Foto bij H.111.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Dan zegt hij uiteindelijk: ‘Het komt wel goed.’ En ik geloof hem, want je kunt zeggen over James wat je wilt, maar eerlijk is hij wel.

Nadat ik hen uiteindelijk heb uitgelegd waarom ik nou zo in paniek raakte, hebben ze me weer op de bank neergelegd en ben ik met mijn hoofd op een kussen op Evans schoot ik slaap gevallen.
Toen ik het vertelde, keek James vooral boos, alsof hij de wereld aan stukken wilde scheuren omdat mij dat overkomen is. Evan keek eerst gewoon glazig, alsof hij dacht aan wat misschien wel gebeurt zou zijn als die vrouw het niet gezien had. Was ik dan ontvoerd? Verkracht? Vermoord?
Ik was 13. We kenden elkaar toen al. We zaten bij elkaar in de klas. Zou hij proberen erachter te komen wanneer dat precies was - en of hij toen iets aan me had kunnen merken? Zou hij het zichzelf kwalijknemen dat hij het niet wist en me niet had geholpen? Dat klinkt wel als iets wat Evan zou denken.
Uiteindelijk word ik wakker van Evan die tegen James zegt, zijn stem hard en koud: ‘Ik weet dat je me haat, maar ik ga niet weg. Ik ga niet weg bij Gioa totdat ze dat zelf wil.’ Dan verandert zijn stem opeens. Hij klinkt nog steeds boos, maar het is niet hetzelfde. Zijn stem trilt. Zijn woorden zijn zwaar van alle oprechtheid die erachter zit en van alles wat er op het spel staat. ‘Ik weet dat je me haat, maar waag het niet om dit van me af te pakken. Van háár. Want om de een of andere reden houdt ze van me.’
Ik voel dat hij mijn hand vastheeft, want bij die woorden knijpt hij er zachtjes in.
Omdat ik ergens wel benieuwd ben naar James’ reactie, hou ik me stil. Ze denken nog steeds dat ik slaap.
‘Ik haat je niet. Niet echt,’ antwoordt hij en het klinkt bijna alsof dat hem zelf verbaast. ‘Je bent niet slecht voor haar. Je houdt van haar, ook al gelooft ze dat niet zelf. Je bent oprecht en... en dat verdient ze. Na alle shit waar ze mee te maken heeft gehad, heeft ze dat nodig.’ Even is hij stil, maar dan voegt hij eraan toe: ‘En je kijkt op de goede manier naar haar. Alsof je naar niets anders dan naar haar zou willen kijken. Alsof je alles zou doen om haar veilig te houden.’
Ik voel Evan knikken. ‘Ik zou voor haar sterven.’ Zijn stem klinkt zo vast een zeker wanneer hij dat zegt, dat ik bijna niet anders kan dan het geloven. Misschien is dat ook wel zo. Hij zou voor mij sterven en ik zou voor hem blijven leven.
Even denk ik dat James niet helemaal serieus gaat zeggen dat hij dat maar eens moet bewijzen, maar dat doet hij niet.
'Nee, ik haat je niet,' concludeert hij, maar aan de manier waarop hij praat kan ik al horen wat hij daarna gaat zeggen. Toch komt het als een verassing wanneer hij eraan toevoegt: 'Maar als je haar pijn doet, eindig je met een kogel in je hoofd.'
'Als ik haar ooit pijn doe, dan geef ik je bij deze de toestemming om dat te doen.'
Zodra ik hem dat hoor zeggen, kom ik iets overeind en ze kijken me allebei aan. Wanneer ik oogcontact met Evan maak, zie ik aan zijn blik dat hij zich afvraagt hoeveel ik gehoord heb, maar hij zegt alleen: 'Hey.'
Ik zeg hetzelfde terug en kijk dan naar James. In één blik vertel ik hem dat ik genoeg gehoord heb om te weten waar ze het over hadden en hij knikt bijna onzichtbaar.
Evan slaat zijn arm om me heen en ik ga tegen hem aan liggen. We doen allebei alsof we mijn pijnlijke manier van ademhalen niet opmerken.
Het enige wat er telkens weer voor zorgt dat ik niet overgeef van de pijn, zijn de medicijnen, die niet alleen ervoor zorgen dat ik me fysiek beter voel, maar ook als bijwerking hebben dat ze me wat licht in mijn hoofd maken.
‘Gaat het een beetje?’ vraagt Evan zachtjes. We zijn al zo lang stil geweest dat hij schor klinkt.
Ik begraaf mijn hoofd nog dieper in het kuiltje tussen zijn hoofd en schouder en ik antwoord, een beetje versuft door de slaap en medicijnen: ‘Ik zou je in elkaar kunnen slaan als ik dat zou willen.’ En dat zeg ik: het meisje dat met de schotwond op de bank ligt.
In de stoel aan de andere kant van de tafel hoor ik hoe James zijn lachen in probeert te houden en hij haalt snuivend adem door zijn neus, in hetzelfde tempo als zijn gegrinnik zou zijn geweest. Als ik kort in zijn richting kijk, zie ik dat hij een beetje trots lijkt te zijn om mijn passief-agressieve koppigheid.
Evan pakt mijn hand in de zijne en geeft een kus tegen mijn slaap.
‘Weet ik,’ verzekert hij mij en waarschijnlijk is dat ook zo. Evan is wel zo dom om zich niet te verdedigen als ik hem naar de keel zou vliegen - en niet alleen omdat James er dan voor zou zorgen dat hij een langzame, pijnlijke dood sterft.
‘Hoe laat is het?’ vraag ik terwijl ik een beetje loom mijn ogen sluit en me nog iets verder tegen Evan laat zakken, wetend dat me met zijn armen om me heen niks kan gebeuren.
‘Half acht,’ antwoordt James.
Ik open mijn ogen. Ik ben gelijk een stuk minder slaperig.
‘Ik de ochtend?’ vraag ik, waarop James knikt.
Al bijna twintig uur ben ik weer thuis en ik wist dat er een moment zou komen dat ik het hierover zou moeten hebben, maar het blijft beschamend.
‘Ik moet me eigenlijk wassen en schone kleren aantrekken,’ opper ik, hopend dat zij met een magische oplossing zullen komen voor mijn probleem zonder alle schaamte van geholpen moeten worden.
‘Dat... dat kan je eigenlijk niet helemaal zelf,’ concludeert Evan en ik ontwijk iedereens blik. Heel even is het stil, maar dan zegt hij: ‘Ik... ik zou je wel kunnen helpen.’
Ik weet zeker dat dat waar is en dat hij me geen moment met verkeerde bedoelingen aan zou raken, maar ik had me de eerste keer dat ik voor hem uit de kleren zou gaan wel anders voorgesteld.
Dat ik verstijf, is voor James genoeg motivatie om met zijn eeuwige vlotte praatjes voor te stellen: ‘Gezien ik absoluut geen romantische of seksuele interesses in je heb, denk ik dat het misschien ietsje makkelijker is als ík je help.’
Ik knik langzaam. Het is niet optimaal, dat is het zeker niet, maar ik denk dat ik me minder tot op het bot zou schamen als het James zou zijn die me zou helpen.
‘Bovendien,’ voegt James er met een grijns aantoe,’ heb ik wel meer ervaring met het uitkleden van vrouwen.’
Ik kan niet echt anders dan grinniken, gezien het overduidelijk niet serieus bedoelt is.
Evan buigt naar me toe en zegt zacht: ‘Als hij je ook maar één keer aankijkt op een manier die je niet bevalt, moet je me roepen. Ik maak hem volledig af.’
Zijn stem klinkt een stuk serieuzer dan die van James.
Ik rol met m’n ogen. ‘Je bent een dramaqueen, Evan. Bovendien heb je een paar minuten geleden nog bevestigd dat ik sterk genoeg ben om je in elkaar te slaan, dus dan kan ik James ook wel aan.’ En dat zeg ik: het meisje dat Ammay niet eens in leven kon houden.

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven. Fijnen kerstdagen. Voor jou en je familie.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    dramaqueen is evan zekerxD

    3 jaar geleden
  • BethGoes

    Ja Evan! Dramaqueen die je bent!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen