‘ Kom je de show bekijken? ‘ Vroeg ik Will op een cynische wijze.
Will blies ongelovig zijn adem uit en plofte naast me neer op het laminaat.
‘ Zo interessant ben je nu ook weer niet, Fuentes. ‘
Ik stond met mijn bek vol tanden. Ik ergerde me aan het feit dat hij de kracht had om zo’n effect op me uit te oefenen. Om een zoveelste ongemakkelijke stilte te vermijden, besloot ik na korte overweging mijn mond wederom open te trekken.
‘ Dus. Hoe ziet jouw leven er op dit moment uit? ‘
‘ Wauw. Toon je nu oprecht interesse in míj? ‘
Ik stompte hem zachtjes met mijn ellenboog in zijn zijde. ‘ Je draait eromheen. ‘
Will zuchtte diep. ‘ Na de zomer heb ik de laatste jaar van mijn studie. Daarna wordt het tijd om mijn eigen praktijk op te starten. ‘
‘ Grote plannen. ‘ Stelde ik vast. ‘ Wat studeer je? ‘
‘ Psychologie. ‘
Ik begon ongewenst te grinniken. ‘ Dus daarom ben je zo geïnteresseerd in mijn mentale gesteldheid.’
‘ Tris, nu doe je alsof ik je gebruik. Ik zie je niet als een project. ‘
‘ Niet? ‘ Ik schoot meteen in de verdediging. ‘ Die indruk krijg ik anders wel. ‘
‘ Ik zal je nooit zien als een project. Ik heb nog nooit iemand ontmoet zoals jij. Het spijt me dat ik om je geef. ‘ Zijn laatste uitgesproken zin rolde sarcastisch over de tong.
Verrast draaide ik mijn hoofd. Will’s blik stond fel, waardoor het leek alsof hij het gevoel had dat hij iets moest verklaren. Ik schudde haast onopvallend mijn hoofd.
‘ Will, het is het niet waard. Ik ben een verspilling, weet je nog? ‘
‘ Jouw probleem is, dat je te veel in het verleden blijft hangen. ‘ Zijn hoofd kwam steeds dichter mijn kant op. Aan de ene kant wilde ik me het liefst verstoppen onder Jake’s bed, maar aan de andere kant smachtte ik naar lichaamscontact. Ik koos voor mijn laatste optie en leunde met mijn knie tegen de zijne.
‘ Er is ook geen toekomst. ‘ Mompelde ik neergeslagen. ‘ Niet meer. ‘
‘ Er is altijd een toekomst. ‘
Verwonderd staarde ik in zijn blauwgrijze ogen. Het verraste me, dat er nog zo veel leven achter zijn netvlies leek te verschuilen. Ik voelde hoe zijn hand beefde tegen mijn bovenbeen en besefte me, dat ik hem dolgraag beet wilde pakken. Ik wilde hem in mijn armen sluiten en nooit meer loslaten. Hij greep voorzichtig zijn vingertoppen beet en hield mijn hoofd vragend scheef. Hij knikte als teken van zijn consent, waarna ik voorzichtig de achterkant van zijn nek beetgreep en mijn lippen op de zijne drukte. Even leek hij verrast, maar na enkele seconden gingen we beiden op in het zeldzame moment van overgave. Hij rook naar de zee en aftershave, iets wat nog meer verlangen aanwakkerde. Zijn handen verdwenen onder mijn shirt en voordat ik wist lag ik bovenop hem. Ik greep zijn schouderbladen beet alsof mijn leven ervan af hing en genoot van zijn lichaamswarmte. Ons korte moment van intens samenzijn werd grof onderbroken door Will’s plotselinge realisatie van de realiteit. Hij duwde me ruw van hem af en kroop geschrokken achteruit.
‘ Fuck! ‘ Riep hij plots uit. Hij schrok van zijn eigen stem en sloeg zijn handen voor zijn mond. Zijn gezichtsuitdrukking uitte plots pure doodsangst. ‘ Shit. Ik.. ‘ Mompelde hij. Will wist niet hoe snel hij op moest springen en was binnen enkele stappen bij de deur. ‘ Het spijt me. ‘
De blonde jongeman rukte de kamerdeur open en vluchtte de ruimte uit. Het duurde niet lang voordat ik de voordeur met een harde klap dicht hoorde vallen. Verward keek ik om me heen. Waar kwam dat ineens vandaan? Ik staarde naar de muur en besefte me dat onze William Soren nog zo diep in de kast zat, dat hij zich bijna in het fictieve Narnia bevond. Een gefrustreerd geluid ontsnapte mijn mond en ik viel languit terug op de vloer. Ik kon ook niets op een gemakkelijke manier aanpakken.

Reacties (2)

  • Luckey

    Moet ik nu blij zijn of verdrietig?

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    A moment of silence for our lost brother in the Narnia-zone.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen