||Diana Cassandra Volturi

De woonkamer van de Cullens heeft welgeteld zes gelegenheden om te zitten. Twee banken, één tweezitter en drie comfortabele stoelen. En toch is er niemand die de moeite heeft gedaan om de sfeer te bedrukken en te gaan zitten. De Volturi staan aan de ene kant van de woonkamer, dichtbij de keuken, terwijl de Cullens dichterbij de deur staan. Ik en Paul, wie nog steeds in zijn wolvengedaante is om te communiceren met de rest, staan iets verder weg van de Cullens, maar dicht genoeg om te vluchten naar de deur en om bescherming te krijgen van de Cullens.
      Aro kijkt ons afwachtend aan, zijn handen in elkaar gevouwen en zijn ogen schitterend met nieuwsgierigheid. Marcus staat als een standbeeld naast hem en Caius is de enige die afgunst laat zien jegens Paul, maar voor de rest is er geen ontevredenheid te spotten. Niet dat ik ook maar één blik op de gezichten van de Wacht heb geworpen.
      'Dus, wie kan mij uitleggen wat er precies aan de hand is?' vraagt Aro met opgetrokken wenkbrauwen. Zijn blik flitst van mij, naar Carlisle en weer terug.
      'Ik kan het laten zien, maar ik laat de wetenschap erachter aan Carlisle over,' zeg ik emotieloos. Het verrast me hoe makkelijk het is om me weer af te sluiten van mijn emoties als het niet om mijn nieuwe familie gaat. Ik was ergens bang dat ik de kille Cass, de eeuwen oude vampier met te veel levenservaring, achtergelaten had, maar de Volturi laat zichzelf zien en ze is weer terug.
      'Goed,' zegt Aro instemmend. Hij steekt ongeduldig zijn handen uit, gekromd, zodat ik de mijne er in kan leggen.
      Ik maak mezelf met moeite los van Pauls zijde en hij laat een ontevreden grom horen. Ik werp een waarschuwende blik over mijn schouder en maak met mijn hoofd een gebaar dat hij moet stoppen voordat het ergens op uitdraait. De uitkomst van Alice's visioenen hangen af van kleine meespelende factoren en gegrom van Paul zou zomaar de uitkomst van iets positiefs naar iets compleet verschrikkelijks kunnen veranderen.
      'Zeg,' begint Aro. Hij kijkt nieuwsgierig naar Paul en vervolgens weer naar mij. 'Kan hij je verstaan als hij... zo is, of zijn het puur dierlijke instincten die hem zo laten reageren?'
      Ik frons mijn wenkbrauwen en kijk over mijn schouder naar Paul. Ik weet heel goed dat hij me gewoon kan verstaan, maar als een deel van zijn pack mag ik geen geheimen verraden. Ik draai me terug naar Aro en haal aarzelend mijn schouders op. 'Dat heb ik hem nooit gevraagd, maar ik denk een beetje van beide,' antwoord ik vaag. Mijn loyaliteit ligt toch niet meer bij deze Ouden.
      Ik leg mijn hand in die van Aro en ik denk terug aan het moment waar ik transformeerde tot wat ik nu ben. Aro's bloedrode ogen trekken glazig weg en ik vraag me af waar zijn motivatie om alles te snappen en alles te weten vandaan komt. Ik ben van nature een nieuwsgierig persoon, maar hij en Carlisle slaan alles. Ik denk dat dat ook de reden is dat Carlisle ons een tijd vergezeld heeft in Volterra, voordat hij zijn eigen coven begon.
      'Interessant,' mompelt Aro onder zijn adem. Hij laat mijn handen los en geeft me een knikje. 'Dank je, Diana.'
      Ik geef een knikje terug en loop zo kalm als mogelijk terug naar Paul. Ik geef hem een geruststellend glimlachje om hem te laten weten dat ik geen pijn heb en neem dan weer aan zijde plaats. Ik kijk naar Aro en de manier waarop hij vragend naar Carlisle kijkt. Uit automatisme begint Carlisle Aro de medische en wetenschappelijke uitleg te geven en de mogelijke redenen waarom dit gebeurd is. De Ouden lijken geïnteresseerd, maar niet agressief. Alleen Caius werpt dodelijke blikken richting Paul.
      Na Carlisles uitleg is het een tijdje stil en ik zie Aro bedenkelijk kijken. Hij vouwt zijn handen in elkaar en haalt ze weer elkaar. Dit proces herhaalt zich een paar keer, tot hij uiteindelijk vol nieuwsgierigheid zijn wenkbrauwen optrekt. 'Dus Diana zou mogelijk kinderen kunnen baren?'
      Mijn hart slaat en slag over en ik weet zeker dat iedereen het in de kamer gehoord heeft. Aro's ogen schieten vliegensvlug naar mijn gedaante, maar focussen ze zich daarna weer op Carlisle alsof er niets gebeurd is.
      'Technisch gezien wel,' antwoordt Carlisle.
      'Ook met... hem?' vraagt Aro, met een aarzelende blik op Paul.
      Opnieuw begint mijn hart sneller te kloppen en hoopvol kijk ik naar Carlisle. Ik heb hem de afgelopen dagen nog nooit zo druk in boeken zien neuzen, voor mij en Emily, en ik hoop dat hij iets nuttigs heeft gevonden. Ergens, ver weg, ben ik me ervan bewust dat deze twee vampiers eigenlijk mijn toekomst aan het bespreken zijn, terwijl dat eigenlijk privézaken horen te zijn, maar ik kan mezelf er niet tot zetten om me er zorgen over te maken.
      'Ik heb in wat boeken gekeken en met de informatie die ik gewonnen heb kan ik de conclusie trekken dat dat niet mogelijk is.'
      Mijn hart stopt met kloppen en een golf van misselijkheid overspoelt me. Dat is, tot ik snel en ontzettend sterk de gave van Jasper over me heen voel komen. Mijn hart neemt zijn normale ritme aan en van de buitenkant lijkt er niets aan de hand te zijn, niets voor de Volturi om zich zorgen over te maken, maar van binnen kan zelfs Jaspers gave me niet helpen. Geen kinderen.

Reacties (4)

  • EvaSalvatore

    * heeft inbox volstaan met 60000 mailtjes van jou* wat een feest!!

    Nawhh arme diana

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Aaaawh...en daarnaast...awkward af...hahaha

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    Holy shit man, of hij liegt gewoon tegen aro en het kan wel?

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Owwwwwww zo sneu:(

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen