf. Ik kijk even verbaasd van de coach, naar het veld en haal dan kort mijn schouders op. ‘Ik voel me goed genoeg om te spelen, maar ik ben geen spits. Gaat dat heel veel uitmaken?’ vraag ik. ‘Het is geen cruciale wedstrijd. We willen zoveel mogelijk uit Fubuki zien te halen en hem testen. Ik denk dat jij die potentie heb,’ glimlacht ze me toe. Een kleine glimlach krult op, op mijn gezicht in knik haar toe. ‘Ik zal mijn best doen.’

Reacties (1)

  • Luckey

    dat gaat ze zeker

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen