“It’s too late to apologize,
It’s too late.”

Justine Heidi Harbours

Het weekend is gelukkig voorbijgevlogen. Zoals Ariel voorspeld heeft, werd onze vader met een enorme hoofdpijn en een gat in zijn geheugen wakker. Hij geloofde ons zonder enige aarzeling en hij is het weekend verrassend vriendelijk geweest. Natuurlijk heeft hij hier en daar een gemene opmerking laten vallen, maar hij heeft zijn handen thuisgehouden en belangrijker nog: hij heeft zich niet herinnerd waar hij mee bezig was voordat Ariel hem met een honkbalknuppel knock-out sloeg.
      Ik voel me, tot mijn verbazing, redelijk goed als ik de hallen van mijn nieuwe middelbare school binnenloop en zelfstandig, op een paar pointers van Nessie na, naar het tekenlokaal loop. Ik ben te vroeg bij het lokaal, aangezien de bel pas over ruim vijf minuten gaat, maar ik vind het geen probleem. Nessie heeft wiskunde, maar de les hierna hebben we samen les, gelukkig.
      Ik laat mezelf tegen de muur vallen en ik kan het niet helpen om het lokaal binnen te turen. Tot mijn verbazing zie ik Embry een paar potjes en veren uit een kast tillen en op een tafel verderop neerzetten. Gefascineerd kijk ik naar Embry’s spieren die zich aanspannen en ontspannen. Nog even en ik ben bang dat ik ga kwijlen.
      Dan valt mijn blik op een ander persoon die naar Embry loopt en dankbaar naar hem lijkt te glimlachen. Het is een vrouw en een betoverende vrouw daarbij. Drie enorme littekens lopen over de rechterkant van haar gezicht en zorgen ervoor dat haar rechtermondhoek blijft hangen als ze glimlacht. Voor een of andere reden maken de littekens haar er niet lelijker op, maar laten ze juist zien hoe mooi ze is. Dit moet vast Emily zijn.
      Een onverklaarbare steek trekt door mijn buik en ik kan het alleen maar als jaloezie omschrijven. Dat gevoel verdwijnt echter snel als Embry’s ogen die van mij vinden en mijn hart een slag overslaat. Ik voel hoe mijn hoofd begint te gloeien en betrapt draai ik mezelf weg van het raam. Laat het aan mij over om mezelf voorschut te zetten.
      ‘Justine.’
      Verbaasd kijk ik op als ik mijn naam hoor. Embry staat glimlachend in de deuropening en het is duidelijk dat iets zijn dag gemaakt heeft. Vast de woorden van de oogverblindende Emily. Ik bijt aarzelend op de binnenkant van mijn wang en trek vragend mijn wenkbrauwen op, omdat ik mijn stem op dit moment niet vertrouw.
      ‘Wil je anders misschien helpen met alles klaar leggen?’ vraagt Embry met opgetrokken wenkbrauwen. Hij kijkt even naar zijn horloge voor hij weer verder gaat. ‘Anders sta je nog precies zeven minuten te wachten.’
      Grinnikend duw ik mezelf van de muur. ‘Oké, dan doe ik tenminste nog wat nuttigs,’ zeg ik, terwijl ik een lok achter mijn oor schuif. Mijn haar is gekruld door de vlechten die ik van het weekend in heb gehad en Ariel heeft me minstens tien keer verzekerd dat ik er geweldig uitzie, maar tot nu toe vind ik het alleen maar vervelend. Mijn haar zit namelijk letterlijk overal.
      ‘Wat is dat?’ vraagt Embry ineens.
      Ik kijk geschrokken van mijn gedachten op, mijn wenkbrauwen in een frons. Embry’s blik is op mijn nek gericht en hij kijkt alsof hij zojuist in een hele zure, giftige citroen heeft gebeten. Ineen schiet het me binnen wat hij bedoeld en in paniek vinden mijn vingers de stof van mijn coltrui om de zuigzoen die mijn vader achtergelaten heeft te bedekken. Het is twee dagen geweest en het is nog steeds zichtbaar en het maakt me misselijk iedere keer dat ik in de spiegel kijk. Nu ook voel ik mijn vingers tintelen van zenuwen en het bloed uit mijn gezicht trekken. Ik kijk in Embry’s ogen alsof ik een hert gevangen in het licht van koplampen ben en ik kan niet wegkijken van zijn blik vol afgunst.
      Ik voel de blik van de vrouw op mijn huid branden en ongemakkelijk schraap ik mijn keel. Ik richt mijn blik op de neuzen van mijn schoenen en schud met mijn hoofd. ‘Het is niets.’
      Ik duik onder de arm van Embry door en loop het lokaal binnen. De vrouw kijkt me met een vriendelijke glimlach aan en in een opwelling wens ik dat mijn moeder ooit zo naar me gekeken zou hebben. Ik barst op dat moment bijna in tranen uit, maar ik doe mijn best om terug te glimlachen, terwijl een trillerige zucht over mijn lippen rolt. Wat moet Embry wel niet van me denken? Oh gosh, als hij de waarheid toch eens zou weten. Als hij zich die middag omgedraaid had, was het allemaal niet gebeurd. Maar ik weet dat het niet eerlijk is om hem de schuld te geven.
      ‘Ik ben Miss Young, maar iedereen noemt me gewoon Emily, en ik ben voor de rest van het jaar je lerares tekenen,’ glimlacht Emily meer dan vriendelijk. Ze is duidelijk een van de coolere leraren. ‘Ik ben trouwens ook een vertrouwenspersoon. Dus mocht je ooit ergens mee zitten, dan kun je altijd in dit lokaal terecht.’
      Ik glimlach geforceerd, terwijl ik haar uitgestoken hand aanpak en schud. Ze hebben de juiste keuze gemaakt om haar als vertrouwenspersoon aan te stellen, want in een opwelling zou ik haar bijna alles vertellen. ‘Justine Harbours en dat zal ik onthouden.’
      Emily lacht even en zwiept dan haar ravenzwarte, glinsterende haren over haar schouder, alsof ik haar iets verteld heb wat ze al lang weet. ‘Dat weet ik. Embry heeft me verteld dat jullie bijna een week geleden hiernaartoe zijn verhuisd vanuit Salem.’
      ‘Oh,’ zeg ik verbaasd. Ik werp een blik over mijn schouder, nog net op tijd om te zien hoe Embry een ontzettend-bedankt-blik naar Emily zendt, voordat hij zijn schouders naar mij ophaalt, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik glimlach even nerveus en ik dwing de zenuwen in mijn buik zich normaal te gedragen. Embry praat waarschijnlijk over van alles en nog wat.
      Ik richt mijn blik op Emily. ‘Dus, waarmee kan ik helpen?’

Reacties (6)

  • Efflorescence

    Ik hoop oprecht dat ze Embry snel in vertrouwen neemt, want ze kan hier toch niet mee rond blijven lopen. Dat arme kind heeft iemand nodig die haar in bescherming neemt.

    2 maanden geleden
  • LarryNiam

    Love it:)
    Snel verder<3

    2 maanden geleden
  • Frodo

    Weer een top-hoofdstuk! Snel verder!

    2 maanden geleden
  • Slughorn

    Ze is zo schattig. Snel verder ^^

    2 maanden geleden
  • AroonCat

    Oh god oh god!! Straks denkt Embry nog dat ze al iemand heeft! Ik hoop meer dat hij zo langzamerhand gaat raden wat er mis is, dan kan hij ze redden! <33

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen