“Gefeliciteerd!” Ik geef mijn vriendin Alicia een knuffel en twee zoenen, waarna ik vervolgens mijn cadeau tevoorschijn haal. Ze pakt hem aan. “Zal ik hem nu openen?”, vraagt ze onzeker. Ik knik hevig met mijn hoofd. “Ik wil je reactie zien”, antwoord ik enthousiast. Voorzichtig opent ze het pakketje wat ik haar net gegeven heb. Aan de vorm had ze waarschijnlijk wel al geraden dat het een boek zou zijn. Het was netjes ingepakt door de verkoper, die er ook nog een sticker op had geplakt met het woord ‘gefeliciteerd’ er op geprint. Alicia haalt het laatste stukje plakband los en opent haar cadeau. “The Maze Runner: The Kill Order” staat er groot op het boek. Ze kijkt me met grote ogen aan en trekt me snel in een knuffel. “Oh Aria! Dank je, dank je, dank je! Hoe wist je dat ik deze wilde?” Een grote glimlach komt op mijn gezicht te staan. “Oh, ik heb een beetje advies gekregen”, grijns ik terwijl ik naar haar vriend Luke kijk, “en ik zag de laatste keer ook de andere drie boeken in je kast staan.” Ze bedankte me voor de tweede keer en legt daarna het boek voorzichtig en zorgvuldig bij de rest van haar cadeaus en richt zich daarna weer tot mij. “Wil je wat te drinken? En een stuk taart?” Op beide vragen knikte ik. “Wijn?” Alweer knikte ik, maar dan heviger. Wijn gaat er altijd wel in. Binnen twee minuten stond ik met mijn wijn en taart in de handen bij de rest van mijn vriendinnengroep. We waren in totaal met vijf meiden: Leah, Harper, Jessy, Alicia en ik. We kenden elkaar per toeval; we zaten allemaal een keer in dezelfde trein naar Londen. We hebben altijd contact gehouden met elkaar.

Er waren nog wat andere bekenden op het verjaardagsfeest en zo nu en dan stroomde er nog wat mensen binnen. “Jongens, ik heb een nieuwtje”, Leah keek haar vriendinnen, waar ik onder val, één voor één aan. “Ben je zwanger?”, grapte Jessy. “Je hebt toch geen vriend, hé?”, gierde Harper. “Neehee”, zei Leah quasi-geïrriteerd. “Ik ben aangenomen op de school in Frankrijk! Ik vertrek in januari!” Ze keek ons met grote twinkelende ogen aan. We slaakten met zijn vieren een kleine zachte gil. ‘Dat is geweldig!’ en ‘Wow, dat is zo cool!’ en ‘Super knap gedaan!’ waren zinnen die voorbij kwamen. Leah wilde heel graag naar Frankrijk om daar International Business te studeren. Het was haar grote droom, alleen was de school streng in de selectieprocedure. Dat het haar uiteindelijk toch gelukt is om binnen te komen, is op zijn zachtst gezegd bewonderingswaardig. Met een glunderend gezicht keek ik haar aan, ik was zo trots op haar. Nadat de andere drie meiden haar een omhelzing hadden gegeven, gaf ook ik haar een knuffel.

Na wat wijntjes en een uur verder te zijn, ging Jessy al naar huis. Ze moest de dag er op werken bij de supermarkt. Dat betekent dat ze om zes uur ’s ochtends al klaar moet staan om de broodjes voor de klanten in de oven te gooien. We zeiden gedag. Mijn ogen volgde haar, maar bleven hangen bij een jongen die er alleen uit zag. Hij keek verveeld om zich heen en soms staarde hij naar zijn drankje. Hij draaide een beetje met zijn bekertje en nam daarna een slok. Ik haalde mijn wenkbrauwen kort op, maar werd al snel afgeleid door Leah. “Hey Aria, hoe was die date eigenlijk nog met… Hoe heet ‘ie ook alweer?” “Aron”, vulde Alicia aan. Ik keek haar geamuseerd aan en slaakte daarna een diepe zucht. “Het was er weer een hoor,” grapte ik. Weer keek ik snel naar de jongen, waardoor we oogcontact maakten. Snel keek ik weer weg, bang om afgeleid te raken van mijn verhaal. “Vertel!” kirde Harper en ook Alicia keek me smullend aan.
“Het begon echt verschrikkelijk. Hij gaf me een hand. Een ferme hand. Dat doe je misschien bij businessbesprekingen, maar niet op een eerste date. Ik voelde me meteen ongemakkelijk. Toen we eenmaal in het restaurant zaten, kon hij niet stoppen met over zichzelf praten”, vertelde ik gepassioneerd. Om nog wat extra kracht bij mijn woorden te zetten, keek ik ze met grote ogen aan en rolde zo nu en dan met mijn ogen. “En toen was het eindelijk zo ver dat hij vroeg wat ik eigenlijk leuk vond om te doen. Ik vertelde dat ik het fijn vond om te wandelen door de bossen. Hij onderbrak me metéén.” Ik begon hem te imiteren: “Vind je wandelen leuk ja? Ik snap niet wat mensen daar nou leuk aan vinden.” Mijn vriendinnen begonnen te lachen. Harper gaf nog wat extra commentaar: “Dat zeg je toch niet? What the fu**.” Ik schudde mijn hoofd naar Harper en vertelde verder: “Nou, dan ben je eindelijk aan het einde van de date, wat voor mijn gevoel echt een week geduurd heeft, die gast had zoveel over zichzelf te vertellen. De ober komt de rekening brengen, Aron voelt in zijn zakken. Je geloof het niet: hij is zijn portemonnee vergeten.” De ogen van Harper en Leah worden groot. “Heb jij nu.. alles betaald?”, vroeg Leah vol ongeloof en ik knikte met een veel te trieste blik op mijn gezicht. “Met pijn in mijn hart heb ik mijn pinpas in die gleuf gestoken, maar blij met de gedachte dat hij niet bij mijn gleuf in de buurt zou komen”, grapte ik. Alicia schudde lachend met haar hoofd en keek vervolgens naar haar lege wijnglas. “Iemand nog wijn?”, vroeg ze. Ik zag dat mijn glas ook leeg was. “Ik haal wel even, de jarige hoeft nu niets te doen”, lachte ik en ik nam de vier glazen mee naar de dranktafel.

Dat was het eerst hoofdstukje al. Het is een wat langere dan de volgende, maar dit is vooral om even in het verhaal te komen!
Ik ga proberen elke dag een deel te uploaden, maar aangezien ik over een paar dagen op vakantie ga (lekker gepland weer), zal er even een kleine break zijn.

Wat vinden jullie er van?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen